رم ازگت‌ار الب عظار .رم ان تبرت : ارت ۱۹6۰ 1 | اخن وان ساکن ی احشاهی از اصْع غی ثل جل ای نان آشان واحد_آغشته ‏ والاأخر | آخسته فق الانباه گر الفار کب فورست کناب مقدمه باشر 3 در مت سید الرسلین ملی له له وس ۰ در معراج حضرت رسالت عله الصلوة والسلام حکات در فضلت صدیق رمی ال عنه ٩‏ . واروق رضی اه عنه ۰ . دی اللورن رضی اه عنه ۰ . ملمی رمی اله عنه اغاز کاب لقاة الاولی ( درآمذن فرزند اول وآرزوی دختر پرین کردن ) جواب پدر (۱) حابت [ زن صاله که شوهیش بسفر رفه بوذ ] الفالة التابه جواب بدر ) .۰ سلپان دود علما لام[ مور عاشق | ) .۰ امرالژمین عل کر اه وجهه با مور ۰ بوشروان عادل با بر بازیر ) « خواجه جندی بانگ (۱) حکابت معشوق طوسی با سک ومد سوار (۸) ریخ سید موف نگ )٩)‏ حکایث اوالفضل حسن وکلان او در وت زء ۱ سژال ارهیم ادهم از مد دروش ۲) حکابت شخ گرگانی با گرب ۰ رسامه + پر که پسر صاحب ال داشت قوب وبوست علیما السلام پوسف وان بمین علیما ام ۰ جوان گا‌گار وملایٌ عذاب که بو مرکنند ۰ جوان صاحب ممرفت وبهشت ولفای حق تمالی سژال کردن آن درویش از نو که سال مر نو جندست ۰ < | آن منون که نب داشت | (۱) ۷ )۳( (4) 9 (0) ۷ (۸) 0) ۳ لقاة ارابمة [ وال کردن فرزید اول که دختر بیان چه جیزاست ) ۱) حابت سرانک هندی ۳ - وزر که پم صاحب ال داشت اذشاه که از ساه بگرخت سم شپزاه که مد سمرهنگ بر وی عاسق شذد ۳ 1 ِ ) بر مد هرم‌فروش وسلطان مود ساپ لقالة اامسة ( در آمذن فرزید دوم وآرزوی حاذوی کردن ) آن بز ی ۰ مار عبسی علیه اسلا با دا ) ۰ رمان با شخ او انم [ مدا ] « مد تساک مسلمان شذ )‏ * ام امن جر رفی ال عنه ( ۰ گر که پل ساخت ( ۰ سوال مد درویش از جمفر صادق ۱ ۱0( حکابت غرراسل وسلمان علهما السلام وان مرد (۷) " آن جوان که از زخم سنگ منحنق منت (۲) * دوه شر بعر + فخر الدن گرگانی وغلام سلطان ومشیذن او * حبن متصور حلاج از سر داز ۱ ۰ غلهُ عشق نون بر بل پر ماه‌روی با درویش صاحب نظر ۱ انا با مخ لوری ره ال شخ اوالقاسم مدای لاله اه جواپ بذر (۱) (0 ۱ برهیم علیه السلام با فرود (0) « مد سا [وشیخ ازید) )4(‏ * دوه ک سر بر در کبه زذ )8(‏ < وب عله الم (۱) « وسف هذان عله اارجه () ۰ [زیغا, لشت‎ [ )۸( (٩) ۱ هافس حکایت | ابو بر‎ )٩ سلطان نود با دبوه‎ ۰ )۱۰( | درخت رنه‎ | * )۱۱( (۱۷) ۰ حین بصری ورابمه رفی اه عپم (۱۳) ۰ موسی عله لام ۶ ۱« دوانه حاموش 5 )۱۸( (۱8) سوال آن مد از محنون در باب لبلي (۱۱) حکابت موذْن وسژال رد از دوانه (۱۷) « شخ او سمد ره اه عله (۱۸) ۱۸ + ساطان مود ب از الق اثاننة ( سوال کردن فرزند دوم که حاذوی جست ) جواب بدر حکابت عیسی عله السلام با آن مد که اسم اعظم خواست (۱) حکایت مه ابلس با آدم وا علیماالسلام )۲( 0 و باب او ۳ ۳ * وف علیه اللام با ان یمن ۱ )( ۸ ۱ ۱ ۱ ) ۰ سلطان مود با از ۲ ۰ ملطان مود وایاز در حالت وفات ۸( 1 ۰ سر صاحب حمال وعاشق شوزیده حال ۷ ۸) ۰ آن دزد که دسنش بریدید 5 ورشک او ر خورشذ | )۱ سوال کردن دی از محنون (۱۰) حات | ایس ] (۱۱) « سلطان مود | وآرزو خواستن بزرگن | ۱ ۱ ۲ * شل ره اه عله ۳ * موسی عله السلام در کوه طوز با بلیس لا تایه [ در آمدن فرزید سم وآرزوی حام جم کردن ) جواب بذر . (۱) حکایت سلطان ود با پیرزن )۳( ۰ لول وکورستان (۳) ۲ شاه که ع جوم دانست (4) حابت ] شقیق بلغی وسخن گفی او در نوک‎ [ « )0( | دوان؛ که از حقکرباس سیخواست‎ | « )۱( (۳) ۰ )۸( ۲ ۰ دواه > انک ی رحت شبخ ابو بکر واسلی ۸ بت و ال بت ول | ۲ ح ۱ (۱۰) ۰ [ آش وسوخه | (۱۱) ۰ ابو علی فارمذی (۱۲) ۱ | گاهگار روز حشر | (۱۳) « سلطان مود , وعرض سه | القالة الماعرة جواب بدر (۱) حکابت سلطان سنجر با باس طوسی (۲) مناجات مومی با حق تعلی ودر خواستن او یی از و (۳) حایت [ درحال ارواج پش از آفریشن اجام | )٩(‏ * |زان ینام | (8) .۰ رابه رجها اي (۱) ۰ [بود| (۷) * [لیث وسنجه| )۸) ۰ موسی ومد عاید (٩‏ : پر حاری وت ۱ (۱۰) ۰ غرالی | وملحدا (۱۱) ۰ [ دما گوی ودواه | (۱۲) ۰ | دواه که مکریست ] (۱۳) مناحات دوه با حق تمالی (۱۵) [گنا (۱4 تار بح در ( ر آمذن دوت الالة احادی عشر () عت 1 آن مد که دز اه حرید مکرد ] ) ۰ | آن دیواه که تلولی دطذ | (۳) گفتار بعامیر در طفل وزاذ ۱ ۲ ؟) حکات حسن وحستن رمی اه غپیا ۵ ۰ شل ا سائل رحه ال ۱ « سلطان ود ب از دز رده ۷ شخ بازید وان فلاش که اورا حد ی زذند ۸ ۱ عداله, مارگ علام د [آن مر دکه عمروس خوذرا بکرنبافت | 3 ۱ اسکندر وکلات حکم بر سر او ۱ ۱ ۱ ۱ ۱) (۱) (۱۱) ۰ دواه ۱ لاة ای عشمر ( وال کردن فرزند شخ که حام جم, جیست ) جواب بدر (۱) حابت [ کیخسرو وحام | (0) ۰ [ مگ وگاوخ ] (۲) * شل با آن جوان در باده )4(‏ * [شوزیهدل ز سر گور] (ه) , [ دواه که رازی با ح قگفت | ] سلطان ملکثاه[ با اسان‎ * )0( تست يت (۷) حایت شخ ابو سید | بامعشوق خیش (۸) « اباز با سلطان نجود 0 ۰ ماه وشوق او با آفتاب ۰ * بازید با آن مد سائل | که اورا در خواب دیذ ۱ ۱ (۱۱) وال آن درویش از شل (۱0) عبت ار اد لقاة اثاث عشم ( در آمذن فرزید جهارم وآرزوی آب حبات کردن ) حواب بدر (۱) حکابت اسکندر روی [ با مرد فرزاه ] (۲) حکابت )۳( | ؛ [ یفاب در شب معراج‎ )٩( ] مد حریس ومنک الوت‎ « )0( کشته شذن پسر مزبان حکم‎ * )0( 2 ۸ ۱ ۱ زرحهر با اوشروان ۱ 3 1 ات وحراب داذن طاوس | + موعظه ۱ ۱۱ ۱ آن مغ که در سالی جهل روز سضه نهذ (۱) * لول وحارا ورین (۱۰ کرد ) سژال مری از حقی سحاه ونمال (۱۱) [ بند کمری . ۱ ۲ مناجات آنبزرگ با حق تمال ۳ (۱۳) حکات شعی وآن مد که مر رن و ( زسور با مور ۳ « ینابر وکیزک حنی | ( 1 آن مد که بش فضل, ریم آمذ ) ۰ | لول | ) * [ مد نون ورعنابن ] الق الرابم عشر ‏ وال کردن فرزید چهار که آپ حبان چیست ) جواب بدر )۱( کون وروت او (0) حایت [ فرود | ( , آن مد که صدثه بدرویشان می داذ )٩(‏ ۰ لمهٌ حلال ۵ ۳ ۰ تن پپرزن با مخ ونصبحن او ۰ ابر امن مر خطاب رفی اه عنه | با جوان عاشق | ۰ آن دروش که آرزوی طوفان کرد یر عاشق با جوان گازر ۰ محنون با آن سائل که سوال کرد [ رویاه که در دام اتاذ (۱۰) (۱۱) (۱۷) * مد عیبی با دواه (۱۳) (۱4) بای )۱۰( ) 7 ۱ (۱9) ۰ ود ورین پا (۱۸) ۰ عبی علیه الم با جهوذان (۱۱) ۰ آن دزد که گرفتار شذ (۲۰) ۰ دیوان | جوب سوار | 0۲۱ 0( (۲۳) (۲) ۰ ۳ , القاة امس عثمر ( در امذن فرزید محم وآرزوی انگشتری سلمان کردن ) جخواب بدز ۰ سیخ ومع ای ید رای با سلطان سنجر ۰ سلطان مود [ با آن مر که هنم و بوذ , سلطان مجود [ وگازر ] حکم ب ذو رن ۱ باذشاه وانگشتری ۰ ارهیم ادهم با خضر عله السلام ود با درویش بر سر راه ۰ * سنج که بش رکن الدین اکاف رفت ‌ 4 مسر سر سس سم سس ۳ سر ۷ سس خی "۳۳ (۱۱) حکایت آن مردکه ص 4 در میان دزمنهبافت (۱۷) ۰ سلطان مود با پپرزن القالة السمادس عسمر جواب پذر ۱ ) حکایت پسمر هارون اارضد (۲) ۰ هارون با لول (۲) «* سلیان وطلبکردن کوزه (4) ۲ اذشاه که از درویش در خثم شذ )0(‏ * آن جوا که زن صاحب ال خواست وترد ۱) حایت [ گوسفندان وتاب ] ۰ بازبا مغ خانگی * آن ند هک از اخوال م‌دگان خبر می واز جواب آن شوریذه حال [در کار جهان| سژال کردن آن مرد دوه [ از کار حق تعالی | جهاز فاطمه رمی‌الّه عبا آن پبر که دختر جوان خواست | ۰ آن درویش با او بکر ورای ۰ | آن بر که خواست که اورا مان دو گورستان دف نکنند ] ( + سفیان نوری رحمه اه ۱ ۱ ۱ مسلمان شُدن بهودی وحال او 0 جت القاة اثامن عشر ( سول کردن فرزند بنجم که خام سلپان جیست هد جواب دز (۱) حکایت [ لیا وعفان | (0) « سلپن عله الم , واذرواش | (۳) « مأمون خلفه با غلام ۱ اصمی با آن مد صاحب ضیف | وزنگی ۳ جبربل با بومف علما السلام ( بر حلوی سرخی * نيمود رها ( ۰ سح او علی روذباری )‏ * سلطان نود با مرد دوالک از ۱ ‌ ۰ شخ او سعید با قارب (۱) ۰ نون ولبل لاتم عشر ( در من فوزند شش وآرزوی کیب کردن ) جواب پدر (۱) حابت آن حبوان که آترا هلوع خوانند () « عبی عله الا (() ۰ اف عادل (۵) « زمنننا (8) ۰ ز در نم دیا (1) کفتر عم طوبی[ در حق دنا | اردثیر وموید ویر شابور از ودرد جثم لو جر جیس علیه السلام وسف با زلیخا علهما السلام ارهم ادهم در بایه ۱ ا مرفع بوشان ۱ میب علیه السلام در اهل دوزح ۱ سلطا مود وا نون ول جواب بدر (۱) حکایت امبر بلخ وعاشق شذن دختر او القالة ای والشرون ( سوال کردن فرزند ششم جواب پذر (۱) حکابت | افلاطون واسکندر | ۷ 9 ۱ ۷ 1 ۷ (۸) ۳ ۰: )( اه کتان آنبزرگ با خواجه او ی طوسی | آن دیوانه که ازو رسدن که درد حد خ ‏ آن طفل که با ماذر مازار آمذ وگ شذ توسف عله السلام ونظر کردن در آنه امد رای ابو عی فارمذی مورال زرون تال رن ایزید | مد مسافر ود شخ خرقی آهو که مشک از وی حاصل میشوذ وی ی ۲ 1 ۱ (۱) گنا (۳) حذبت آن مرد که از اوس سژّال کرد وان کر رون (8) « مد خاکبیز بار مد خدای رست ۳۳۹ )٩(‏ * شل ب بیس در عرفات (۱) ۰ بازید وزتار بتن او (۱۱) مناجات ابرهم اد (۱۲) حکایت رندی که از دکیی جبزی میخواست (۱۳) ۰ عب اه بن سمود با کزک (۱۸) ۰ بشر حا که نام حق نمی منک بوذ ات برگزیده از رات دوم یاج ال مه در آغاز " رامه نت الني صلی علیه وله وه وس هرست اعلام هرست منتخب مپمات وموضوعات وامطلاحات لفلا وسی لسحیحان راجم هن افافان وستدرکان وتصحیحان راجم محوائی ۰ 4۱ م۱ وملطن)80 ۳۸۳ وب ۰ ۰ تعتتا وه رای تصحیح البي ام فرد این عظار که بدوستداران ادیات ابران نقدم ی گردد نسخ مشمروحةُ ذیل‌را بکار بردم : ۴ نسح کناماة سلطان مد فا استامول مر ۰۳۱۷۵ این نسخه عم ۳ ۶ ۱۵,۵ ساشمتر بشکل سامی جلد شده ومشتمل بر ۲۳۹ ورق است که در ریب آ با دم وتأخر وارد شده است » تریب حیح بر وجه ذبل است : ۰ ۱۷-۱۲ ۱۱ ۳۲-۷۸ ۳ ۳۸-۳۴ ۲۳-۸۰ رژ ۱۹۵ تکرر تال مهو ات بان :مرک ام ارت فبت قرف از اما بط دیکر خطوط است . قدعترن ومهمترن قسمت بحط نسخ بد ن ند ن الکما لک جندان خوشخط است توشته شده است وکتابت آن در روز سه شنه 4 جادی ای سال ۷۲٩‏ ری بامام رده است . در انن قسمت مصترعهای ابات در دو ستولی که اطرافی آ پا با دو خط سرخ جدو لکشیده شده وشته ودر یه ۱۱ بت گنجاد, شده ات . ثمت دوم عارت است از اورائی ۲۸-۲۲ ( مطابق حنه ۲ بت ۲۵-۲ بت ۱۷ طبع خاش )» ان اورانی با خط نسخ خوب وحدیدر از خط فسمت اول وشته واطراف ستویا نز پتریب سایق جدول کشیده ودر هر جینه ۱۳ بت گنجانیده شده است . در این نسمت نز چنانمه در قسمت اول دیده ی شود حروف دال وائعه در کات فارسی بمد از حروف مصه با نفطه نوشته شده که از ایا متوان استفاط نود که ار ان ان فسمت حندان درر از ربم اول عصر نهم ری نی بشد . فسمت سوم عبارن است از ورتهای ۲۱-۱ (مطایق ص ۲- ص ۲۲ بت ۱ طم حافر ) وورقی ۱۳۱ (مطابق مس ۲۰۱ بت ۳- ص ۲۰۲ بت ۱۲) 9 ور ۱۳۸ (مطایق ص ۳۱۵ بت 4 -ص ۲۱۵ بت ۱۳)» ان ورنها مط نسح خیده که چندان خوب بت نوشته ودر هی یله ۱۳ يت پدون جدول گنجایده شدء وثها اطران منحات با خطوط سرخ کج وسوج خط کثی شده ومصرتهای ایا بواسطٌ دوایر کوچک نقط‌دار ازهم جدا شدء است . از له" اين ورقها ورق ۱۳۱ و ۱۳٩‏ ظاهیس تکه محای دو ورتیکه در نسخه اسل گ شده ود گذاشته شده است ول یدد بودن اوراق ۲۱-۱ شاید هم اساب دیگر دارد که تقصیل آن بمد ان خواهد آمد. علاوه رین اسات ذبل 4 از م۲ اسخ ثسمت اول افتاده وده سمن خط سوم در کنار اورای استدراک شده است : مس ۱۹۸ بت ۷» ص ۱۹۹ بت ۸ص ۲۱۰ بت ۰۷ مس ۲۱۱ بت ۵ ,ص ۲۱۷ بت ۱۸ »ص ۳۱۳ بت ۲ طبع حاضر, در ان قسمت دال بعد از حروف مصوّبه لی نطه نوشته شده است. از شکل خط متوان استناط کرد که ار کشابت ان فسمت پش از فرن نم بوده وی قرن دهم با زد احبل زدیکتر مد . در همرسه قسمت اب نسخه ای حرف ای فارمی حرفی با ومحای جم جم ژاسم موصول بشکل ۶ که » دیده میشود 1 ح نسخهٌ کناانهٌ دوان هند در للدن 2684 ۱ ععتالل دن۵ها اه انا ۱ و۱ کاممنممه موی ۱۰ ۵ عنومامادی6) ,۲۱۵ ۲۳۰) (1034 ۱۷۰ 618 ۱ ۱۷۵۱۰ ۵۱/۱6۶ من۵م) ع۲) ان نسخه مجوعه ایست که الپینامه در آن ورقهای ۱٩(‏ ب - ۲۷۸ 7 را ال مکند واستشاخش محط مد یبن بای در رخ ۲۰ رمضان ۸۰۷ ام رسیده است . نستخه دو سنون درمبان ور ویک ستون مابل درکنار ور دار دکه در هي سنون مانی ۲٩‏ ودر سنون کناری ۱ مر ع گنجاید, شد, است . دز ستون کناری مصرعها در اورائی ] از لا سای ودر اورائی ب از پابن سالا وشته واطراف هس سول حدولکنی شده انتاحط ان لسج ترق ای نب تتت سس خوب ودال فارسی بمد از مصوّنه همه جا ی نطه وپای فارسی با سه طه وج فارسی بابک نقطه نوشته شده است. اسم موصول بشکل « ی ٩‏ دیده مشود , کلها در بعفی حاها عاما ی فطه مایده است . رن فلت تبرت غاوی رت رز دم وتأخر رح داده ود واز نت که در نسخه | از وری ۲۷۳ سعد در ریب ولوالی مان اختلاط بددار است . ریب یج اببات در ان قمت گوعه از و ار ذلت : ۰۶ درون سس ۱ - 1۲۳۰ دروی س ۲ ب ۲ س ۱ ص۱۵۰ سس ۷ ۵ اه اه ۲ لآ اه ها ۱۱۵ ۰۱۱0۲۰۱ ۱۱۰ ۰ ام و ۳ - ۳۷۳ 9 ۲۷ - ۱ ۱۵۲ ۱ ۱-۱1۱ ۳۵ ها ۷ 1۳۷۹ دا و ۵ - ۷۷آب « ۵ ۳۵۱ ۸ -۰ ۳۱۲۱ ۱ ۷ ۵ ه ۰ ۲ - وه ۲۸ ۸۰۳۱۲۱ -۰ ۳۱۳۱ ۰ ۱۲ هه « ۰ 1۲۷۹ و و و ۳۹۵۱۰۱۳۰۳۱۴۰ ۰ ۲ ۱۱) ۷ب و و ٩‏ ام ۱۲۷۵ و ۱ بر ۳۹۵ ۳ ۳۹۹۱ ۱ ٩‏ انس است : . ۷ ۴ کار سي ۲۱ - ٩۷اب‏ درول ه ۸ م۰۳۱۱ ۰۳۷۱۱ ۱۰ ۴ ه ۰ ۱ ۰ ۷۴آي کار و ۲۰ ۰۳۷۲۰۱۱۱۱۳۷۱ ۱ ۷ درو «* ٩‏ س درون ۰ ۲۸ تب ۰ ۳۷۲ ۳۷۳۱-۱۵۰ ۰ ۱٩‏ انس احت: ۶ ۷ ۱۱ - ۳۸۳۱ ۰ ۱۸ ۷ درون سس ۲٩‏ - آخرکتاب بت « ۳۸۳ ۱۸۰- ۰۱۳۸۸۰۱ ۱ 8 نخهُ کناانه رش موزم 27261 .۸۵۵ ۵و۵ ۱ 8۳۱۱۱5 او ۱ ما کامصمم مادم ۱ ۵ یماما ,۳6 0۳) (868 ۱ نیون ان سحه گوعه ایست که در آن لپی‌امه کنار اورای ۳ ب ۱ اثنال مکند . ان نخهٌ هسه رای خزانهٌ کب سلطان جلال الدن اسکندر (۱) در حواثی سپواً ان فسست‌را سقط شده ذکر کرده ام » ننه‌یداهای اب قسمت در من ۱۳۹ طبم حاضر اسندرا ک شده است . ول مت ان مر شخ که در سالهای ۸۱۳ - ۸۱۷ ری در فارس سلطنت مکرده است خط مد اعلوایی اعلالی الاسکندر یکه در ماه حمادی الاول سال ۸۱۳ از استساخ آن فارغ شده بوشته شده است (۱), در تمحیح هفت کر نطای هم این وعه استفاده کر ده ورم! 1 در ملد ان مجوعه نز دم وتاخیر رخ داده ۱ نت که ریب بح قسم یکه حتوی بر الپی اه اس بروجه ذیلست ( ما نارق آورویای راکه در سر ورئها زده شده است واز ارقام شرقی یک عدد بشتر است مر داش ۸۳ ۱۷-۱۰ ۹٩ ۱۰۷-۱۰۰ ۱۰۸ ۸-۱ ٩‏ ۱۱۲-۱۰۹ بعد از تصحیح یب اورای بتریب اصلی خطای دیاری نز در ان نسخه اه مردد وآن ان است که هرجند مظومهٌ لبل وحنون که مبان ورقها زا اشفال مکند از ورق ٩۸‏ ب بمد ر وفق جدول فوق در ورق 7۱۰۸ دواء ماد مستنسج در وشن ای امه در کنار اورا یک مقدار از مان را که نلا بوشته بود سپ دو باره استساخ کرده است . دو سطر اخبر کشار ورق ۸٩اب‏ طابق است باس ۳۳۷ بت ۲ طبع حافم در صوریکه سظر اولبن ور ۱۰۸ ۲ که سایق س ۳۳۷ بت ۴ طم میاییت ود مطابق ص ۳۰۲ بت ٩‏ است » بعد از از متن کناب منتظما ر وفق حدول فوق با اخرن سطر ور ۲۱۰4( مطابق ص ۴۳۲۱ بت ٩‏ طع حافر ) دوام دارد» در اغا ستتسح بپو خود واقف شده وباز در ورق ۱۰۸ ب سطر ۱ من را از آنحا ی که وا گذاشته ود دوام دهد (۱) دو نسغه آاصونه مره ۳۹۱۰ (تاررغ استساخ ۸۱۸-۸۱۳) وآلاصونه ره ۳۸۰۷ ( برغ استداخ ۰۱ ۱0 .۵ ,جنامک ۵ ۵۵ ۱۷۰۵۰۱۵۵ ۲۵6۲۱ع0۱) نم از خزانه کتب ستلطان اسکندر مدکور است ونبز نسغه آا مونه ۸۷٩۲‏ که ومنش هد ازی بان خواهد شد احیال دارد که از کنب هن خرانه باشد . نسغهای آا سرنه ۲ ور ۳۸۰۷ م ندتری ل دوان حافط را حتویست وتات بت که اي نخها ک ۶ سال بعد از وا شاعر در وطنش شراز پرسم حکندار فارس آوشنه ۳ است رای صحبع من دوان حانظ «سندرن اساس ماشد (۲) و0 م۱ مل مرا ۲۵۳۵۰۵۵ ۲۱ ,۲۵ ال 1 با یم از مس ۳۳۷ بت سوم طبع حاضر ) ودر ور ۲۱۱۲ [مطابق س ۳۹۵ بت ٩‏ ) مان کتاب منقطم شده وکتاب ناقص مایده است . در ان ننخه جناجه گفته ام الپیامه درکنار وشته شده واز فسمت سای بدو خط واز کنار خی بدو حط سم زدگار حدا شده ور گنه ٩۰‏ مصرع گنجاید, ونسخه با خط نع کوچک لیف که در اکثر نسخهای شبرازی آن دوز دیده میشود توشته شده است » حرف دال بمد از حروف مصوّبه له دار ؛ چم فزسی بایک تقطه » ای فارسی با سه نقطه واسم موصول بشکل «ک " آمده است . عکمهای اورای فست اول ان نسخه بعد از طبع شش جزه کتاب بدست مصحح آمده واز ان رو ننخهبدلهای این قسمت در ذیل طبم حاضم من ۳۹-۳۳ تزا ک ده اس ۸- نسخه کناانه با صوفه مره ٩۷۹۲‏ .ابن نسخه یک مجوعهُ فسه ات بط اسعد ن احمد ان مد الکاتب که وی در سال ۸۱۳ در شبراز از استنساخ آن فارغ شده واحال قوی مپرود که ان نسخه شسه نیز برای اه کلب سلظان امکندر وشته ده است . فطمش ۲۲,۵( ۱۲,۵ ساشمتر وعدد اوراتش ۷۹۵ است که از اما الپی ناه کنار اورای ۹ ۲ - ۵۵9 ۳ اشعال منز , دو سئون دروی ویک ستون کذاری دارد ؛ در ستومای درولی بت ودر کنار ٩٩‏ مصر غ گنجاند, شده وورتهای اب - ۱۳ حاوی دو عنوان مذه ومنقش است » خطش لمح کوچك شبرازیست » حروفی دال بعد از حروفٍ معتونه قطه‌دار. چم فارسی با ی طه ؛ پای فارسی با سه نقطه واسم موصول بشکل که ۲ دیده میشود. لاه کتاانهُ ملطان مد فا استاسول مره ۳۱۷۳ . ان نسیخه عم ۲ سائیمتر ودارای ۲۲۸ ورفست که در هي تحیفه ۱۵ سطر محط نتملیق گنجاید, شده ودر سال ۸۱۳ ری استنساخ آن باام رسیده است . کت از ان نسخه که نس جدیدر از نسخهای سایق است فقط رای دساجه ای نامه ستعانت کردم زرا سل که ۳۹ ر خواهد شد شد استفاده از له د! ر ان مت مکن تشد . دساحه الهی نامه که عبارت از ماحات وئعت ومعراج است [ < سس ۲۱-۲ بت ۱۰ طبع حاضر ) در دو صورت روایت مشود » روابت اول بعنی روای که در طع حافر بت کردم باين بت از مکند ‏ نام کردگار هفت لاک ک بدا کرد آدم از کی خاک سخهای ۸و [ و 1 ان روات‌را دازید . روات دوم با بت : شام آنگ ملکی ی زوالت.. وسفش نطق صاحب عفل لالت شروع ودر ننخهای ۲ و 8 دده مشود » در این روایت بعد از فصل اول صل شروع میشود که اولبن بتش ایشت : البی اه را آغاز کرده. نات باب مه باز, کردم در نسخه * مت یفامبر این شروع میشود : گد مقتدای هي دو عال ."مد هر اولاد . ادم ودر نسخه 8: ند و سر افراز یب بوذ وجودش_ در دربای طلب . بوذ نام نسخهای که دارای شکل دوم دساجه اند ان داجه‌را نز تمامی حاوی نياشند » بعفی نسخ قسمت اول را یکلی از بن بر داشته با *الهی نامه را از کردم " شروغ میشوید » نسخه | روایت اول دساجه‌را دارد ولی از ومف سخه که ۲۱04 در فهرست خود داده است معلوم سرد که در ورق ۳آس - ۲۸۹ مان نمسخه بد از بللابه مورت دوم دساحه لپی امه ن موجودسن » ولی عکسهای ان فمت‌را در دسترس ما سود . و در نس ۶ شکل غربی رخ میید . چاه پشتر گنتيم ورف ۲۱۳۱ ان نیخه حط جدیدی غر خط اصلی کتاب وشته شده است وان خط در جای که اختلافی ای دو روابت متبی مگردد یمنی در ابشدای فصل ۱ فصلن صدیق ؛ صته در عام نسخها مشترکا وتطاف روات مشود ختام میاید ونها نج بت از متن «شترک « فضیلت صذیق ٩‏ در ور ۱آب دیده مشود . ان حالت زا بگم شدن تصادنی ان قسمت نسخه عطب وان کرد بل تادر بقل آنت که مستسخ سوم زوابت اول دساجه‌را ندیه وآ را از بین بر داشته محای آن روایت دومن را که امروز در نسبخه موجودست گذاشته است وب انکه از اوابل نسخهٌ ۲ حند ورق از دساجه شکل اولن نتاده بوده وستسع حدید رای اکال آن نخه د. ی که حاوی روابات دومن بود مراجمت کرده واننای ا-تنساخ باختلای روایت آن دو نسخه واقف شده ورای ازاله اخسلاف عام اورای را که در اسل از دساحه اول بای منده بود ر داشته ومحای آن روات دوم دساحه را حنانکه در آن یه دگ بافئه ود گذاشته است ».یداعم که مستداع سوم از نسخة اص که نحط ستنستع اول بوشته بود حند ورق دیده ودر دست داشته است » در آن وفت که او اورای ۲۱-۱ را حدید کرد مرمه حال اورای ۲۸-۷۲ نوشته حط دوم موجود بود» ابا معلوم بست که اورق ۲۱-۱ در آن وقت بحط اصل قدم موجود با اما نم حط مستنسع دوم لویند؛ ورق ۲۸-۲ مدید نوده شده ود , در ابندا در نظر داشتّم که روایت دوم دساحه زا ای در آخر گنان تصورت ذیل واحاق طم مایم ول حاسفاه نه‌های موحوده در استاسول که متوانستم از روی ]ما مت ان روایت دوم را تمحیح عم پیت احوال حاضره دز دسترس نود , وهي چندکه نسخهُ ۲ بر این دساجه حط مستسخ سوم نوی است متش ۲ نقدر سقم ومفاوط اس تکه تصحیح از آن مکن نبشد » نس 8 نز این دیاجه را اختصار کرده وان فسمت مهبی که اه ۱ ی امه را آغاز کردم * شروع میشود ندارد. پدین سبب نبا اسان رگ بده از روا دوم دساحه از روی تسچهای ؟ و 8 در اب حاب شیر کردم (ص ۳۹۵-۳۸۵).مع هذامتوان گفت که موجود نبودن ام روایت دوم دیاجه رای خواند؛ کناب مستلزم ضیاع مه نیگردد چون در رویت دوم دساحه حندان انکار گنه یافت شود وطول واطناب ملال اورش هم از قمت ال آن مکاهد ,ویکن دلب یکه در حت اسناد روایت دوم دج بعطار شا بر آنگزد هم در دست است » از دساحهٌ خمروامهاش استناط متوان کرد که عظار دیاجهای بعفی از کتب خودرا یر وتیل یددهاست ‏ ۱ زجب د اتکی از یات روت و دا یه در دماحه اسرارنمه نز یافت مگردد » واگر آ ار دیکر عطا رکه بر وزن الپی نامه گنه شده است بدفت قبم شود مکن است ش از ان ابات مشترکه مبان آید . در آن نست کاب که امد از دساحه ماد نت سخها با بکدیگر را واسطهٌ محر ذیل یل میتوان کرد : خط مولف ۱ اصل مشترگ نسخها > ود ۱ ۳ 150-1۰ ,25 ادا ۵2۵۲ ,۱ مااوماه۸ ,۳۰۱۱۱6۲ (۱) زد در بعفی مواضع از ص ۱ بت ۱٩‏ مقر ع دوم [ رجوع شود اضاوان وستدرکان ص ۱۳۰) »اس ۱۵ بت ۱۷ معرع دوم ص ٩٩‏ بت ۱و۸ مصمرعهای دوم »ص ۱۰۸ بت ۱۷ مصر ع اول »ص ۱۰٩‏ بت ۱۱ مصرع اول» س ۱۸۲ بت ۱۵ , ص ۲۶۱ بت ۱۳ مصر ع دوم . ص ۳۳۱ بت ۱٩‏ مصر ع دوم » فص ۳۳۵ بت ۱۵ مصرع دوم روات جیح در هیچیل از سجها موحود سوده ونصحیح تاسی وحدسی مضطر دم , در ان مواضم احمال دارد که اصل مشترک نسخها حرف ومصحّف_ بوده است وئز خارج از احل ست که در موافم دیگری که در شکل حالی مان معنی واضع فده تیکندتحریف وتصحیف در اصل مشترک وفع باثه اشد ولیکن مصجع بتردد مانده است که آا من حرف است با اشکه حیح ومصحح مراد شاعی نی نبرده است . اگر در انده نوشن شرح ابن کتاب موفی بشوم دا تدفیقی آن مواف خواهیم پرداخت ۰ سرف نظر از ان رن نسخه از نسیخهای در این نشر بر برده شدده است مواضع فقط نسخه ۸ روایت معی‌دار وحیعی دارد وروالات نسخهای دی | هیچ مس ندارند وا سنائی ک چندبان ماب بنظر ید » رای اسان ان دعوی اینجا چند تال برجسته ذکر میکنم : ص ۲4۵ بت ٩‏ مصر ع دوم : قط در ۸ واو عطف ثیل از کل «منطق " واقم شده ات ولسخهای دیگر واورا ش از که + کشف » دارید که طاهي الفاد است » ص ۲۸۵ بت ۱۲ نهآ صوفیه (۸) ی باشد » وجننجه از حواشی همیفه معوم میکردد در بسیار مصرع دوم : که دم اک تمی دم آهنگری باشد نپا دز ۸ موحود است رکه آنحا» موجوده در دیگر نیخها چندان خوش انظر یبد ,از ی ۲۸۹ پیت ۳ مصرع دوم : قط در ننخه ۸ دوکله فران ترم هیچ هل شده است » ص ۲۵۱ بت ۱ مصرع دوم : نپا روایت ۸ « که بابد خفت جند آری ماه » معی‌دار می باشد » باز ص ۲۵۱ بت ۱۱ مصرغ اول : نها روایت ۸« کان جز دامثان بست * منهوم میشود » س ۲۳۵ بت ۸: ۸ کله * سرا » دارد که - که « عدل » صنعت تضاد ( تطبیق ) وهم | که د درم » قانه تشکل سکند درک زواات دپ از فاد لهس دست م اقان من کته ص۲۱۰ بت ۷ مصترع دوم : لقب پسر هارون «سبی؟ بوده است که تبا در نسح ۸ موحود است : ص ۲۹۱۱ بت + مصر ع دوم نها ۸ که من " عری دارد لسع گر بحای آن که فارسی ۶ م ات اعا معی. بدارد .- میتوان ی کر صحبح مان الهی نامه نی ندازه مشکل وبلکه غبر مکن می شد » بر آن هم دز حاهانی که روات ۸ از رواات دی در فا فرقی دارد ولی در معتی بر مها مرری به ترجیح کردن روایث ۸ را دور از عقل ومنطق ددم . از ان رو اماس طبم این کتاب بطور موی ریخ ۸ است وهی جائی که در خواشی بعد از ذکر کل مان رم نستخه دید شود مقصود نخٌ ۸ است با هه ار ی حارج از احبال شاشد که روابات ۸ 5 دارای معی حوب نظر مپرسد باز همه حا روایات اصلی سوده بلکه از تصحبح قدمی بظهور آمده است بطوریکه قسمتی از روایات ۸ 4 مت اصلی شاعي بلکه متن مصخح بعدی بوده باشد» معلرم وببن الما مشپور است که روشور مکلسون دز بسار جاهای مثنوی معنوی مولاا جلال الدین روی مالهای این نو ء تمحیح بعدی اما ت‌کرده اس( ولاز ناوت ک نع دی دی بهد شرا دردت داشت بر و حرد آمدن ان تمححان نمدی را بوعا ما در حال نکون مسوالست مشاهده ونم عابد » مشوی البی یامه عطار برای حنین کار حندات زمه ماعد مش زرا ٩‏ قدعترن نسخه موجوده (2) در سال ۷۳٩‏ ری یمن بش از مد سال لعد از نون شاعي وشته شده است وا ان نسخه (۴) را اساس گرته نخهُ ۸ راکنار ی گذاشستم 4 من اصلی غبر مصحح شاعی را بدست آورده بل در اسساا ر جاها الفاظ غبر مفهومه در من ببت کرده میودم . در حاهاگی که ۵5( ۶ ۲۲۵8 ۵۱۵0 ,اهنا م۵04۱ اافامادز. )۵ ابجفمطنم( 17 )۱( 5 ۱۱۲ ۷۵۸۵/۵ ط0ز6) ۱929 ۵00مما-صلما الا ۷۵۸ ... کاچزیکنامن ,6 5.۷ (3 ۱۷ ۳ روایت تلفه مه معنی خوب ومفهوم ميدهند هم معباری رای تسین مودن اصل گفتار شاعي در دست موذ .نها در چند حا با خصوص حاهاای که در اما صنهای زبان فدم وا زبان خصوصی عطار ۱۱ در کار شده است بصورت فطی بتوان گفت که در نسخٌ ۸ تمحیحان بمدی بر وفق فواعد زبان جدید وتوع ئه اس . مثلا : ص ۳۰۰ بت ۵وص ۳۱۷ بت ۷ تا ۲ صینه * وذی* را که از خصایس زبان دم است دارد ودر ۸ محای آن صفه جدید بر « بوزتی» دیده مشود » ص ۳۱۷ بت ۸ نا در ۲ صینه دم اکردی » موجود است ) (ان قدر هست که ص ۳۱۷ بت ٩‏ صینه قدم «جتق »در ۸ هم دیده میشود ) ۰ ولکر بای شرهلی مربوط بصینهای حال "۳ در ص ۱؛ ببت ۱٩‏ مصر ع دوم (آ ما * خواندیت » ید نوشت ؛ قرامت موی در عنام نسخ +خوایدت » است ) ودر ص ۳4۷ بلت ۸ مصمر ۶ دوم ( «مابذی ۲ فرامت مروی در تام سح «مایدی " است ) در هیچ یک از نسجها وی سود وما اسهارا تصحیح قباسی در مان بت کردم . در ص ۳۷۲ بت ۱۸ ها در ۲ صفت « ازین » معنی « جن " ۱۳۲ دیده میشود » ول مس ۱4 بت ۱۸ صفت * ازان » ی دجنان » در تام نسجها مرویست . غر از ان در بعفیمواضع فرادت حبحه نا در ؟ بافت مدشود. مثلا در ص۱۹۷ دوم ۴ بزم - بزم [ از مصدر پژهیذن > پژوهیذن در معق باز جتن ) روات مکند که نظر بکهنگی وندرت این کله وراست امدنش با فانه ۷ پس تک این رواب جح باشد» در ی ۱۸۴ بت ۱ معرع دوم نها 8 * بای ( از مصدر ربوذن ) دارد که هم در گجت آن حای شپه دست » رز اساس ماند (۱) رجوع شود فده دگن اناولاه دعر 000۳06 .6 .۲ ومرزا #د نروی » لدن ولدن ۰ اف اول ص بط - کد , (۲) باتال ال در دیوان فرع بار برخورد مبشود ؛ رجوع کنید ملا بصحبفة ۲۲۸-طر ۲۲ از طبم عبد الرسرل طهران ۰۱۳۱۱ (۴) در دوان فرنی بان کله سی بر خورد همبود. ی ان ملاحظات است که در مواضع منعدد رواات اسحهای درا ر روات ۸ ترجیع دادم که برای ذکر اسیاب موجه هی یک ازان آمحیحان شرحی مفصل وسوالی هه موی با ساحهُ قیمپای سی سخه‌بداها مبایست نوشت . یه و اغلب مطابق ۲ است ولی بسار اغلاط جدا گانه دارد . دز جند جا 8 با ۸ زار است مثلا؛ ص ۱۵۱ بت ۷ ممترع اول ویت ۱۳ مصرع اول وس ۱۱۱ بت ۱۸ تصرع اول , ولکن ان افاقها ء اس ومستوجب مدیل در شجر؛ انساب نس مباشد. ۱ نخه 1 بضا با ۳3 وبا با ۸ مطابق است یعنی متنش از روایات حتاف حلوط است . نخهُ »۱ و : طاهیاً از یک نسخهُ مشترک نقل شده است ولیکن فسمهای ان نسخه که ما مقابله کردم دلیل واضجی بر انکه 1 از | سر راست استنساخ شده است بدست نداد , در حواثی از روایات ۸0 تا آچارا بت کردم که طابق رویات | ست. از ب جک ع‌نی فریق شده است » ویای بای حون در نسخهُ ۸ بدون دو طه وشته شده است در ابن طع هم بدون قطه ضط شد . از نا که قواعد املا وحسن خملی در چاجانهای ترککبه (چنانجه در طابع مصر و سور به هنوز فراموش شده ودوحار امالکاری نگردده اس ان خطاهای خطلی که کنامای چاب حروفی امروزی ابران وهندوستان را ناسا نز بسار کنامهای شرفی را که در اوروا جاب شده ؛ است) ان قدر ایا میسازید , در جاپ حاضر برخورده نواهد شد . مان ما خودشان پداند ک این اه این است 4۲ «ینت )واه یستا است ؟ 2 به + سیب ٩‏ ) اسر - صتر یه «سر- صر 0۷ بر اب بر ۷ بیخبر ۷ به «پیخدر ۱6٩‏ بشتر ۷ » «ییشتر وبا ۱ بیشتر ۰۲ سیر -غیر ۷ به ۱ سیر - یر ) واه سیر - غبر ۲ ۱6اه " ۵ * له * «ين٩‏ ه دیین؟ وا «ین» وب پين ؟ اد چید . نبا کار بردن *ک» فارسی بحای « له » عربی تاج بیه علیده مصح ود. عاوه این در ین چاپ یک لد املای دیگ رکه در هم چا هواره ال مشود رمابت شده اس تک ان اعده عارث از آنت که ا گر بای چائی با دک از حروف دندلهدار چم شود بدو شکل دید میشود : اگر حرف دنداه‌داردارای قطه باشد بشکل * نی ٩‏ مثل در کل * ی ۲ واگر حامل هزه اشد پشکل « ی » مثل در که ۶ دربای » نوشته مشود . عنوامای که مندرحات حکایات اشارت مکند نپا در نسخه ۲ یافت میشود» در نید ال لت »رده ده ست رامع ات ک در خط شاعی هم بش ازن سوده » اما رای سپولت خوانده عنونپا ی که را ای تن کردم وهای را که ما علاوه کردم در نهرست کتاب در مان دو لب مادم » وئز حکایرا باه گذاشتم » در اعداد عی مقالات از اشارت کرد شه‌باها صرف نظر ند . حواثی کتاب متأسفاه جندان متصاوی الشکل ننظر ما بد » دز اول کار بت ان بودکه حواثی را قدر امکان غنصر داشته نها مهمترین نسخه‌بدهای حالف زر روات ۸ را غاب وبت کنيم » ولیکن در انای طم - که نی قصبر ممحح بی طول کشید - تفیر فکر کردم وفرار داد مکه بعد از ان پچ وجه در تمحیح ونر نحتین مشق فارسی از قید نام سخهبدلها خودداری نکنم ورم‌های لسح حاوی رواای که در من مطوع قول کرده شد در حواتی بش از دو فطهٌ که روایت مقبوارا از مردود جدا مبکند وضم کنم » زرا که ۳۳ عربه ابت شدک انجاب کردن نیخه‌بدلها واختصار کردن حوای در کار مصحح رخی‌صعویها تلد میکند ونیز وقوفی خواند را بر خصایص نسخهایتلف دشوار مبازد. از اساب مذ کور فوی است که حوائی حله در قسمت آخر کناب از فست تین تست وه در همه جا شکلش بر یک وال یت . ما اذا ميکنيم که در همه فسممای این نوی خصوما در قسمی‌ای که شاعي درآن وف حال بشری مکند ودر آن فصلهای مبان دو حکایت که در آن معا سوق راد یدبک ما شاپ رده ثم ار دنه بش نا ان منوی موفنی شوم ان مواضع مفلقه محث خواهي راد ونجه را نهمیدم بانج تیش بر ما پوشیده ماد ان خواهم کرد . 6۱ لیب م دص ی - ۱ در میت عبارنت ان مقدهة فاربی دستباری الی عبد الوهاب عرزی معل زبان فاری در داندگاه استاءول و لذ ما عبی گنجهل تصحجح زسیده أست » سم ار اي گم کردگار هفت افلاک خذاویدی که ذاش لی زوالست ۲ زمر وامان از اوست سذا مه وخورشیذ ور هستی اوست زوسنش حابا حرانی اند صفات لا زالشس کس بدانست دوعام قدرة ون اوست زکنه ذات ا وکی‌را خبر بت طبگارش حقیقت له اش ف‌ حصی جهان از ور ذات او رین زغا ک این هه اطهارکرد او ۱۲ زمنش آدم از گل رم شوذه زعلمش گنه آ مج صاحب انتراز ه کي زو زاذء » او زاذه ازکس ۰ زیکنای خوذ ون حنبت حفتن عا کل اوراست یی 1 بذا کرد آدم از کنی خاک رورت ی کات عوذ جم وحان از اوست سدذا تلك لا زمر در بسی اوست حرذ انگت در دیدان شایده هرآن وسنیکه گری بش ازانست درون حاپا در گفت وت جر او زیت ز ایذای او جله بنا صفات از ذان او بوسته روئن زدوذی زست برگار کرد او زژی هر لظه صذ پاسخ شنوذه خوذ ابدر دیذ ادم کرده دیذار یی ذانست در هی دو جهان پس درون برنه وبیرون حقیفت دهذ آ را که خواهذ دوست وفیق (٩ب)‏ او ۰ در [ او در ۸۷ (۱۰ب) صفات از : صفات آ (۲ آب) شنوده ۷ لوذه ۸ (1۱۳) گنه و کرده ۱ آید کرده ۱۸ (۲۱3) خداوندی هه اوراست ۸ (۱۱) کرد او : کرده ] دای حاجتٍ بوری دز اسراز شذء آش طب‌گار جلاش زحکش باذ سرگردان بر ج ۰ مان دم حاجش ارذ بدذار دادم و گت از وصالش گی در گَ وگاه ابدر 7 ۱ زاطش آب هر حای روااست . زفضلش نوت روح وروانت زدیزش خاک مسکن اوشاذه .. ازان در عم وعکر اوتانه زشوقش کوه رئنه بای درگل ‏ عایبه وله وحران ون دل ٩‏ زذوقش محر در جوش وفشانست... ازان بوسته او گرهی فشالست توذه صنم ‏ خوذ در پار؛ خاک درونش عرش وفرش وهفت افلاک چاه گنج من در درزش ‏ بوی ذان کرده رضموش ٩‏ ۸ ینمرا زوکرده یذا ‏ نوذه عل او رجمله دا ک بوذ ادم کل فدرت او سا باشه ‏ اذ رفمت او دو عا را درو بذا شوه ازو ابنی شور باغوفا موذه ۱۲ مال اه بق ی شل وماشد.. که خوانندت خذاویدان خذاوید وی ازل نوی آخر نسالی "نوی باطن نوی ظاهی سای هزاران فرن عقل پر در اخت .کات در زر راه نشناخت ۱۰ بی کردت طلب ابا تفت فتاذ آلدر ی گفت وشنیذت ووری در ماب آفرش ‏ تو بدا حقفت عنر یش مب یذای ونهان ناد درون حالی ول حات ایده ۱۸ مه حابا زو بیذاست ای دوست نوی منز وحققت جلگی ۳ « «۳‏ سح (آب) وگاه اندر : کای بر | کاهی در 10 ۱ اب) زفضلش: کی وصلش | (۱۱۰) مه سغمتران: ات انیا | ۱۱۱ب) در آنجا اه مس رفت | (۱۲ب) با ۸۸۸ بر 1 (۱۸) تعالی : در آ نا | (اب) کال ۸۸ ۱۹۱ب) فاذ انبر : قاده در 1 (1۱۷) ام : ای ۸ نات | ۸ ۳ ٩ 8 ۱ ٍ معزی در درون حات له ازان معزی که دام در درو دذت هحکس ظاهی در احا جهان ار ام بو وز و نشان 4 هان از عفل ویذا در وجودی زدیذت یاننه صورت شاب ۹ ذای صحه شا بداری دوی را ست در زدیک لو راه مکان وگو را موی نسنجی وی در حان ودل کج های دو عم از بو بذا وو در حان حشقت عفل رصف و بی کرد زهی غُوذه رخ از کافی واز نون زی گوبا زو کام وزبام زفی شا زو ور دو دیذه | مور زهی در حان ودل وذه دیدار و ور گم کرت ودکای و ذای در صفالی آشکاره زی از ور 7 ازاز بذای ونهات جله مفان خوذ در آنحا رهنموی از آنی ال وآخر در اجا تو بشده عقل وو عان 4 زنور ذات خوذ عکی موذی ماد ار و مان جاوذاه نز حقبنت ذات باکت قل هو الق هه »۸ طلمند وو کنی و گنی کنت کنزاً هم و دای ی گوای مادم نها ۳ بابد | جایی بر از درد نگنده ور خوذ ر هفت آردون نوی م آشکرا م هام را در آدروت. رده دیده زعکی نان نو انم مصزر ال خویش راهم خوذطلب گار نو جوهی ی ندام کز چه کی هه جلپا ه سوی و نظاره (۳) اعجا : آمجا 1 (۱۲ب) باید آخر ابا جآلی ۱ (۱۳ب) زر : درآ ()۱ب) در آشکارا ر 1 (۱۷ب) خودی آنجا جال خود 1 (۱۸ب) نو جوهی ی ندام کزجه کانی ] خداوند زمن وآسالی ۸ )۱۱٩(‏ صنات 1 رانا رف ودیدار مای دل عشاق ر خونت از و مه جوبی و و نز جوا مات روی در 1 ایداخت از اول ادمت اعا طلب کرد حو موذی ال خوذ اد رات داذش در آئنای هک دای سر 7 حون ۵ دای گی پیذا شوی در رفمت. خوذ گی بدا شوی ابدر صفائت کی یذ شوی حون ور خورشذ گی یذا شوی از عشق چون ما زیذای خوذ نها ان بر کوة که مخواهی رآی (اب) زو وکل یی : بنورت ( ور ۸6) جزو وکل 1 (۲۷۲) بر:در 1 ۱۳۱) نز : جله [ زو وکل یی رخسار نمسای ازان از رده پرونست از و درون جمل" از عشق گوا حروشی در باذ ادم ابداخت که ادم ود از و صاحب درد ان بوذ مر هل زورت يافت انا روشای کی یذا شوی اه بای گهی نان شوی در قربت. خوذ گی بنهان شوی در سوی ذانت یی نهان شوی در عشق, حاوبط کی نهان موی در هفت خرگاه زنهای خوذ یات بای زهي هی صکه سخواهی عای (ب) از : در 1 10۱) اعا ۸۱ آنجا 1 (۱ب) وذ : فن ] ۷ ای خن ,ودند ورفند اکر زشت ار نکو در خاك خفنند زجندان خلی کس آ که نکشنند ‏ ک جون بدا شدند وجون کدشنند ۸ سر آو جون : جون بدی آن | (٩ب)‏ در ] از ۸ (۱۱) ص[ (۱۱۳) از : ۲۱ ای | : ای ۸ 1۱0۱ 1 : آو خورشیدی بان در پرده آنجا ‏ وسال خویتل ۲ کرده آنجا دی در کل دی آدم مای زدوری رده 1 نای ۳۳ گ 4 4 و جان جالی ای در جان حقبقت جه جبزی و که ای رخ خویش ۴ و آن نوری که اندر هفت افلاک بوآن بوریکه درخورشدی ایحا و آن توری که در ماه وامم ز وان ری اه ار و آن وری که از غرت فروزی وان وری که اعبان وجودی ی نو آن نوری که جون آی بدیذار و آن وری که جان انیا نو آن بوری که شمع ره روا زورت عنل حبران مایده احا جر در وئت پار ای دیدار ۳ یس فروغ روت اندازی سوی خاک ۰ پار ونارن بدا ناد گل از شوی و خندان در بپارست هی بر فرق رن اج از زر ۸ نفشه خرفه وش حاشاهت جو سورسن شکر کفت از هم زیانت (۱ب) رده ان ؛ رده ۱ ۱۱ روشتی هش ۰ روشنی در هي | (۱۸) روبت | توری ۸ (1۱۸) ونترن : وکل زاو 1 (1۱۷) ناج | (ب) زار گوه : در وکرم | ان در رده‌ات نها حقبقت جو دم دم ی‌دهی مان پاسخ خویش می 9 بگرد کر؛ خاک ازان در حزو وکل حاوبدی ای‌حان زورت ماه رام ی‌شوذگ درون حان ودل دردی ودارو وجود عامْفان خوذ بسوزی ازان مدا ونهان وحودی بسوزالی زغبرت هنت برگار موذ اولیا واصفیای حشقت ‏ روشتی ‏ هي روای ز شرم خویش ادان مانده احا حفقت رده بر داری زرخسار جات شتها سازی سوی جاگ زرویت جوش گل غوفا سابذ از آنش رنگهای ی ثارست شای ر سر او زار کوهر نگنده سر بیر از شوق راهت زان افراخت سر سوی جهانت (۱۲۲ نوک ای : نا نو نغای ۱ (ب) جو :ی | ۱۲۱ مایده اما : ماد انجا | زعشقت لاله هي‌دم خون دل خورد مه از شوق و حبران بر آند همآن وس که گوم بش ازانی وی جبزی دگر انجا هام مه جاا بوی چه پست چه هست ز و سدارم وأز خویش غاثل سم از درد عشفت زار و روح ۳ حرات وس گردان ذت سم درز وسات را طلبگار درین دا سیم ی من رهم ای ا در وصمات نوی گوهر درون محر نی شک مه از بوذ تست ای جوهي ذات هه از عشق و حبران وزارید جات وآشکارای نو در دل دل اعا خانه ذات و آمذ دل ایا خاهٌ راز و باشذ و کنی در دل عشاق حاا ازان مادست دل برخون ورخ زرد 4 سوی خاک و رزان در آند هن دام که ی شک جان حایی ۲ جر ذات را کت دام دنم جز و در کون بوست ما ارب وای کرد واصل ۱ وی حاا حنیقت فوَة. روح فرو بایده . بدربای صفائت درن درا مادم گرفار 1 دارم جز بسوی لو دگل مب بدست آرم زدرای حلالت وی در عشق لطب وثهر لی نک ۱۲ که رخ عوذ؛ در مه ذزات جز نو در همه عا بدارید همه حای وی حای و در دل ۱۶ موذ خله ذزات و ایذ ازان در سوز ودر ساز و باشذ هه رگم وشتاق جاا ِ (اب) ورخ زرد | ور درد ۸ (۸) بدام : ۵ پم ] (1) اعا آانها ۸ (ب) را و ای | 1۶۱) چا : آنجا !اجه هت وچه آیست ] (ب) نجشم بود نو در عشی بکیست | () از : در ! (ب) ما اما ۱اعا۷) و باری کرده واصل 1 (ات) جابا : ۲ ۱ب بداست ارم : بام من | ۱ب ) » ی جابی مه جانی | ۸ سیی ده ز گنج خوذ گذارا گذای گنج عشق, نست عار ۳ و ی‌خواهذ زو ای حان حققت و م‌خواهذ زو هی دم بزاری 7 می‌خو اهذ زو در شاذمای ب بو ی خواهذ زو در هي دو عا تو ی خواهذ زو ارخ مای نوی خواهذ زو احا حنقت , و ی‌خواهد زو راز سذ نو می خواهذ زو در کوی دسا و ی‌خواهذ زو دز ک استزاز ۰ وی خواهذ زو ای ذات عون حنان در مایده ام در حضرت و شب وروزم_ زعشقت زار مانده ۰ طلبگار تو ام در ح ودر دل بو درحاتی همشه حاضر ای دوست دلٍ عطار پرخون ُذ درین راء ۸ کنون جون در شم و جز وصفت محواهم کرد ای حان وای .ده بلطنت ی وارا / محشیدی ص اورا گنج اسمراز که در خویشش کي بنهان حقبقت ی کار او ای 1 آری ک سب آمذ دش زن زده‌گای زو گوذ و راز او دمادم ورا از ان ودل اسخ سای که ای بذو یذا حففت را درگنج جات او باز بنذ که بنذ روی و در سوی دبا که ای در ناش نو دیا بنذ ذانت ای جانپی‌چه وچون دارم اب دیق قریت. و بکرد خریش چون برگار ماد بائم یکدم از یز و غافل نوی منز ونم انحایگه بوست خذ از وال عوست | کاز ما انحا دلی آگاه داذی ک با مامم به عشقت فرد ای حان (۱ب) بکن مهجور عثق خود دوارا 1 (۲۱۲-۲۳) تو ی ۸۸4 ترا [ (#ب) از زنده‌کانی] ((ب) زتویکوید انجا ک دمادم 1 (۷ب) از : در 1 (۸ب) ذو : خودش 1 (۱۱ب) اعجایشا (۲اب) ای جان : انجا ] (۱۴ب) فریت * قدرث 1 (1۱0) از جان واز 1۸ (1۱۹) هبه حاضر : حفبفت دام ] (۱۷ب) با شُذ | باشد ۸ (٩۱ب)‏ زعشفت | اگر کام مخوای داذ انحا مرا هم دادذء اقبلد فصضلات مان وسل, نو میخواهم من از و و خورشیذی ومن جون سایه باثم به» اخر سابهٌ خوذ محو اری د تور افت در دربای انذ بوصل خوذ دی محشایشمده و این من درگاء ویگاه و اقیذ مي در عبر طاعت ۳ یذ مق ابدر شنات و اتبذ نی آدر مراطم و اتید منی در پای زاف چاان در دست شم باز ماب 7 ان سس سترکش خوار کردست ی زن ۳ ابای ده درن راه 7 عشق و خوردم هم و دالی زدرد. عشق و زار وزوم 0 درای جاره لر. _ زن درد مارا ز دست لو کم فریاز انا که نمای ما در عشق وصلت که گردانم دل وحان روشن از و در اجابا و مر ماه بائم جو ور جاوذای‌را و داری هایدم زار واروای اتیذ ز دردم حفس آسایشمده کنو از کرذها استعفر ال مرا محشا زور خوذ سعادت دارم گرجه حز درد ویدات فضل, خوسان نی ام لطلف خریش محشی جرم وعصیان چو گنجشکی دست با ماد شب وروزم انگار کر دست زدیذ خویشتن گرداش آ گاه شب وروز ابدرن دردم بو دالی ماد ادرن غرقب خوم زلف خوذ مگرداان فرد مارا 4 ۳ ی حی 4 ح‌ ف‌ حب < () هم : تو1| ومك 1 اب) املث ۱ 4۱) شم ۱ 1۱)وما! (ب) توومن! ا*ب) اور جاوذان جان | (۱ب) زار و 1 زار ۸ (1۷)شاینم! حتابنی۸ (ب)آسایتم ۱6 سایشی آ۸۵ (اب ) ما ده نو (۱۰ب) هیچ جز | ۱۱۱ب) بفضل ام 1 فضات در گذاری اباطم ۸ (۱۲) - 1 ()۱ب) وروزم زخود (محوذ ۸۸ ) نم خوار 1 (۲۱۷)زار : خوار [ ۱۸) دواده در اعا درد آ (ب) بکن از ات ۳۹ اٍ ۱۰ در آن دم کین دم از جان بر یز م۱ ددار حوذ آن ظطه مهای ۳ ,کردم بش آزا کاعا بیرم جراغی بش دارم ان زمان و و میدالی ک جز و کس بدارم ۱ وی بس زن جهان وان جهام لبی ر مه داای رازی ی حز درت حای بدارم البی مر کم انحا » گذاای الپی ار کذا بس اتوانست ما ان لظه دذار وب گرم پکارگم از کار بای درین سر باس بارب دسگوم که خواهی ردم از روی جهان نو مجز ذات بو ای حان پس بدارم وی مقصود کلی زین وم مضل خوذ زعله بی بازی عا ازع جوت پای دارم بان دوستات آشنای در گاه رشق استخوالست (آب) کره از کار من پکباره 1 (هب) ای جان : آنجا 1 انجا ۸6 (19) توئی بس : و دارم ] اب ) حر 13 بکام دل رسام | ۱ ِ: من درویش ی دلرا حفیفت ۱ و دنت ۷ ) جهان‌چون بر من‌آزی سر بکبار لفای خوبشتن کن روزم و 1۷۱ -+: المی کر بدی کردم دای ای ند؛ موم راهم ای کر نی کر برانی (۸) ۱ +: ای رجنت دریای عاست اليی وان کل اسرار ۱۱۰۱ +-: المی ان کدا از فضل_نواز ای ان کدا طانت ندارد من در فرانت و ادشای ابی سوخم ای حاکی غابی اندرال دم دید دیدت و اءان من از شبطان نک دار حففت دوست ده بووزم و ما از <ود حرد را نو ای و مدای کی من مطلوم راهم آو خوای محش خراه ران تودانی وز اما نطره؛ مارا اناست مرا خر انوذ خود دید ار سوی آنش سوزان مبنداز درايی دنا دی راحت_ بدارد بان انش م زاشتانت یکن حکمی ک آنجا کرد خوای در ام سیدالرسلین " البی حال عطارست حران دا خون شنذ ز مشتاق لو دای فای ما شای نست آخر و اثی مرن بائم جاوذال عجب در ۳1 بهر و موزاشی ما فآن کر _ وان و دای وی ر جزو وکل بوسته اظر ۲ امین برآخر م وا در مت سد الرسلین صلي اله عله دس تای گر بر ادا بش جد انکه ور جم وحالنست حیب حلق, هون ار زورش در خورشیذ وماهست فلک بل خرته وش خافاهش کات ایارا شوا اوست زود اوست اصل عرش وکرسی ظفل اوست دبا واخرت هم شذه در نور پاک عقل وجنگ حفقت خام بنبرانت زوذ افرش اوست متصود ِ 9 و دا او دار ۲ ارش سای صدر ویدر ‏ آفریش ٩‏ گر ری وهتر بعابرانت درون جزو وکل او شاه وسرور هه ذراترا شت وشاهمت ٩‏ بسر‌گردان شذه در خاک داهش حفقت ‏ عاشقارا رهبا اوست جه کزونی جه روحانی جه قدسی ۱۲ جهان از ور ذات اوست خزم زعکس ذان او هی دو جنگ زورش نز؛ کرت ومکانست ۱۰ در عر ال اوست موجود حفقت اوست لور عر بش ۱ + : المی جان او کردان و آزاد ‏ وصل خوبشتن کردانش دشاد می‌جز و من جزی ندارم زود وصل ایدی بر آزم (آب) بکن ( مکن۱۸) بای 1 1۳۱) نفای | (؛پ) آخر تو بانی | 10۱) کوم از ](۲۱۰) بك:شدا (۱۱) 1 1 : هنوز آدم بان اب وکل نود ک او شاه جهان ونور دل بود (۷) ال : ما 1۱:۱۱)ب کش : عتفش 1 (۱۷ب) عن لور ۱ ۱ ۲ + : در آدم بود آوری از وجودش .. وکرنه ک ملك کردی سجودش -4 ف‌ ی یی ۱ در نعت سید الرسلین هزار آدم طفیل اوت آمحا طفیل خند؛ او آشابت مهاز شرم رخش هی مه گذازة دیده جثم عم هجو او باز زفی سل را ادیده عال چو و شای بکرد که خاک لفبل خاکپای نت دبا نوی صاحب قران عون هستی از سان دعون کل کرده نو شام ابا ان عم بددید و امل جوهری در اصل فطرت زذات خویش دیده لا بات زذی دم از عان لا مجکان حنبتت واصل دو جهان و باثی ماه سوی خبل اوست آحا حففت _ در او ماهت‌الست حو در راهش گذازذ سر فرازذ ازان امذ ری شام سر افراز داذه کس شا از عبد آدم که آمذ سالبانت هفت افلاک حقیقت را » جای تست دبا که بت با بتکده درم شکسی ر ائت دبادم خوردء و زود رفن را داذست ارزذ حاه وحرمت در آما وذ کل عور المیانت ی دی سکه گفی من رآ مه حاند وحان, حارن و باشی و خُرذ درراه توطفلی بشیرست . زحکم شرع نو زار واسپرست ک دارد رف گویذ سحن باز سر سرعت ای شاه سرافر از در و۳ کشاذسن عسق در زر داذ داذسی عسق (آب) ده او آتابت 10۱۱ -+: نو شاه و4۸ آفانی خبلد وی اسل وه عا/ طفبلند (۱۱۰) ام : عامت ۲ (۱۱ب) ابزد : آجا ۲ (۱۲ب) در آعا 1 در ۸۱۶۱ وز آنجا 26 (۲۱۳) زده | (1۱۸) کذا فی جبم الم (۱0ب) شرعت ابا که اسبرست 1 ۱۱ -: زبان عانلان خامرش ولالست ‏ را از جلي ی شك وصاامت (۱۱ب) زحکم شرعت انا ای ] (۱۷) تو نحفیق 1 | 1 : نو وسل شاه اما که داری زجله تو دلی آکاه داری وی ماصرد خود در دار دنا ک بدا شد زو اسرار عفی اک حه ایا رای ودند دری از وصل درآ نجا کشودند جو نو بکناد؛ اتجای در از نودی فم وضر وخ وشر باز در مت سید الرسلیل ‌" زی بهتر که شاه اببای چو جبیل آمذ ای جان چاکر و طرین مسطنی گر ودگر 4 حیفت جان با کش راه ببن دان باشذ ساه را خورشذ هرگز جو یک‌بین شذ شب معراج درذان مادم کلف اسرارش عبان بوذ معجز کرد نام مان شق ی دردست بذ سنکش سح نگو گمی از سنگ خی رد یف وس ابر ساید معحزاش حقیقت گشد موسی_ امت, او ای نش از سر ناه اولا وامسای شرف دارذ ‏ زور گوه 7 "4 حتت را گزاو زاف ه دل, ار ور او جر مرن دان وی خورشد او دارذ چنين عن ف ازان ر سر نهازش اج از ذات رون از کون جابش لا مان بوذ موذ از ذات ون سر مطاقی گیی زنهار از وی خواست آهو ک ان در حال بار آورد خریا حص 4 شرح ادر بایذ ومف ذآش ری 4 جو در ورت دیدش فربت, او 2 (اب) ین بت واه ایایی ۱ (۲۲) ای جان : آجا۱ ۰ (۲۳) حفیفت مصطن دان ] (۸) حفبنت داشت آا که ن دان ‏ ول در اور کش راژ بین دان 1] ۳: بکت آا زعرن امل جنان . ازان پربود کوی ول جلنان چنان کو بود در سر یت" بودش هیچ آنجا (ابجا 6() ک طیمت ازاش ساه اعا صصه رد او که کای دیده ما بود ود ار (*) نباشذ سایهرا 1 نبودش ساه جون 4-1۱۸: فن ی دان که ذات ایا ود اژان اما حنبفت ‏ بشوا ود ک جز او حن ندید انجا کی از زحنی کفنند آناکه بسی از ول او دید آمجا دید جانان بی شد ی شك از وحید حانان (اب) در عين مکان برد 1 (1۸) انجاک فر شن ۱ (٩ب)‏ ازوی خواست 1 ازو محواست ۸ (۱۰ب) اژان بر عم کل او ود دالا 1 (۱۱)-1 (۱۲ب) دذش آ] دد ار ۵ (۱۴ب) ز من وحرح | ادم سودی ۱ ای در معراع حضمرت رسالت زسس وامان مدوم وذی .. زرحت دو جهان روم بوذی جو لور ال اوست از رنو ذات ‏ نظر انگند سوی له ذرّات ۲ زتورش گشت یذا کرسی وعرش .ین هم لوح وجنت نز وهم فرش طلب می کرد ذان, خویش آن بور ‏ چوشذ مطلوب شُذ در جمله مشبور زهی صاحب ران دور گردون بوی ور دو ءا| ی جه وحون ۱ فرن دام که مئز حانا .. عبان ادر صفات ور ذای ها رئوی درل( انداخت .. خروثی در نهاذ آدم انداخت کی کر انشا شذ .در خر شک مه قاس ٩‏ وی واصل زوسل حاوذای ."را زد غری صاحب رای سب معراج دذی حق عبارن و رمدذی در خذاوند جهات و در معراج حضرن رسالت عله الصلوة والسلام ازن اریک‌دان خز وگذر ژ. بدار لاک ربان سفر کر. (۱) - 1 (1۲) جو ورش کت مدا از سوی ذات ۱۱1-: جر اصل جرهی آنجا که عبان شد حفیفت از زرش جوهر عبان شد و۱ (ب) وکرسی نز با ۱ (هب) دو فا : مامت ۲ (۱) 1+: کال نو ز دیدار خدایت ازان شرعت عامت رهبایست (1۷) برتوی : فنه 1| 4+۱: حلال تست آجا جاوداه ."وی در آفرنش ی باه (1۸) اعا : آغا | (ب) مد : ود ] از خود حدا شد 16| [ + ۰ ."وی وذ خدا در نسم اسرار آو دیدستی شب معراج دیدار (۱۰ب) در ۸۲۲ 1۱ (۲۱۲) خرم : اعظم 1 (1۱۴) خم و [ یکدم ۸ | 4۱ : گذر کن زین سرای شش جهانت .که اعبانت مشب نور ذانت در معراج حضرت رسالت رل بسوی لامکان اسب قدم زن حهای هرت امشب در حروشند بگر آن حلفهرا ور حرم زن هه کزویان حلفه به گوشند ستاذه ایا وم‌سلند . که ااشب حات‌را ه نشد ۴ هلت وامان در ر تشاذست.. بی دلها زدذار و شاذست در مشب آمهمقصودست ازو خواه .که خواهی دیذ نی شک امشب اه نم ات در امشب خور که دای حقیقت له اسرار - نهایی ٩‏ راق بوذ جون رف آورینه . کهحق از نو پاش آفریل سرا پیش زور حق بذ ابلذ.- زتیزی خوذ سبی می بردی از از م بر وی سوار آندر زمان شدذ ."من بگذاشت سوی لا مکان شذ ٩‏ شاذه غلشلی درعرش اعظم که آیذ در ویدر هي دوع یگ ا طتهای شارش . ستاذه له از حان دوسندارش عم اییارا دشه _ در راهم اورا کرده از اسرار آ گاه ۱۲ توذ آدم_زاژل کل جمااش . حقبقت خلمی داذ از وصالش دگر توحش بکرد ازکل خمردار ‏ که ] شذ از عبنش صاحب اسرار زاره دیذ او خلت کل .که ]بر وی عبان شذ فربت کل ۱ جو استسل اورا ریت کرد دگر اسجاش از جان تقوب کرد ۱ او سوی ۱ (۲ب) کرویانت حقه کوشند ۱ (*ب) امشب نی شک شاه ] (اب) لور خود بد آفریده ۱ (۸ب) > از نبزی گذر کرده وی از باد | )۹( صوار لامکان | (ب) برون از مکان ]| ۲۱ ؛ زینج حس وزجار ارکان کدر کرد زشش ببرون جال جان نظر کرد (۱۱۷) نام : نمای ۸ "مامت | | دیذ] (ب) بکا بك کرده از 1| (۱۸) دک م نو کرد | (1۱۷) م ارهم دادش 1 (ب) که تا ی شك دیدش 1 ۰ (1۱9) اورا : دیکر ] (ب) اسعاق | ۱۹ در مرج رات رسالت دگر هتوب کردش ازنمم آزاذ ‏ که ناش ذات او از عشق آب ۴ ومف صدق راز گنش ۳ جو موسی بوذش از الوار مشتاق گر داود بس از بات وت دگ عبی چو دذش ذات ولا یک ایارا دست جودش ف حوگشتآ گاء او از فربت دوست حو سری سدره ببرون باخت اجد ی رفیتش آنکه جپریل امین بوذ در آ ما باز ماد وسطن شذ وال کار رل ارشا خی ما بشتر زن بست یک ذم سر نوی اک بر باعل ۰ را یذ شذت ا حضرت بار روان مد سلد واورا رها کرد زشوق, دوست شرحی با زگفش اورا کرد ادرعشق کل طاق لاش بی شرح وبا گفت م‌اورا کرد آلدر نقر یکتا هن تشریف داذ وره عوزش گذرکرد او 4 سوی‌حصرت, دوسن ز ذات دوست سر افراخت احد کیک بر زامپاش ا زمین بوذ ه سوی فرب ذات, اذشاشد جرا مایدی دم » ادرن راه اجازت بش ازم یت رفتار را باد شذت ای شاه عاز رم سوزذ زم اور تج را زبذ که داری قربت بر دل, خوذرا زدون, حق جذاکرد (1۲) بمدق : نود | نود و ۱6 (ب) شوق : ذات 1 (10) داود را راز ! (ب) سلماترا | (10) والا : بیدا ۲ (ب) فقر : عثق 1 (1۱) از مودش | (ب) از نود بودش [ (1۷) هه ۲ کاء کرد اژ ۱ (ب) کرد از برای ۱ )1٩(‏ رفقش : بصورث | (۱۰ب) زدید ود کل سوی فا 1 | 1 : رسبد اندر عبان بود مود او ."برش جربل کنجشکی نود او (۲۱۳) مکان من جواعجا هست ان دم 1 /۲۱۸۱) زاعل 1 (ب) برم سوزم دران (۲۱۸) ۷ : در ۱ )۱٩(‏ - ] در معراج حضرت رسالن ۱۷ بشذ حندان که حون دید از فروذ او هی شذ اازرن بز او گذ رکرد ری جبریل گحشک توذ او ورای رد غیی نظر کرد 4 حا دید وجهت 4 عقل وادراک .4 عرش وفرش ونه هم کر خاگ ۲ عبان, لامکان نی جسم وحان دید . در ۳3 خوشن‌را او نهان دید زن بگذشت وز ان هم سغ کرد جوعوذشذ زخوذدرحق نظرکرد چودر آفاز دذ اعبان احام "ای کل شنبذ از بر بیشام ۱ دا آمذ زذات کل که فان ای رها کن جم وحان ی جم وحانآی درا ای مقصد ونقصود ما و نظر کر ذات مارا اشاو دران دهشت زبانش رفت ازکار . ند از ند گشت ‏ بزار ٩‏ ند خوذ دید وجازر جان دیذ بوذ اد خذا بوذ الدر آحا خطاش کرد کای صدر, دو عم و ون مر اما خوذکه باثم وی وجز او چپزی نبست اعبان وی مقصود ما در آفرش د گفت ای دابای عونت قای خل, کون وکا دیذ تبان ء ,فا بوذ ادر آحا او چول, گفت عم درین دم ۱۲ جوو همق حقبفا مس چه باثم بوی عفل ووی ثلب ووی حان ادانن. له وسوذ هه و چه میخواهی واه ای عبن, نش وی سر درون وداز بروف ۱۰ (۱) -] (۷۱) جو در 4 رد؛ نی گذر [ (۳ب) وفرش دید وکر؛ [ (اب) را او : راز ] (۵ب) در حق : در خود 1 (1۷) يان [عیانی] : هان 1 )٩(‏ ب بل از ۸ (۱۰ب) درون خود فبن کون ومکان دید 1۱1 : در آجا بم اعد کل فا شد . تمد در عبان عبن خدا شد (۱۷) صدر : شاه 1 (۲۱۳) خوذ : ک. 1 (۱4ب) عقل : چهم 4-1]1: مه در نزد توشد ود ونانود ..."تون برجزو وگل سوسته سرد آو یکنایی درون جله بیدا ."ول برجزو وکل ای دوست دا او دای بپان وآشکاری . وکام هرکی بی شكث بر آری ۱٩۱ب)‏ زیان جله ول سوذ هه 1 (1)۱1 : چه بخواهی غواه انب تو ازما. ک مفصودن کنم اين لظه بدا (۷اب) نو بدانر مه سری [سرل(] جه وجون 1 یی نامه۲ ۸ دز بعراج حضرت رسالت و یدای حقیقت سر رازم حشفت امتی دارم گنهکار ۳ خبرداربد از درای فضات خور نم از برای ان خویش ! حبقت ارت ما ی ثارست ما با نست کار ازکل افال نوی یکنا میان, آفرش + پس آنگ سر کل با او بان کرد خطابش کرد کلی محجوب. ون (اب) تو هس بادشاه ی نبازم (10۴.--: م ابثانرا عثای و ای دوسن شیف وق ماد وبانواشد راصل خود هه ازاد کردان (؛ب) هه ای شاه سرورا|]+: ک اناد در بزدم کن ۹ ففل خرد رسام سوی چت که هر امت. خوذ با مازم وی از فضل و حله خبردار چه باشذگرکنی اجه رهت کّ محشیذم سراسر ای مطهر که هست از جرم ایشان فضل ماش زخلوقان مارا با بو کارست را بگزینم وکردم ترا طاقن وی م‌قلرا جون جنم, شش سه باره سی هزارش ۲ عبان کرد ان سه سی هزاران در مکنون که او مفزی وابشان جلکی بوست و 1 دستگری ی بداشد زودن علی دشاد کردان هه ازاد کر دم حلکی باه ۳ دهم انمام ورحت نو اکنون مور ای شاه جله ؟ کردسم ۳ اه جله ((ب) مرا از جله با بود نو 1 (۸ب) رین مس هرا هم جان پنش 1/1+: آو جرب منی درکل اسرار تون اما وبا با آو حیفت لامت مزده ده از وصام اکر تأمور ام ما شود با نوا ما شاد باش وخری کن حییب الق ماثی بی چه وچون هه از بپر و مدا نودم بکفت اسرارجانان سی‌هزارش آوبی از ما حیتت کل خبردار ترا مجشیده ام سر ثریمن ؟ خواهند دید خود جله جام ما باشد ای شاه سرفراز بسن طاعت با شدی صکن زمر نت کردان هفت کردون را در ذات خود یکت کودم ک ود از دیذ صائم بایدارش ] مه اسرار کل | (ب) ز دید نود خود ا او بان‎ )1٩( (۱۰) خطایش کرد سرم سی هزارست جال ما را کل آشکارست | در معراج حضرت رسالث ۱۹ بر ی ومگو سی بیش ات دگرسی خواهگوخواه مگر اش سر کو مصلحت دانی عان کر . وگره در درون خوذ نما نگر. جو رفت ان باز گنت ازلامکان او 4 سوی عال, سفلي روان او ۴ حوباز امذ ازان حضرة باشتاب .. هنوزش 1 وذ آن حامه خواب حکات ای بق گت ای سرافراز . ز معراج ۳ رمری گ پاز ٩‏ سا 1 سر معراخش که حون بوذ 3 او هم درون وهم رون بوذ : [ )۳7۱( کو نو عی هزارم بت انا حفیفت سی هزار دیکرش کوی ار خرای یکو آن دکر باز حنبفت سجده کرد وباز کردید بکدم باز شد سوی مکانش ())]-د : جو دیدند روز دیکر پاورانش هه کنند از جنپا که صدن او دبدی حق ثامت راست دام حففت ی هراران سر رن علی دانت آن سرکس ندانت عل حون شد زسر دوست اه حبنت ه رکه شد از جان حرداز حفیفت مصطنی ذانش خذا ود عی فس مد ود در راز دوشاهی این ناروز حشر جر اد ذات بد شد با سوی ذات ول در شرع صاحت دعوت‌او ود یی ده زد دات ار دو 1 1۷( مان کن : مرا نا ] درون خریدن درجان نکه دار زدید ما حبفت راز شان کوی وکر خواش مکو ایشت کل راز جو از شون صاحب راژ کردید عبان کته بان لا کاش شنیداد جلی شرح وبانش و دیدی ای شک کل دید مطلق مان وسر زراهت ی ماع اا جدر یکت او پرجه وجون ز او هیچ کس این س‌ بدانث ورا طافت نود وکفت ب حاه(ماه16) حوحیدر کردد نج ساحي اسرار زان بر جزو وکل او بشوا بود زان کفت. مار مان از که پند در جهان يك نفس دیکر بی شد زد او هم نز وابات بکفت اسرار زان درفریت او بود ارانش جرئل آند دمادم ۳ ۹ ۹ ۲۰ در معراج حضرن رسالت یی بذ انم او در بوذ آمح مکاش در حشفت لا مکان بوذ هه او بوذ کر در حنیفت وه کر واقف اسرار گردی شدر خوذ وان دیذ عااف قدم از شرع او برون امه باز وی بر در هکس راز بایذ زی عطار کز ور مد ازو در حان ودر دل معز داری زان و ازو آمذ گهردار من کر خدت. او کام ای قن ی دذ او سبود آحا جرا کابدر عبان او جان حان بوذ شذ او حابوس ودم زذ از شریت زشرعش لاین, دیفار گردی یک گردی نو با توحید خوأا کزو گردی مکر نو صاحب راز وان دری اورا گشانذ شدی سمود ومنصور ومژید ازان ان دزهای نفز داری زفعر جر عبت هی دم گهرار وزو در هي دو عا ام بای (اب) ی دیذ : ی داند 1 (۲) وذ : داشت 1 (۴ب) شذ او : شدش!|1: چو اورا جربلش بود | خویش آ+: وکر بان نو هم از مسطنی پاب ((پ) مکر و : در آا ]|]سد: دمادم او بی ی شد زاوحد (۷) آ+: زتوجبد مد باز نکر ازان یدید دیدار خدا بش (اب) چواو در جزو وگل دار ! (هب) یی شوهم نو در نوحید جان 1| درون دل ازو ور صفا پاپ ] نظر کرد در خود دیدهُ دید درون خود آو بر دیدار بشکر (1۸) زور : سر ] (ب) شذی از او تو منصور 1 | 1+ : کی بفزن کرد آنجا کاه کل بوست (٩ب)‏ اسرارهای 1 (1۱۰) زات زو شد آا که کیرار (1۱۱) نو زو واصل ازو با حثر آ نما دم زن ای دوست شوی وکام آ(ب) ازو 4-1۱۱ راه ار شو ونترل عبان بل و ا دیدی موابش در وصال آو نداری حفیفت در دل سث دم او زن زرم او خبردار زنورش راه کن ۷ نصد ود هران کو راه او ورزید امجا ی شرا ورهرن اوست چه‌م داری چو اوین بثواییت درون مرل اورا جان جان بن دمادم در نجل جلالی ( جال )۸ ) چهنم داری چرجوهی حاصل‌لت نو ورش دانا پش نظر دار جو اورا نی دیدی و مفصود شد اعا 6 کل نوحد آمجا بان ایا بغبرت ارست بان آو چر اوث رهیاببت در فضلت صدیق رضی هه عنه ۲۱ رسولا رهر علار از نت زسر عشق ‏ رخوردار از تست زتو دزن رهای سای غز توکس تارذ ون تو دای بقرکز شاعرامنشبری نو منم شاعرام شگری و۲ نو بدا , چه گوم بش ازین من را یجنم احا بش ازین من جو دنم حضرن, پاک واجا ‏ شنم از مجز من خاک نو اجا و کر که نو از حق فبلی "نو دس ین صاحب وسول ۱ مان از حضرت, اع حقیقت ‏ ک من در حضرنت خاع حتبقت چ بش گر بچی ی بذن خاک که سر داری از حق جلاک رک دل, عظار از خویش ...مر اوراکن‌نو برخوردار ازخویش ٩‏ حق جار بر ر گزن ؟ دورم نگل ای بور دو دیده در فم. فسات صدلق رضی اله عنه ۳ م‌دان دن صدیق ار امام صادی وسلار سرور ۱۲ هل رهب مهدان او وذ که در دن سابق, خران او وذ شب خاون قرین وید غارس ار راهش ال چل هزارست ۱آب) رن : هم ۱۱+: ک اوجان ودلش نت دایم ."نو دای کوشت. آنجای نام جر خواهم ک ومل کل نی میا از خویش امل کل نا و در آخر دست گیری از ام ای در عان عن البام (اب) اعا : آمجا | (ه) اعا : آ نا !| (1۸) کر نظر داری 1 (ب) کی از حن باقتسق | () -۱۱-د: ای صانم بروردکاری ...نون بوشك کی کل آمزکاری مق ان ند کین گدایت . کی در حضرت خود رهیابت فصل خرد بای و اورا ... عذاب خویش غانی و اورا (۰ب) ک چون ابتان کی هرکز ندیده |4-1: راسل کن دل عطار از خود ..."مورا کن آو برخوردار از خود ۱۲۱ از | عا نه ۲ | نغه ۸ و آ زار مرود ) رجوع کنید تقد مه (۱۲ب) وسالار "روز : واعاب حشر [] (۱۳ب) امیرات!۳ (۱۸])خلوت دوم هرمع آ(ب) نشارش روز اول ۲ شارش‌را زاول] |[ : 5 مپادست هیده اجر آش دست دادست ۲۲ در فصلت صدیق رضی له عنه بدن بو بکر چون کردست آناز ازان اسان او در اصل خلقت ۲ب او درد دیدان داشت ده سال چو حقی گفت آن عبررا حفیق جرا با من نگردی یر حکایت ۱ کیکو دین حق‌زن سان نگه داشت هیشه وذ سگی در دهاش بان سنگ در گوهر شنیدم ی جنان ستفرق, حق بوذ حانش چو جاش بوذ مشفول الدر اب سزذ عال اگر ده هزارست حدیث او جو اصل ع/ اشتاذ ۳ یس سین او جهعقل وجهبصر داش جو ا سای عاجزرا دما کرد مس هرز در افزونی آمی زذ حو هنگام وفات انذ فرازش زصدیق آن کین عا, راز ۸ زشوقش قفل چون زیر بگست کی کاهن بصدنش مومن آیذ ی و گردذ هه اجر, جهان از ی جریذ بر اناپا زسفت غررا نکرد ۲ گه زان حال ذوگت ای جهان, حا مدق زحق گنشا نکو بوذ شکایت سر حان او جز حق که ره داشت که | گرهی نیفشانذ زباش ول سنگی بگوهی در دیفم ک ۲ رنی حدی بر ذاش ازو ده حدث امد رواب ک آن ده حدیش یذ گارست راهن حدرش کم افتاذ ک از آبسن وطفل خر داشت 4 پنایش حق حاجت روا کرد که دم جز در اقاولی می زذ 4 بش مصطنی دید بازش درش بگشاذ ول از برده شد باز اسفال او رده رون جست دل, خصمش جرا جون آهن ایذ (۱۳) ده : سی 1 (10) ج وکشت از حن مرا ۸ (ب) ع رکفنش ای درکار (اه۳) [۳ (1۷) یه : باذه ۲۱ (۰اب) که دم جز در اتلوی امی زد [8 که او در اقلوی دم هی زذ۸ (۱۷) - 1 (۲) لیذ ۲ کلم ۸ (۲۱۸) بشکت ۴۱ (ب) از رده راجت ۴ )]۱٩(‏ مومن : موم ۲ سین در نصلت فارونی رضی افه عنه چوشذ قفل از سر, صدفش سرانداز جو اجان اندر آن مشهد رسدید کي کو در گر مار پارست جو ینابر او بکر ومررا جون هي دورا سمع وبصرخواند ۳۳ 0 جرا ففل دل, خصمش شد باز فرو برده کی خاکش پدیند وان گفن که این کس بار غارس بصر خواند ین یک وسممآن دگررا کسی کن دو بدارذ کور وکر ماند در فضلت_فاروتی رفی له عنه لام بطلق وشمع, دو عام جو حق را وفق ام او کلاست دلش حون دید حق‌را تناکا جو عتن, عدل ودل اتاذ باهم جو در درست حاودان سم را رب از وی فوی شذ اوّل, کار جو آهن گشت از صلی او موم دو راهن چنان خصم. بش بوذ جودر دین آمذ اویک پیرهن داشت زبس کوپرهرآن پبرهن دوخت زبار هشنده اورا آثکار, 0 اخابش در ۲۲ | [۲.د؛ اکر کورش فرو برده یی فر ابر الژنف فروق, اعظم زفرقاننت اروت ار ناست بدل برس عن عدل آنگاه زعدش موج‌زن شذ هي دو عم گشاذ از عدل خوذ مك مرا همه خلقی تم زوگثت دن دار گنانه 1 د ففل, روی روم ک در اسلام یک پراهنش بوذ چو آنیک رکنیذان ی کفن‌داشت رسد آمحاکه دلق, هفدهن‌دوخت ژشل د, هزارس باره باره شذیرد ( مدیرش ۴ ) زو کورش فرو بر () کزید ۴ کزیده [ کز ند ۸(4 (ب) ان : آن ۲1۱۴ +: ک ابر زهی نبوذ آن جنان مار باید در گزید ( کزند 836 ) آن چنان بر (۸) رن ام او : ر زبن او 81 (9ب) پدل 8 پذان ۸ ۱ب مك : صدر ۳1 (1۱1) آن : يك 8-۸1 (1۱۷) زباره | هند؛ او ۴۱ هفنده ار - ح خی 4 ‌ ‌ ۲۹ در نمیلت فاروق رفی 4 عنه جو شذ ده هزارش کرد بر پاس حو آن یک برهن سامان او داشت ۳ نکر ونکر از دی وزورس چو باشد نب اروق, عال حو باشد محثسب در اص معروف ی چم خو خودش ز قدر جراغش کرده شرق وغرب دوشن جو او چلم وجراغ آمذ ز درگ ٩‏ ار سوذ را جشم وجرانی ۳ بوسته حتم خویش ببد که گر نبوذ جراغ وجثم در ره ۲ وی ان هی دو گر در راء ای چو او از مصطنی چشمی چنان پفت گر از کوران نُ نو هوش میدار * کی کال ور سوذ در دماغش جراغ چرخ خورشیذ, منیرسن زشخ صور فردا حاوذال ۸ ولیکن این جراغ جنت افروز جرا از هفده من بوشیذ کرباس حلاو: لاجرم اما او داشت بارستند گشتن گرد گورش نکردذ هیچ کر در حوالی 4 چی, منکر اذ نیز موصوف جراغ خاه هم گفش زش مدر که 4 شرقدست وه رش روغن وی جثم وحراعش‌جون روی‌راه زگلخن فرق تون کرد نی چرامی نز دام پش ابید دای جاه از ره راه از چاه زکوری تفت در حاه افی زبااش لطق, جتار جهات بفت جنن جم وزبارا ۳ می‌دار هشتق گر بوذ نبوذ چرافش حر غ خلد داروق, کر سًٍ فرو برد جراغ امال وذ رخشنده‌ر از ور هی روز (1۱) گرد ر ۴ » از ۸ (۲۲) آ : از 81 (۲۷) حرانی ۲ ۰ (۱آب) حاه از ره راه آ؟ کل زغار وراه ۸ (1۱۱) جرخ 1 جشم ۸ (۱۸ب) از تور : هی ماه و هی روز | 1۱۰ در فضلت ذی الورن رضی اه عه اعامی کز جبا امان نهاذست تبث از بر عم او محماری جهان. معرفت حان, ممر چه ی گوم سه مفز آمذ زا نوار کی کر درحرم این سه تورست که گر خورشیذ نفد عو دارذ جز او کس‌را نوذست این سای ابر النن عبان هاذست زین ازکوه حا او نباری دو مفز آنگه زدو اون جر ازان دو ور واز فر آن زهی کار 8 را ۳ س روسن 4 شد حمم لورست مدد از ور و الورنس دارد زیغامر در فرژیم گرای 4 ای جو بر اندوه ازل گشت فرآن ‏ کیرا کاهل آنست افست برهان ٩‏ که ر اندوه از دبا شوذ دور چنین بوست آن‌خورشذ ذو اور کی کو این کرامت از خذا پفت که دو چشم وچراغ. مصطنی بافت جوذوائورین هم از هدن بوذ چگوه مکی صدقش نوا بوذ ۱۳ کی کز آماش این دو تورست .مه وخورشید | اودر حضورست ۳ از بفضش گر از دلب بر آری مه وخورش‌فرا رگل می بر آری عصای او زاو آن شکت حوره در زارش اتاد بوست ۱٩‏ عصای‌را که در معی حان ند 5 ر اورا دشمی در کون اد ؟ نسان‌و ار حمم فان شتد باشذ » ابب, فرعون باشذ جنل گفت اوکه در یعت مرا دست حجو با دس ی له بوست ۱۸ کرو بوذ آن دست‌را راه ۱۱ جا ۲ چان ۸ (۸) ندادید! (٩ب)‏ اوست آنست ۳1 (1۱۹) عمای ار ۲۷ (ب) 4 چون موسبش 81 (٩۱ب)‏ فرج خوذ نردم دست ‏ فرج وی (من ۱4 ) نبود ان دست ] |]۲ 1 ؛ کی کو حرمت دسنش چنان ( جنن] ) داش ان شذ زیر دسنش ه که جان (دین 1) داشت ۱ داشت : یافت ۸6 ) 2 حرف دسلش از آنگاه اش در لصات م‌تضی ری اله عنه دش دریای اعظم بوذ ازع حقیقت جامع, فرآن دلش بوذ ۳ زحامم بوذ مت مداش جو در فر آن امام خاس وتاست مه مر او ۳ وموردی دران غوقا غلاماش سکار دیشان گفت هي ند ه که امروز چو شاهد بوذ فراش هبشه ٩‏ شبید قرب شاهد گشت آخر جوفران بوذ مشوقش زآفاق ۱ و سم جث بوذ فاروق ن او کوم راسخ بوذ از ح مه اسرار عم حاصلش بوذ زفرتان فرق کردن خاس وعاش جرا در حکم خویشان مات اهر هی شي خی نکردی سلاح آور شذند از بهر مگار سلاح ابداحت آزاذست وپیروز ات زثرآن ات خوش طشت اخر شذ آخر حو فران شمم. عشاق جو شمم او باخت سر در راه معشوق 7 در فطبلت ممرلفی رضی اه عنه زشرق ]فرب گر اماست گ ثه ان مان زم, سناش ۵ حو در سر" عطا اخلاص او راست سه فرص جون دوثرص ماه وخور شید دراگ تم باراانی بر دواست ۳۳ چنان در ثبر دانش باب آمذ ابر ال حبدر ماست گذشته زان جهان وسف سه ناش سه‌بان‌را هفده ای خاص اوراست دوع را وان بنشاند حاویذ عل هه ماست زیك بورم دو آفرذه که خت‌را محق زاب امذ (۱۲) حفنت : ی او ۲۲ (۱۰ب) آخر بش فرآل شم آنان 1 (۱۱ب) سانش | سنانش ۸ ندانش ۸ سانش ۳ (۱۸ب) سه‌نان‌را !۲ زثرآن ۸ (۱۷ب) لمله : عل حبه جنة (1۱۸) گفنش ای : کفت جون ۲۱ | ۳۱ +: علی حون با ی بشد زيك ور یی اشند هی دو از دوی دور در فصیلت م‌تضی رمی له عنه ۲۱ جنان مطلق ذ او در فقر ویائه اجه سم وزر با حرمت امذ کا گوساله هگز ره گردذ جنر _ تست کورا جوشی بوذ ازان جون روی وذش پشت حوشن جان گفت او که گر مر نهندم بان خلنر عار جوذاه جوهرج اوگفت از هر بقبن گفت که آو کف الفظا داذست دس زی چم وزنی عم وزهی کار دم شبر خدا مبرفت | جر از گفنند مد داذ ود شو اسد کر ای خانه اتشابست خطا گذ هک از مشک خطاست اگر علیش شذی ری مور جر هبش طات مت موذی کی گفتش چراکردی »بر آشفت که زر وشره دادس سه طلاه ول گرساله ابر انت آمذ ک با شیری چنن هن گردذ ۲ ؟ بشت وروی حوشن روشی وذ ربنش بذان دام روشن بداستوری, حق داور ددم ۱ کم حکم از کناب چارگاه زبان بان روزی وحنان گفت حذارا | یم کی رسم ۹ زی خورشید عٍ وظرر زخار زعلمش بان آهر گت نکن زبترب عم حسن‌را بح شو ۱۲ ازاز آهو دش جون مشک است که او هم نافه وشبر خذایست درو یک قطره بوذی جر اخضر ۱٩‏ زهمن گت دور حهرذی بان بگیاذ جون غ وج گفت: اامخر من ققل ایال.. اخب ای بر بان ارجلر ۱۸ (اب) داذش : بوذ ۲ (اب) جرشن :اورا ‏ ار چون | (10) بونی بت روشن ۸ (ب) ک آن بر پدت ززنش بوذ روشن ۳ که بر پشنش بذ آن اندام جوشی ۸ | ۳ : چنن کفت او کر خواهند کم ه پند هبچ کس در چنك بشنم اکر خاکش شوی حمن اوایست .که او هم وامحمن هم والترایست (۸ب) روزی : بك روز ۲۱ 1۱۳۱) ال ؛ جان 1 (۱۸)-۲ ۳۸ آفاز کتاب قول الناس لیف الکسب از هشه چار رک عا ابا نات مار نی ذل اسوال زسی و بوذ ودو داماد آفاز کتان لا ای مشک حان بگشای اف جو روح ام رای و داری جهان هي دوم بک مشت خاکت مه عا کی بسته نت ف ح بهشت ودوزخ وروز . فبامت بلایگرا ‏ رمی معرفت‌حش و چون سذ آقای گر شا ۲ جو ور افنات در م‌یدست 0 چه ی , خاص فّوی همبشه نب مرتی تبدام که جول ۰ جو 4 در امش 4 در زمیی مه حری بوی رصح م 1 بر ار از دل دی مشکن باخلاس ۸ وی شاه وخلفه حاوذاه سین پسر هی یک را صاحب قرانست (۱0) حر ِ 1 (ب) ررحانی ]۳ جاوذاتی ۸ (۷۲) نث : و ]۲ (٩ب)‏ ازیهر : در جای ]۴ که هی ایب دار اخلافه سر ملک روحالی و داری فضای قدس دار الک باکست رم واسان موس است زدیله دور وادر ع دیده همه از هر ات بل علات خلایق‌را صذ صورت صفت مش کنذ هي ذزه‌ان صذ آفناد زذرائت یکی رش حیدست چه گرم من که موی هبشه که از اسان ون ما رو کای » زد رب االی چه گرم راسق وج هم و که شذ مر از دم نو جر خاس پر داری شش وهم یک باه که آبدر فنم خوذ هی یک جهاست (۱۱ب) ذر؛ ۴ (۲۱۴) جه لقشی : شریف ۴ جونق | (۱0ب) زد : بش ]۲ آناز کناب ۲۹ ی شست ودر موس جاش یی عقلست وسفولات گرذ بق فقرست وسدویات خواهد جوا هم شش هرمان رام ید جودام اد هسق خلفه صبه بوش خلافت شو جو ادم لدم جون خضر 4 در راه ردان مکانت ۳ وحست اي صدر صلمان وش ند باز 4 پشت جال بوسن‌را جاوءگر اش جو داود ی اب برده بنواز جو همردستی و با موسی, حرش دو بر در سابه سیمرغ کر از جو کردی جد وجهد ال عدد آو جو در دن حاصل آمذ ان کات ثم خرد نکر در خن هیچ اماس هي دو عم جز سخن بت سخن از حق تعای مازل امذ ۱ 1 موی کلم روز گارست اگر عببی نوذی کلذ حق یی شبطان ودر موهوم دایش یی علست ومعاومان جوز ی وحید وکل یک ذات خواهذ حور جارذات آنگاه اند زلطفت گشت عام زر لطفه 4 اس سفر درسبنة خوذ کن چو عال ک گردت در یذ جرخ گرد زمات وی ولبة الفدر ول انگشترن کرده در انگشت جوارهم هنت اعضا بمر باس ۳ جوعبی زن نس در عشق, دساز هی ازجا جان خور آب حبوات ۱۲ ر ادرس نثن با ساز زور مصطن بل مدد و سیخن گگفتن کنون باشذ حلالت که خی نبست دوگ رن هیچ ک از ان هس تگشت ازلاکست که فخر اببای مرسل امذ کلم او کلام کردگارست ک بوذی زعرت روح مطلق یی فك ری << اب) شبطانت 1 (۲) کویان . . جوبان [۳ (1۱۲) دستی ]۴ دی ۸ (۱۸ب) زنور : زجان [] ۶ب) فخر ۱ بهر ۸ ۳۰ اقالا الاول ند ن زکو متموم کر بوذ سفن ند دو تام یش و هست بوفت . عرضر ذزان عشاق 4 ار بر وگر سبوع جوی ا ملموس رٌ موهوم گری وگر نسببت فکرت با خبالت مه محدود باشذ حز که ملفوظ ف ۱ 1 موحود در مدوم باشد حص ازن هي فم در ذوق واشارت ازن حت شوذ ر عنل بنا سب معراج سلطان محر ود نکاحست وطلای وم هم هت سجن بوذست اصل عهد ومتاق وگر موس وگر معقول گوی وگر موس وکر مماوم گری حبط از لفظ امذ لوح محفوظ در اناشت سخن جون موم باشذ بمذ اوه وان کردن عبارت ؟ 7 سخر امذ زأسا چوامل آمذسخن اکنون نو مگوی ‏ سخن‌خواهوسخنررس وسخنگوی ۱ ۳ الاول ها دبه که کر دهیاری .. ممراسنمه‌دلی آشفته گاری خبر داذ ازکی کان کس خبرداشت ۰ هه هنت ند اقتاذه وذید پر علمی که باشذ در زماه جوهي بل ذو فون عالی بوذ ۸ بر بنشادشان روز با هم که وی یک خلفه ثش پسر داشت زس گرد کثی _نهاذه بوذند مه وذند در هی یک گنه جو هي یک در دو عم آدی نود که هی یک واققیذ از عاٍ عا (۲4) موم باشد ۲ (ب) مفول وکر نفهوم باشذ ‏ ۳ مفبول وکر نوم باشد ا (10) موهوم : مسبوم ۲ موس 1 (ب) مفهوم وگر موهوم 1 معفول وکر موموم | (11) فکریت نت کر ]۲ | خجالت ۳ (ب) محالست 8 (1۷) مفوظ ۲ محفوظ ۸1 (1۸) وکر ۲۱ (ب) محبط از لفظ [۳ محبط قطه ۸ (۱۰ب) انیا : اسفا ۱ (۱۵ب) نباذه | (۱۷ب) آدی : حون یی ۲ حون کی | اقلا الاو (۱) ۳۱ خینه زاه یذ وانشاهبد ."شا هیک زعال ی‌جه خواهذ گر صذ آرزو دارذ وگ یک ما هرذ هر یک جر از هي یک بدام اعتقفادش . بسازم کار هي یک بر مرادش ۲ نطق آورد ال یک پر راز سکه نقلست از بزدگان سرافراز ک دارذ شاه پرین دختری بکر که توان کرد ملس مارا ذکر زسای عفنل واطت حاننت نکوروی زص وامانت ۱ اٌ ار ارزو بام عات ."مادم س وّذ ان ا ثات کی با اب جنن ما ال ورای ار کا حوید کال ۹ کی کو فریت خورشیذ دارذ قرب ره کی اثبذ دارذ مراد انست وگر ام ماشذ ‏ نز دوانگی دم ناشذ حواب بدر در گفتش ره سپوترسی ک از تبون رستی ست مسق ۱۲ دل مردی که فید فرج باشذ . هه ند وجودش خرج باشذ رل هي زن که او م‌داله امذ از پوت بل مگانه آمذ جان کان زن که از شوهی جذا شذ ‏ سر ردان درگاه خذا شذ ۴ (۱) عابت زن ماه که شوهرش سفر رقه بوذ زل وذست با مر وجمالی ."شب وروز از رخ وزلفش سای ۱۸ خوئی وخوی بسبار وذش صلاح وزهد با آن پار بوزش ۳ در همه عال عا وذ ملاحن دام شیرشش هم بوذ اب ) اسلت ۳ (+پ) مارا : دیکری 8۱ )1٩(‏ وعقل ۶ (۷ب) تام باشذ ان خوذ ۲ ۶ ق بود این ۱ (1۸) :را ۲۱ ۳۲ الا الاول )۱( چر موی که در زلف آن‌صم داشت جو جثم وابروی او صاد ویون بوذ ۲ جو بگثانی عقیق در نشأرا صدذ گری لب خندان او بوذ جو مروارید زر لمل خنداش + زنداش چوسیمین سیب بوذی فلک از فش روی او جنان بوذ کای کز سخن دزی فشاندند ٩‏ زی وذی ک دود جرخ گردان شری کن تاشت اط: یی کهتر راذر داشت آن مد ۲ ومبت کرد ازبپر عبالش مج شذ مات چون این سخ نگفت رای حکم او بپاذ ن را ۰ شاروزی بکار او در استاذ نگای موی آن ژن کرد بکروز دش از دست رفت وسر نگون شذ ۶ جنان در دام آن دلدار اقا ببی باعفل خوذ زر وزر شد حو کار او ززان ی زر سامذ (آب) که نون ] کنون ۸۱ (۱ب) زسییش: زسیش ] (14) وذ او ۱ (۱0ب) ساعي [۳ خ از عه فزون وشست هم داشت دش نش اطع ه کون بوذ اب خفر کی سرکشانرا که مداریژش از دیدان, او بوذ گهر داری نوذی در دنداش زسش فم, خلق آمیب بوذی که سرگردان چوعشاقش مان بوذ نام اورا هی (م‌حومه » خوابدید شمردیش از ار بدا رای حج رواه گثت در را ولکن بوذ دی با جوامرد که ا مار ی دارذ عاش راذر مه فرموزش ‏ ذیرفت ببی بارداری کرد زف‌را و هی ساعتش چزی فرستاا بدیذ از برده روی آ دلفروز غلط کردم جه گوم من ون شُذ که صذ مرش یک دم کار افناذ ول هي ظه عشفش گردتر شذ دی با خون ی ر سامذ (۲۱۱) نکاهی : یکافی ۲1| کرد : رفت 7 (۱۷ب) چه بکوم ۲۱ اقلا ااولی(۱) نش حوفا بگشتعشق وشذ خرذ زوذ محوذ خوایدش زور وزر وزاری ذو گنت داری از خذا شره ۳ در ودات‌داری است رو وه گزن وب خذا کرد زن آن مدگگفت این دست سوذت زنش گفت از هلاکت نیست با 5 رسیذ آن مد بذ افصال رفت آن شوم ودفم. خویشق را که با داذند آن شومان کواهی جو قفی‌را فسول افشاذ کارش پرددش بسجرا بر سر را جو مگ بی‌عدد بر زن روان شذ. ای عبرت خلق, جهاش ذن ل جاره ر هانون مایده جو شب بگذشت وروز افتاذ اغاز ژادی وزاری نله مرکرد ۱ گناذه کرد با زن کار خوذ زوذ رون راند آن زن از شش مواری راذر را جن مداری آزرم براذر را امات‌داری اشست دزن ادیثه فاسد جذا گرد ما خشنوذ باید کرد زوذت را رسوا کم گرم 1 7 بکاری سهمک اندازت مر هلاک این جهان » زان هلا > بر گوذ براذر را زن آن حال زر بگرفت حلی چار تن را که کردست از زا ان زن سای معا کرد حالی سکارش روان کردید سنگ از چارس وگاه گمان افتاذ شان کز زن روان شذ رها کردند آی هم جناش بان خاک ری خون بایده زن آمذ وفت سبح ابدک محوذ باز زترگی ارغوان ار لاه مکرد ِ آن روز ی آمذ زراهی ۱ ۰ب ژذ ۰ از ۱ (۱۲ب) ان : آن ۴ (٩۱ب)‏ بر : جون ۲ ای نامه ۴ 4 ر ۳ ۳ ۰ یی 4 ی ۰ ح‌ ح‌ فش شد خرذ ۴۱ (۲۲) وزاری ۲ زاری ۸ (ب) بر کرد ۴ بر راند | ۳1 القالة الاری(۱) شوذ آن اه وعویشن شذ بپرسذش که ای زن کیستی نو ۳ زش گنا ؟ من ار وزارم تشادش بر شز بردش شجیل نهد کرد بساری شب وروز 1 در ره دلبرش اهاز اناد دگ ره بازه شذ گنار روش ززر سار او اشکرا 4 فرایی حون ال ار جنان دید زعشقی روی او ی خویشان شذ زن گفداکه شو حفت, حل ۰ زنش گفنا ما جون شوی باشذ جو از حد در گذشت آن مهربی زنش گفت ای زدن مجیذه سر نو ,۰ ما از بر حسق مار بردی چو خبری کرد زبات ماور ک چون ان را اعبت ی نگردم 0 رت و نز ی خوالی بذم ار باره کی مد باره جمم رو از هر یک شهون که رای فروذ آمذ زاثتر سوی زن شذ 6 هحون مرد؛ ی‌زیتی و عرال گفت من ار دارم بسوی خن خوذ کرد حسویل > با حل خوذ شذ آن دلفروز زسر در شدم رهراز اناد ز سر در حلشه زذ زار موش جنان آمذ که لمل از منک خارا ون خویش حکم او روان دذ زدردش پبرهن بر تن کفن شذ ؟ دم » زیده 3 دان از وصا/ چکوه شوی دیگر روی باشذ مجوذ خواند آخر آن زرا نهانی ی ترنی از خقير داذ گر و کنو فرمان دو خوار ردی خلل در که اما می‌اور بی دم با وسنگ خوردم می دای که من چون پاک‌دنم یذ در تن پاکبزه قمم جر حارا عذاب. حوذالی (اب) سوی : پش آ (۱ب) وشراز : ودساژ ۴۱ (۷ب) زذ : شد ۴ 1۸۱) سنك‌سار او ؛ سنك‌خارا ۴ (۱۰ب) رت :سر ۲ درسم | (3۱۷) چون این را من اجابث ۴۱ (1۱۸) بر ۲1 (ب) حون ؛ حه ۲ اثقا4 الاری(۱) ۳۰ ز مدق آن زن باکز هگوهر شپان گشت ازان آدیشه کرد غلای_ داشت اعرانی سیای حو دط او روی زن دلرا بذو داذ دلش‌را وصل آن زن ارزو حاست زن گفنا شم من او چومای زشگفت‌ان نگردذ هگن راست جو او وس یافت آنگاهمه‌روی فلمش گفت ی‌گردام با رگ » حجلی سازم بردی نش گفت هخا یکن چا کت لام از وی بشایت خشمگن شذ شی ر خاست از کی ی که او داشت بکست آن طنلرا در کاهواره زد بش آن زن مان کرد سج ره ماذر آن کته زار دید آز طفل‌را رایله سر از فعالی وحروشی در حهان بت گرفت آن مد ارایش خواهر 6 کار دبو بوذ آن بشه کردن در اند آلشس سه اه زراهی دل وحاش بسوخت ون فرو داذ رلک ی نشذ آن آرزو راست جرا با مر بیم بوذن محواهی که ازمن خواجه نو ان بسیخواست کاب نو آخر ای سیه روی زمر ری وا رهام باز 6 حالی زن وا آراره گردی ؟ ندبشم ار قسم هلاکت زبهر ار چنان بوذه چین شذ زن خواجه یی طفل نکو داشت پس آنگه برد آن خوئن کتاره که یمن خون زن, امهربان کرد زهر شبر داذن گشت ینار ر آورد از دل ر درد آواز دوگسورا ره بر مان پست چان ,چاره‌را بجان که کردسن 4 شب ی ‌‌ ‌ ی ۳ ۳ ۱ «وی آن زن دل ذو ۴ (ب) بسرزذش دل وجان تن ۳1 (1۷) کفث ۰۰ هي‌کزت ۲۲ ۲ نگردذت هرکز ان ۸ (1۸) نلذ حاسل مراد چند مه ( ومال من زهر 1) روی ۴۱ ۱ کاین خون ان ۳ (۱۸ب) بریذ و ا8 )1۱٩۱‏ آرا 6۱ ۲۱ (ب) حن : جان 1 ۰ چاز طلی بران سکن ۲ : ۱ ۳۹ القاله الاول(۱) ززر باس زت آشکاره هه گفتند زن کردست ار کار ۳ غلام وماذر طفل آن جوا را عرانی آمذ وکفت ای زن آخر که کشن کوذی مان ماه + زنشگفت انکه در عا نان دا که ا عقل وخرذ را کار بندی مین از جنم عقل ای پل دامن رون آمذ یی خونورن کناره بکلت ان کار اورا حنين زار 4 جندان زذکه توانگفت آنرا چه بذ کردم ای او مس آخر نترسیدی زخون ی گنای خذایت ای براذر عفل ازان داذ که ا از عقل بل هره مندی نو چدی نکوئی کرده (نس + گرته خواهي از هر خذام مکافات. و ان باشد شدش بی انانها کرد ام زین کشتن چه گردذ حرم بش رای جون خرذند جهان بوذ بذان گفتار زن هم‌داستان بوذ !۱ ینش شذ که آن زن ی گناهست ری آمحا اش 4 زراهنت زنگنتا حو افناذ ان حنن کار را دثن بدل کرهست ازن بار زم جون مت ان بر توانگند ‏ زو باذ آیش هي دم زفرزند ۰ بر ساعت عم او ازه کردذ . مصیبت نز ی آمازه. رود زا یذ گوذ وتو تارذ وگر من دارمت یک او ندارذ را زا یابذ رفت آزاذ ."مان سیصذ درم حلی بوی داز که ان‌را هه کن در راه بخویش _. درم بستذ زن وآورد ره ش بدیذ ۱ رو گرد اذه مردم زهی حای (۱ب) خوای | ۲۱آب) اي تاجوافرد آن جنان زار 1۳ (10) کودک‌را همچو 1 (1۸) روی عنل | ۱۰۱ب) حه حرمت کردذم ۲1 (۱۳ب) ترا ردل بوذ زی خل صذ بار ۲ ۱ هر : جو در ۴ - ۱‏ (ب) من بك دارم ۳ (۱۷ب) وی : بو باو 1 )۱۱٩۱‏ نم دیده :نم کته ] جو ختي رفت آن مدیده در راه کنار راه داری دید /۷ بای الا الارل(۱) ۳۱ جوانی‌را دی زر خون جگرسوز پرسذ آن زن از رد یکه ان‌کلست گر ر دار ی‌کردند آ روز ۳ آگاهکن ناجرم او جدست پذو گفند ده خاس امپیست .که درب‌اة کردن ب‌نظیریت ۲ در ده عادن آنت ای منز که هی کو از خراجی گشت عاجز کنذ بردارش ان فا نگونسار - کنون خواهذ کشپذش برس دار زن اورا گفت خوذ جندش‌خراجست ‏ که آن ساعت انش احباجست ٩‏ و گفتدکن هی ساه یذاست . خراج او بوذ سصذ درم راست دل ی گفت زن جون مهرلی ‏ که اورا باز خر اکنون محانی جو لو حستی مجان ازسنگ وز دار ."مان از دار شو اورا خرذار ٩‏ ذیشان گفت اگر من دهم ین مال اشا وان ارت ره زر درم حون داذ زن حالی روان مد جو روی زن بدد از دور , خاش سراسمه شذ وراد ی گرد ک گر حان داذی بر دار نا گاه سی با زن بگفت وسوذ کی داشت بی با زن رفت وکرد زاری زش گفتا ماعان من انست حوان گنش دز ردی وحایی زش کنتا گر از من سر شا فروشدس بر .گنند درحال ک باشذ آن جوان فارغ زنم زوذ حو بری از نی او آن جوان مذ ردو نذا که از دارم جرا آزاذ کرد بوذی هرگزم چون عشق, این ما که زن آنش نموذ آن دوذ ک‌داشت ب‌اوردش ازان جز شرمساری من ان کردم مکافات من اشست اه از و سر ام زان سر موی زوصل بر بای ی 4 هی ‌‌ ی 2 9 ۱ کان : کهاو ۴۱ (1۳۱) کنتا | | امراست ۳۱ (ب) نظبراست ۴1 (10) کند :که | ۷۱ خودذ : ان ۲ » کر جندن 1 (1۷) سال ۴ (ب) او بوذ : او شذ از ۲ اوست از | ۲-۰۱ (1) وبثان ۱ ۱۵۱ب) ان : آن ]۲ ۳۸ القالة الاولی(۱) ذان ساحل ی یکشتی گران بوذ ۳ حون از زن آن جوان ومد درناند ف‌ یی ک دارم یک گرگ هجو مای دنم کس نانرمای او اگرچه یسکس لش بدیذار بی کوشیذه ام | چند کوثم نان بزارگان زن گفت زبار که شوهي دارم وازاذم آخر سخن بازادگان نشنیذ از وی بمذ سختش در کشت نشاندد خرنده جون بدیذ آن فد ودیذار دراب درا دش در شور آمذ زن زک ُذ آن زن بفتاذ سلمایذ وین هنم سلباشی من آزاذم مرا شوه محاپست شارا ماذر وخواهی وذ نز ۸ کی ان بذ گر ابدیشذ ر ایشان جو سندذ ابشارا در کار ریب وعورة ودرویش وخوارم ؟ اه دو دریای رسیذید مه بر رخت ور بازار کان وذ یک بزارگانرا بش خوذ خواند دارذ جز سرافرازی گنای ما | ی زسر ردان او م خوی بش را من خرذار کنرش گر نو خواهی ی فروشم ما از وی مشو مرگر خریدار رسید از دسر او فریاذم اخر دناری صذش رید از وی وزاغا در زمان کی رادند زب برده از جان شذ خریدار هنک شهوش در زور امذ 6 فریاذم رسیذ ای خلق فرب ار ابایذ ومن هسم بر ابا کرام ادف این دم خذایت زد رده در دحتر وذ بز شوذ حال ثا بی شک پریشان ما ازچه پسندید اپين چنن با مسب ویاجز وزار وزارم (۱۸) زن آن بازارک ,۱ ۲۱ (۱۲ب) شد از جان ۲ (۱۷ب) در : هم [۲] 1۱۸۱) کی کن ید ر ابدیشد ] ز٩۱۱)‏ رکر رای ناشد انبران (اي!) کار [](ب) اي حنن زار ۲ آتری از [ الا الاولی(۱) ۳۹ م‌حانذ اين جلن‌صوزرا بش چو بوذ آن زن نک وگوی ونکودل یار اهل, کشت بر گشتد که فرداست امی‌وزرا س‌ بسوخت آن اهل کشت‌را بذو دل نگ دار زن حخوار کشتند ول هکس صه روی او دی _. صذ دل عشق روی او خریدی اخر اهل آرن کشت مکار . شدد الفسّه ر وی عاشق زار بی ا بکدگر گفتند از وی جو هی دارا بدو بوذ اشتباق که آن زرا فرو گرند نا گاه جو زن ازحال آن شومان خبر یافت زبان بگشاذ کای داای اسرار دارم از دو عا۸ جز و کس‌را اگر روزی کن مگ وی خلامی ده ۱ ا مرگ امروز م ا جند گردای ون در چوگفت ان فه وین خویدتن شذ رآمذ آتتی زان آب سوزاف یکلم اهل وزرا سار ِ خاکستری گشتند در حال یی بای در آمذ از کرانه بسی آن عشسق نهفتند از وی سک ره هل کرد اشاق رارید آرزوی خوذ باگراه هه درا زخون دل جگر نت مرا از شر این شومان نگه‌دار ازن سرها رون بر ان هوس‌را ک مدن به ود زن زندگانی ک من طافت دارم ابدرن سوز ۳۳ بات از من سر نگون ار ازان زن آب دربا موج‌زن شذ که درا گشت چون دوزخ فروزان را راز ویک ناد بای جسلهرا مال 4 شپری کرد حنشي را رواه 4 ز۳ ۳ ی ۹ جوم ‌‌ ۱۸ (آب) 1 / (آب) نگهیان ] ۱۱ خر 2 پس آن6 1 بکباز ام کنیرا کار ۴ "با نی دارم درن ۴ نمی آرم درین 1 ۱۱ب) چون دوزخ : ازان آنش 8 چون آنش | ۷ب نکرنار ۶۱ فك وار ۸ 0۸۱ - ۲1 ۳ ف‌ ۳ ۱۸ ۰ القالة الاوی(۱) زن آن خاکتر از کشت بنداخت که | برهذ زدست عشن بازی بی خلق امذید از شپر در راه بای دراز کش نشسته پرسیذدد ازان خورشذرخ حال بذبشان گفت اشه ایذم بش خبر داذید ازو ثه‌را که امموز بای یی کشنی بر از مال را ی خواهذ او ]| حال گربذ نمی کرد شاه وشذ رواه قح کرد حلش شاه هشیار مشق در اشستم وبی راه چو یادن آن کشتي دفند زحق در خواسم | حق چننکرد در ابذ آتثی وخهرا سوخت بین انک یی ر جبگاهت زین عبر آمذ بدذاز هه زر مال ی شهارست که سازی بر لب این حرم امروز بکوی کز پلیذ وراک دار (11) نبا وذ در ۴ (1۱) ابنان 8۱ ۱ مار : آ گاه ۲ اب) ببار : ناه 8 (1۱۸) مال ۴ )۲۱٩(‏ بازی ۲1 حوم‌دان خویشان‌را حامهٌ ساخت کنذ بر شکل میدان سرفرازی غلاعی را هی دیدید حون ماه جهای بال | وی سک بسته ک نها آمذی با ابر هه مال بکرم بادگر کی نَ خوش غلای در رسد الق دلفروز باورده نی کوذ دگر حل حدیث کشت وآن ال گوذ سامد ش‌ ار ماه زماه جن گفت او که ما بوذم بسیار سوم .دام گاه دیگاه شهره 4۶ مر من گزیدد ک دفع شز ی یذ کمان کرد ما برهاید وحام‌را ر افروخت که دم بست انگکت سامت عم من ال دبارا خریار ولی یک حاجم از و بکارست عجادت‌را یی سسد دلفروز بائذ هچ کیدا ار ام (۱3۸ ب از : هه 1 (۱۰ب) یش : تردن اقلا ااری(۱) ۱ که | جون داذ دست انا نشسم نه ولشکر ح و گفتارش شنیذید شباروزی خذارا ی رسم کرابات وشاماش . دیدید جناش سقد گشتد یک > از عکش ه یدنه یک سر ۲ جنانش سدی کردد بر پای ‏ ک گفی خن کبه‌ست بر جای در آما رفت ومد مشغول طاعت.. پنمر می رد ری در قتاعت جو در دام اجل تاذ آن شاء ‏ وزیران وسهرا خواند آنگاه + یشان گت آن آذموام .> چورت من رو از دنا با ادا ار جوان زاهد آنگاه وذ بر حای مر فرماده وشاه ک ‏ آسوذه گردذ زو رعتت . محای آریذ ای قوم اين وسنت ٩‏ بگفت این ور آمذ جن پاش فرو برد ان زمن در زیر خاکش کار آن وزران جمم گشتند رعا! وامراف جمع کشتند 7 آن زن شنند وراز گفند زشاهش آن وصت از گفتد ۱۲ بذو گفند هی حک یکه خواهی . توانی جون تراست ان پاذشای نکرد النّه زن رغت نذان کار که زاهد کی توانذ شذ جهاندار ذر گنند ای عادشاه جهاداری گزن جند از باه ۱۰ یشان گفت زن چون نبست چاره .مرا باب زنی جوز مار یی دختر ود تفت حلا. اه ی آیذ زئهای ما زرگاش جان گفند کلی شاه . زا هکس که خواهی دختری خواه ۱۸ ۱۱ دست داذ ۴۱ (۲۲) دیدید ۲۱ (ب) شندند1 ۰ (۲0) وشذ : آن ۲ او ] ااب) وسپه‌را : وبزرکان ] (۱۰ب) فروشذ کالید ۲ (1۱۱) مك ره اي ۲ (۱۱ب - ۲-۲ ۱ب زشاهش آن آ زشاه اورا ۸ (1۱0-] (ب) جهاندار اي جرا آری ۲ ۱ بان ۴۱ ۲۱۷۱)ک آن دخنر ] کنا آن زن ۴ اقلا الاوی(۱۱) 1 ذیشان گفت صذ دختر فرمتبذ اس بر هي یک را جبم ۳ زدگاش مشق دل مان روز مه با ماذر خوذ بش رقتد موذ آن زن پذیشان خویشن‌را + یذ این سخن با شوهمان با زان سر گنه ض راه کرد ومه یکی کان ی شنوذند ٩‏ فرستااد بش او زل از ۷ کی‌را برگزیذ از جه ول ۰ بدست خویش شاه کرد بر پای و بالی ای پسر از هر ای یذ از رای ملک یک زب ۰ شنذ آوازء ان زن جهای نظپرش مستجاب العوه گس بست بی مفاوج از آفاسش چنان مد ۸ بی ذ در حهان اواز؛ او حو از حج باز امذ شوی ان زن سک ره کذخذای دذ ورات ۱ راو » دست ی حنیذ » بای ویک جه ب مر فرستیذ زج آنک خوام رگزم فرستااید صذ دختر دلفروز زشرم خوش بس عویش رفند که شاه چون بوّذ شایسته زنرا رهاینم ازین ار گران با زرگاا ازان آ کاه کردند زحل زن اجب ی نوذند جون هستی ولی عهد. سرافراز رکره با شایکن جو مدا وزان پس مد بکار خویش مشفول نیذ از رای ملک از جای کق زر رزر حل جهال زمردان این چین ای یک ان زان کورا زمدان هرس یست که با راه آمذ وایش روان شذ ی دانست صکس انذازه او دید از هبچ موی روی آن زن راذر گدته اسا وحرات فد گشته بوذ وماده رحای ‌س‌ ۳ زب 3 ۳ ۲۱ب) هر کرا خواهم کز م1 (1۱۷) از اطراف جهان ۳ (1۲۱) بر او ؛ نو 1 الاولی(۱۱) بّ شب وروزش تم آن زن گرته از حق باذر جاش مبسوخت راذر حل زن برسیذ ازو با که کرد آن زن زا بابک سپای چو بشنید این سخن زان فوم فاضی زاری سنگ‌سارش کرد آ نگاه چو بشنذ ان خن آن مد مهجور جوم بگریست هم بر خویشن زذ راذر را حوی دذ آمجان زار بو گت که ای ی دست ول پا زل شهور حون آثابت بی کور از دعیش دیور شذ گر خوای رم آمحابگات دل آن مد خوش شذ گفت بشتاب نگ آن ص‌ِ مك النصّه حر داشت رسدید از فضا روزی دران راه حو وذ آن مد اعیانی جوان مد در امذ مد اعرانی گض ذو گنا شندم ‏ ماجرای که اینا بی وبتلا ۸ عذاب دوز دار گرنه کی از درد ی درمنش میموخت سخن بش راذر کرد آاز داذند ای مب نوی گواهی ح ۳ گت رافی و باق مان که از بر حاست از راه "4 اقب شذ از مرگ وفادش سخت ر حور بکنعی رث وبام کرد ون زد نکردش هیچ عضو الا بان کار شنیدم من که این ساعت فلا حای ۳" 6 بش حق دمایش ستحابت بی مفلوج عاجز ره‌سیر شد ۱۳ ۳ ۳۳ مذر باز اورذ آن ز راهت شدم از دست ا‌ حواهی در باب حس ف ران خر بست اورا راه ر داشت ۲ آن مد اعرانی شتان: دران شب هی دو تن را مهما کرد کز اما اک خواهذ رفن ۱ صه مکوذ زلی زاهد دای ازو 4 شذ نود ود م شم نس 0 تا ۱ براذر ۸ رسیذ و ا] (1-01-0 (0ب) گت ۲ کرد ۸ (1۸) بی بکربت ۴ | (۶ رس ۲ (۱۱ب) بش ۸1 زد ۴ (۱۲ب) ناوج واپناصر ۲۳ (۱ب) ران خر : ر ما۲۱ (۱۷)-۲ 3 الفانة الاولی۱ ۱) میا یز یبن براذد گشت ار بر آن زن بم اورا 12 از ۳ نوگفت آ نک اعرانی که یکجند غلام مرن رذ اورا پزوری کنون اورا بسارم با شم نز + شدید آخر ی مزل رید ده مکردید ر دار آن جوارا واق لابق آن کاروان بوذ ٩‏ جوان بوذ ای تحب برحای مایده هم کنتد حال باهم انست جر هم ان د مارا حاصل امذ ۲ جوارا نز ماذر بوذ ر جای زر وستلای‌شان خبر خواست نی 6 بت آن ماذد که من نز ۰ یام اثا» رجت او م بم هي سه روان کته درا سح رکای فس زذ صح درلت ۸ بط از دور شوی خوبن را ی رف زن کتا کنون من چ مازم با چه وم شوی خوذرا (۱۳) ذو بکت ۴۱ (۷ب) بگرفند ۵۱ اب) کم : او شم ۲1 بکزیذه 81 عفاوجی وکوری شذ گرتار رونده گردذ وصاحب_بصر باز زل افاا اما بس خرذند ازان شوی شذ او مفاوج وکوری بگر ه گردذ او هم زان دما نز دران ده سوی آن مبزل رسذید را وذ برنتد آزا ک مك آن جفاشه جوان وذ ۰ سای ً دست وبای مایده که مارا ان ستاعست وم اشست سرذ کین حای مارا مئزل امذ چو دید القسّه دویی دست ول‌بای فرو گنتند حالی آن خبر راست پم دارم یی جون ان دو ن نز پر را بر ستوری بت نکم ارفند ش زف سر گاه رون آمذ زر زاهد زخلوت زشاذی سحده آبذ کار زرا زخحلت چون ام ُذ برون من که نواعم موذن روی خوذرا (۱۱۱) هد ۸۱ درد ۲ القالة الار یی( ۱) 3 حراز پس ر نگ هکردآن سه تن دیذ بدل گفت ا که ام بس که شوهي سه خمم خون جان, خواش دید گرا ۳ حویش آوردست مر ذن هی مه که پس صاحیگناهند دو دست وبای ان هی سه گراهند. ۲ جو جلم هی سه می بیم جه خواهم چه ی گوم گواهم بس الم زن آمذ س نظر ر شوی ابداخت بان رفی ر روی ایداخت شوه گفت بر گر خوذجه خواهی ‏ جواش داذ آن مد ای ۱ که اما الم پر دعای زش گنتاکه ص‌دلست ان گنه کار خلامی باشذش زین رم اساز بپرسند از راذر مد حاجی ا حوذ 3 ارسته دا راذر گنت درد دم صد سال بی گنه | آخر شور من جرم تا ماه بر جای راذر چرت بر ادبشیذ نی بل گفنا چو زن شذ ایا عشیذ آخرش | ذن دما کرد و کف ون ارتکد از که دارم كورجشمي منلای اگر آرذ گاه خوذ بافرار وگر » کور ماذ بتلا از ک چون دراده ور احتبای وگ 4 جفت, نم وه کردی ما یز ازن ‏ کفترن, حال زسر ای کرد آن حل فرر کنون خوای بش خواهی عشای اکر جه آان رو اناذ سخق راذد را شوم باری خریذار سل ساعث زصذ رحش رها کرد زسر دو چنم. او شده شد باز ح ی ‌ ۳ 2 ۱۱ اش : در ۴۱ (۱۲) بدل مکفت ۴۱ (ب) خویتن آورد ۴۱ (1۳) بس :این ۳ شان ] ااب) گراهم بس اثهم :_ اليی بس کواهم 1 که من بس با کواهم 8 (19) خوذ : نان (۷ب | جثم و [] (1۸) که ان مد کنهکار ۲1 (1۱1) ازان حرم جنن انناذ رجای ۲ ۱ات آمذ حو سخی ]۲ 4 ی 1 انا الاوی(۱) پسآنگه زامن خواجهدرخواست غلامش گفت اگر قترکفی ساز پس امرابی پذو گفتا بر راست زامن عفر کردم حاوذاه گت مه ان راز اشکاره بوذ آن زن دران کشت گنه‌گار جو صدئش دید زن حالی دعا کرد پسررا بش برد آن پیر زن نبز نو کتا زان شذ چاره سازم خرینه زن تحام باز وانگا دما کرد آن زش از جوان نز ازان پس جمهرا ببرون فرستاذ ٩‏ او قاب از روی برداشت برفت از خویش چون با خویش آمذ ذو گت حه اشاذت که نا گاه ذوگفتا یی زن دام زو » او هه اعضا حسالست بمبه آن زی کی بگفتار گر او بستی رزیله در خاک ۲ نکن شارت باذت ای رد که برگرذ گساه خویشان راست سارم گنت جر خویش باز که روز از من این خوفی و برخاست جه ی زبی حه ی آری باه که طفلت کم ابر کاهواره زفمل شوم خوذ گشنم گرفار مش ده هم حاجت روا کرد بگفت آن مرد حرم خویشتان نز صحه اگاش خرید از دار بازم منش فروخم شذ نسّه کوله نکم دیدمور کف وروان مز شرهی گفت ‏ آمحسا بایستاذ زف یی مره شوش ا خبر داشت زن بصودش در یش آمذ شذی نعرمزان افتاذه در راه را ان مظه او بهاشم من که وان گفت موی در میانست دیدار وسالا._ ورتار زن خوذ خواندبت این رد تجناک که آن زن 4 خطا وه زب کرد (۲۱) - ۸ (1) آن "مارا ار آشکاره | (ب) که ام در ۴1 (1۷) حال زن ۲1 (۲۱۰) خرف آن زن ۴۱ (۱۲۰) باذث : باذ ۲1 اقا بان 3 منم آن زن ک در دین ره سپردم خذاوند از بسی رحم رمایذ کنون هی لظه صذ مت خذارا سجده اوشاذ آل مد در خاک جکوه تعکر وگو زب رفت وخواد هراهان خوذرا عل امه خروئی وفنای غلام وان راذر وان جوان نز ج ال آن زن ابشارا خج لکرد جو گردایذ شوی خوش‌را شاه ح سپاذ آن اساس / سعادت نکم کسته از سک وه مردم ففل خوذبذن گنجم رسایذ که ان دذار روزی کرد مارا زان بگشاذ کلی دارم پاک مه نس آن در دل بح چام بگفت آن فته وآن یک وفرا ر آنذ ا نلک از هي زبای خعل گشتند اما شاذمان نز | خر مال شان داذ وگل کرد افران وزارت داذ آنگاه آمحاگت مشفول عادت لاله اثامه ب رگفتش گر ان شبوت ناش ذ بائذ خن مارا دای اگر این حکت و رکب بوذ یک یذ هزار ویک آن آراست کت کارفرمایان ار دراه زمن از کف فلک تاذ زدوذی او تا و شهوة ی راندازی زداس مبان, شوی وزن خاوة ساشذ تاد در همه گنق نظای ساط ملکرا ریب بوذ ک با یگ لقمه بپی در دهان راست زمافی عحار مي راد با ماه که گر چزی بسن نبوذی ه و وذی دس در زماه درا سر این ساوم گردان -"‌ قی ح ایا ۰ ‌‌ 2 (با ان ۲۱ او ۸ ۲-۸۷۱ (ب) زیلی | روای ۸ (0)-1 (کب) مال خشبذ وغل ۲ ۰ بکردانذ ۴ (۱۷-۰۱۱)- (1۱۱)ن راست | (ب) کردد در دمن | ۱ من بوذی ون نو ۲ 4 من پوذی نو ار | 4 ‌ هی ۱۸ ۱ ذرگننش ۴۱ نو کننا ۸ (11) ماذ زین صذ یا ۲ 1۸ اقلا تابر ۱) جواب پذر پر گقش و مار ان مندیش ولی حون و زعام ان گزدی بذان مانست کز صذ عام اسرار نت زان ان سخن گفم وت . جوباعسی وان راز بوذن چرا باخر شریک ای بشهون چویکدم بش بست ان وف آخر چو دام ی کنذ بیست خلوت زئپوة یت خاوة هیچ مطلوب ولیکن جر رسذ شبوة بفابت ولل حون عش ی گردذ مخت بسار بت چون مد خوذ رسذ نز زشهوة درگذر چون بست مطلوب کت سوی در راه او زار > برگرم خبالم نبون از پش ان گنی وم ادا شنیذی 4 و جز زک شبوة خبردار 9 که خواهذ با خری اساز بوذن چو با عبی وان بوذن ماوت ازان ه حاوذلی خاوة اخر از کدی ای اروت کی کِن سر ندارذ هست معیوب ز شهوة عشی زاید بی باب بت از بان یذ دیذار شوذ جان و در مجوب اچبز که اصل, له حبوبست موب بی به زانکه در شهوة گرفشار () حکات آن زن که بر شهزاده عاشن شذ سصهیرا سیمبر شهرادء وذ دیذی هیچ دم روی آن شاه ززلش مه دام افتاذه بوذ که رری دل نکردی سوی آز ان (آب) که ان کنی وهم ان شنذی !۲ (1۸) بش بت آ] بت بش ۸ )٩(‏ -] القالة اثاه(۱) 5 چان امجوب آفقن وذی دو اروش که هشکل کان بوذ چو چشی بر مژگانش بدیذی ک دذی اروی آن دلستارا دهاش سی گر بوند رده خطش فشویده عشاق بوذ زمداش ۳ م‌دان نکد ی در عشقی آن بت سرنگون شذ چو رش دست برد خویش هوذ زر خوش خاکتر فرو کرد مه شب وحه آن ماه کردی روزی صحرا رفی آن ماه جوگوی بش اسش شم دویدی که آاش هه عناق وذی دو حاجب بر در, سلطان جان بوذ داش فران شذی کیش گزینی که دل قربان نکردی آن کارا زدو لعل خوشاش بند رده ژبای جو ارو طاق وذه مردی گوی در میدان نگنده داش بسیار کرد اففان وخون شذ زان سرگشنه ودارش بوذ حو آنش وذ مأوا ازو کرد گیی خون ری آه حکردی دوان گشتی زن عاره در را د وگسو جول دو جو رگان مکنیذی 4 ال حع حٍ_ 4 ی کردی از پس روی آن‌ماه .. جوباران می فشاندی اشک رز راه زسد جارس بای جوب خوردی 6 4 فر یا وه امیونت» راز ۰ نظاره جهای خلق وذی که آن زنرا مردان می کوذی ۸ میدان ازو جرا باه زن عاره سر گردان ماه باخر جون زحد گذشت ان کار ر را گفت اّ زن کدی ما از نگ ان زن ده رهای ااب) هه : رو ۲۱ ۳-)۲(‏ (اپ) زان : ذان 71 | ودلریش : درویش ]۴ (ب) ماواکاه (۱۱ب) ۰ )اب ۲ (۱۳۷۱۸ ۲۱) کرد ۱ (1۱۸) آن | (ب) ان بار ۳۲ یکیار ۸ یی نامه - ؛ 0۰ القالا لام( ۱( جو. فرموذ آنگه شاه ما پای کزه در ندذ موش ۰ آن شوم گردذ باه ره کشذ جون سل مستش اسب‌در راه مدا رت شاء وضاهزاذه 1 هه از درد زن خونبار گشته جو لشکر خویش‌را ,رهم فکندد زن سر گلته ش شا اناد ۰ که چون بکنم وآنگ بزاری حهش کف زا بر عاعت ات دگر گری مکن گوکشام ۲ وگ گوی ابام ده زنای ور از شبزاذه خواهی هنشبی زنش گفتا که من جان ی موم ۰ ی گرم که ای شاه نکوکار ما گر شام عل می دهذ دست ما حاوذ آن حاحت تساست ۱۸ 4 ار زین چار حاجت سر شا زش گفا اگر امموز اجار که در میدان یذ آن که حای شازید ام نیز از چارسوش وزن کارش جهان گرد کناره ان ین بان نز شا ال خلق وذد ابستااه وزان خون خاک حون گلنارگشنه موش سای اسب شدند حاحت خواسر در راء انناذ ما یک حاجنست آخر راری که جان مج و خوذ فصدر حانست مجز در پای است خون رام زبایی ست مکر._ ی مان زبای نب روی او 4 سی زمنی نیز اما زان می واه سك در پای اسم سرنگونسار رون زن چار حاجت حاجی هست شهشس کنتا بر آخر گذاست جزین جبزی که می خواهی بای زر ی اسیم ی کشی زار (هب) ابستاذه : بوذ آنجا سناذه ۳۱ ((ب) کلزار 1 (1۷) خویش بر اونکندند ۲ خویثتل ره نکندند! (1۱۰) حاجت کر 1 (ب) تصد جانت : صدم آنست ۴1 (1۱۳) ور ؛ کر ۴۱ (۸ اب) نز اعان ی تخواهم ] نز امان هم یتخواهم 1 (۱۷ب) آخر :که نا 1 (1۱۸)کهگر: ار القالاة اثامه(۲) ۱ ما انست حاحت ای خذاود که موی مر. بای اسب او ند که / جون اس ازذ بهر آن کار ک چون مر _کنتةٌآن ما گردم بل گ کشت سشوق ثم زی ام مردی حداش دارم چنین وقی چومن زنرا > اهلست زسدق وسوز او ثه رم دل شذ عنیذ واواش فرساذ با ای مرد اگر باما رثن وگر ‏ از زننی سر فرو بوش زر ای اسپم او کنذ زار هیشه زن ان راه گردم ۲ زور عشق بر عیوق باشم داز خون گثت گوی جان ندرم ر آور ان فدر حاحت که سهلست ٩‏ جه میگوم ز اشکش خاکگل شذ چو او جلن محاانش فرستاذ.- در آموز از زلی عشتق حفتی ٩‏ از یزی ن ان فه نوش () حکّات علوی وا وت که در روم اسبر شید بی عاوی یی عم یک حبز م رد ان سه‌ن راکافران ره دان هسه جن گنت کنار ره هی‌سه ن را خون برزم ان کار گنتد آن سه اس تاذ که خواهیم امشي آندیشه کردن امان داذید یکلب آن انس را بان بگشاذ علوی گفت ناجار بسوی روم می ردید هي جبز ۱۲ مواری ۳ بت رد | گاه 6 بت‌را مجده یذ کرد اچار مان دهم بل کاکنون برزم ۱۰ ک بارا یک شی باب امان داذ که شابذ بت پرستی بشه کردن ا ده یک خوبر را ۱۸ 4 بش بت سابذ بت زار ۳۳ (۱۲)ک‌جون او اص ازد جر ان کار 1 (14) بل آ۲ یک ۸ (۱0ب) کا کنون :که اکنون ۴ نون | (1۱۷) خواهم : بیذ 1 | اسب اي اندیثه ۲ (۱۸ب) بنند : باند ۲ الا افام(۳) از جدم ماست استطاعت بان بگشاذ عٍ گفت من نب که گر ت‌را چم سر بر زمن من خن گفت مر گرا ام ثارا جون شفیعیست ومرا ست 1 جو شم گر ریدم سر چه‌پا کت بارم سر به بش بت فرو خاک جوحان آن هی دورا در خورد امذ ب تب کارا که وفت, آزمایش حو فاروان درون ره عور آند زحز ی گر کی در عشنی درا کنذ در حق من فردا شفاعت از کت رک جان ون نز رازم شفیع از ع, دبن من > بل عون شفاعت خواه مادم زمن این مجده کردن پس روا دست بارم سجد؛ بت کان هلاکست ورم خوذ سر زن برد بی پاک ای ی ان زرزان راست در مردی ستايش هزران در نام مور اند به آخر زموری ؟ درن راه 0 ۰ ۲ حکایت سلیان داود علپیا اللام بامور عاشق سلمان با حنال کاری وباری هه موران حدمت ش رئند ۰ مار موری سامذ بش زوذس حو باذ ان مور یک بل ذرَءٌ خاک ساباش مواند وق ون ۸ گر و مر لوح ومبر آنوب نی مور بگذشت از کناری یکساعت هزاران بش رفتند که تل خاک بش خله وزش رون می برد ا آن تل شوذ با چوی یم را بسانت وزور بدست اری نگردذ کار نو خوب (۱۱) که من از جد دارم استطاعت ۱ (ب) از حق‌هما 1 (1۳) که گر : اکر ۲ (10) شنم است ۲1 )1٩(‏ شیم کر بری سم نیم ال ۲۸ (ب) تبارم سر ه پش بت فرو خاك ۲۱ (۷) - ۲۱ (۱0ب) که بك تل خل ۳ )۱٩(‏ - ۲ (1) حوباذی مور | القالة اثاسه(۱) ۲ ماژوی جو توکس ست ان کار زان بگشاذ مور وگفت ای شاه تونگر در نپاذ ولیت مس یی مورست کز من ابدیذست بن گفنست گر نو این تل خاک من ان خرس گران و از را کون ابن کار را بسته بام اگر ان خاک گردذ نا دیذار وگر از من رید حان درن باب عررا عشق از موری ساموز کلم مور اگرچه بس سياهنت نم خرد منگر سوی موری درن ره می یدام کین حه حالست و ات ثل نگردذ ایدثار هنت ی وان رثن درن راه 5 کن در کل هت س‌ دام عشق, خویشم در کشیذست انا بمکنی ورهکق پاک ادازم نشیم بو آنگاه جز این خاک بردن ی دام وام گشت وصاش‌را خریدار بائم مدع باری وکذاب _ حن سای از کوری ساموز ولکن از کرداران رات که اورا نز در دل هست شوری ک شبری را زموری ات ۱ حکابت امر لین عل کرم له دجهه با مور علی ی‌رت روزی گرمگای م ال مور مبذ با ودسی ترسید وضات مضطرب شُذ بسی بگریست وحبلت کرد بسبار شانگه مصطقی را دید در خوان ۱ شاوی هک ۱۳۱۰۱ ونت : 8 وشرکت | :یهت :۴ ویخ:۱ رسیذ اسب او بر مور رافی زتجزش درعلی آمذ مکی حنان شبری زموری منقلب شذ که ا آن مور باز آمذ رثار نو گنت ای علی در راه مشتاب () کر وان تل خاش ۲ کر ان تنل بر خله ۸ (10) من آنکه سنك ۲ 4 ۳ حص حی ت‌ ی 2 1 اقلا اثاب: ()) ّ دو روز از ۵ 1 مور دام باثی از سارک خویش ‏ گاه ۲ جان موری که معنی‌دار وذست عی را لرزه بر ادام افناذ مب گفت خوش باش ومکن شور ک پارپ قصد حیدر در میان بست جوآمردا مان کز درد دون بوذ حو حدر در مجاعت شیر زوری + خسک حانی که او از حق خبر داشت وگ ر جهل طلق دز ساوک نظر بابد مه قدم زذ 1 ۶ بو ی نظر در ره زنی گام جو بر ميا وی همجون خران او قدم بشمرده ه ‌ مد راهی ۰ اگرگای نی ی هیچ فرمان گر انجا کام بر گیری زىای ی هرک سکه انا یکزمان رفت ۸ اگرچه خرن اما یک دم ان اگر امروز گای هی اک زو وذ آبلپا ر نام ک موری را ّ آزرده در راء هه ذکر خذایش کار وذست زموری شیر حق در دام اشاذ 6 بش حق شفیمت شذ ان مور ار خصی تن بوذانزمان ست.- که با موری جنان شبری حن وذ که دیذی بسته بر فتراک موری دم بر ام حق بباذ ور داشت گذای مطلی ور از ملوکی که توان ی نظر در ره قدم زذ نو نسارت ار ارذ سر احام 4 متازی بقل از دبگرات. و ؟ شمردست از مه | ماه ببی دردت رسذ ی هیچ درمان ساط رت در گورت ها مان انگار کانصا صذ جهان رفت ول آحایکه صذ عم اشذ مابذ رفت مذ فرسنگ در خاک (اب) متام : کدا نی الاصول ۱هب) شفیم تو شذ آن مور ۴ 8-)٩(‏ (1۱۰) در: بر ۲1 (ب) ور : کر ۲1 (۱۳ب) که شه بازی بقل [۲ القالة اثا مه (ه) ۰ درفا ی سی سوذ بسیار .که گریی دی شبن از کار پر گای گر گری و اموز حنن سوذی حور هردم ی نوان کرد زحضرت ‏ مضه بای دلفروز حرا از کاهلی با زان کرد (۰) حکات وشروان عادل با پیر بازبار فرس میراند وشروان جو بری درختی چند ی بشاند آن پر حو روزی حندرا بای مان شاء آن پپر گنشا نت بس که ا اموز ازریا ره دارم وسم خوذ باذ رفت کای خوش امذ شاه را گفتار آن بر دو آن بر 38 ای شاه پیروز گر شذ مر من افزون ها داذ ان کشت ده سال اتظارم جو هرا خوشتر امذ ان جواش ر اموز باد کرد کاری دم در رام در بط جاذن ار دی محاسن همجو ردان دای شرم با ان زور بازو 1 باثی زسک نو سجن را ۷ جو : آو 1 | جد بای ی ای ۲ (۵ اب) وده : ده ۲ )۱۱٩(‏ بدارم ]۲ | زور وازو ۲ ره در جون کی دبذ پیری شه گت ج وکردی موی چون شیر درخت اما جرا در ی نان چو کشتند از برای ما بی کس رای درف با هم بکارم که در هي گام م باید نفای کفی بر کرد زر گفا که ان گر درخت من سار امذ هم امروز ان کلم و دای / مناد حه م ام‌وز زر آورد بارم زین وده نو شید وآش- که ل کارت مواهذ بوذ باری رعونت بر زمرن باد سائن طهارت حای را حاروت گردان هاذن سنگ خوذرا در ترازو اش دای خویشان را - "ِ[ ی فِ ‌ ۱ اقلا اثاسه )۷-٩(‏ )۱( حکات خواجه جندی با سک یی از خواجهٌ حندی بپرسپذ ۴ یداش دو یدید اچکاره یک زه منم کرد آن له را بر شذ معلوم ای حان بدر حال در از اوباش, راه مان رم من وگر ایا مخواهم رد از اواش چوررده ر بفتاذست از بش ٩‏ که کر سل را مبان خاک راهست که و 4 با سگی وز کس تترسذ کّ نا آحا ۳۹ باره بازه و گتا ن آگه زشدر حوابت حون وان آورد در قال وام گتکز نگ هزم مر حوموی بوذ می‌از سک من ای کاش.- منه بر سک نوی مت از خریش ول او از یک جبگاهت ۷ حکات موق طوبی ا سک ومرد سوار مگر مشوق, طرنی گرنگای ۰ یک مگ بش او آمذ دران را سواری سبزحامه دید از دور زذ یک اه سخت بر وی 4 رای کر کب نان 4 از یک قلی با او چم و جو سل از قلب قدرة جذا ست ۳ سا در رده بپاند ای دوست جو عویشی برون می شذ براهی زعویشی زذ سنگش اگاه در ایذ از بش روی هه ور ذوگنتاکه هان ای سخبر کی که با ار ستی در اسل هرگ چرا از خویش مبداریش 6 و فزولی کردنت بر سل روا بست ب نگ اک مفزی بش ازین وست (۱ب) وان کفنن که از سك جان رم من ۲ (۷اب) ودی من زين مك ای ۴ (۸) ۲ (ب) زمون آ | از - [ )1٩(‏ گر سگرا [] صطرحه سك ۸ (۱۵ب) ود؛ٌ در ۲ )1۱٩(‏ ه : جر ۴ (۱۷ب) کردت آ] منت ۸ (۱۸ب) من آ۸ من ۴ ابش : بس ا] اقلة امه (۸) ۲ ک سل گرچه بمورن آپسندست لسی اسراز ااصس ات ولیکن درمفت جاش بسدست ولنکن سه او سد ات ۸ مار شیخ ااو سمد باصوفی وسگ یک صوفی گذر ی کرد اگاه جوزی سخت بردست سل افاذ 4 بش بو سعید آمذ خروشان چو دست خوذ بلو بو بر خاست بموفیگفت شیخ ای بی وف رد شا روت او | بت اشاذ زان بگشاذ صوفی گفت ای پبر جوکرد اوح مر مازی کاس ی گرفت آرام آحا سل گفت آنگه آن شبخ بگاه جان مر می‌کثم آنرا رامت رگر خواشی که من بدثم جواش مخواهم منک خثم آلوذ آردی سل آنگه گفت ای شخ بگانه شذم ام _کزو بوذ گزدم 1 ودی فابوئی درن را (۲ب) سد ۸ ند ۲ ()بپ) عصای زد سکرا بر |] »عصارا : حصارا ۸ (٩ب)‏ از : بر ۲1 عصارا ر ِ زذ در سر راه سل امذ در خروش ودرنگ افتاذ محاک افناذ دل از کنه حوشان ازان صوفی فافل داذ ی خواست کی با ی زبای ان جفنا کرد جنان عاحز شذ وأز دست اناد نوذ از م که از سک نوذ تقصبر عصائی خورد از مر » سازی فان می کرد ومبزذ گا آی که و از هي حه کردی شاذمانه بکرن حکم وینکن با یات کم از هر و احاعفاش جنان خوام که نو خشنوذ گردی جو دنم جامهٌ او صوفباه چه دانسم که سوزذ ند بندم ۱۱ اب) عصان ۲۱ حصای ۸ (1۱۸) > نوذ زو ۴ )1۱٩(‏ نا داری ۴1 ۳ ی 4 سس 7 الا افاسة (۱۰) جو دم جابهٌ افل سلات عقوت گ رک ود اکنون کر ۲ حه ا از شر او این نوان بوذ یکش زو خر اهل سلات جو سگ‌را در ره او ان مقاست ٩‏ اگر نو خویش از مگ بش دای حو انگندید در حاکت جلن زار که | و ترا در سش داری ٩‏ ز هشتی خاک حندن حست لافت هی هک که اعا کار بوذ حو ردان خویشان‌را خاک کردند ۲ سم ارازان ان ره زان شدند شلم ان دانسم مامت وزو ان حامه م‌دان برون ان که از ربدان بدیدم ان زیان بوذ عاست ان عقوت ا فامت.- وی جنت بر سل حراست ین داز کز سکی خویش دای سابد افشاذن سر نگون سار با شک سرنگولی بش داری که هر خاک ی رید أفت من بدان که آمحا باک‌تر بوذ مردی جات ون را پاک کرد ک کی سرکثی از سر نگندند (۱۰) حایت او الفضل حسن وکات او در وفت نزع جو و الفضل حسن در زغ افتاذ ۰ جو برهذ بوسف. جان نو از چا زان بگشاذ شبخ وگفت زپار که بائذ هجو من صذ لی سر وپای ۸ ب وگفتند ای کرو دل باک زا بگشاذ بای هه شور (ب) رندان آ۲ رندی ۱۸ وذ آ] سوذ ۸ (۱۰) وذ : شذ ۲ (۱۱۷) باگذ ۸۲ با (ب) خواهذ 1 : خواهم ۲ که آن جای بزرگانست وابرار که خو ذراگور خواهذ درحنان حای کا خواه ی که آ ما باشذت خاک که بر بلای ار تل بنم گور ۴ القالة اه ۹ 6 آمجا هم خی ببی هت هم از دزدان ی حاصلکسی هست کلم دفن هم در چا ابشان "یذ آنگه سرم بر بای ابشان ۲ که من درخورد ابشام هبشه . که درمعی چو دزدام هيشه باز ای گهگارانت کارم ک با آن کاماانی طافت ندارم چه گر ان نوم بس ریک باشند ‏ بنور رحتش آزدگ اند و چو ای شنک باشذ ناب کلذ در خوشان آی نات که ه جلی که بجزی یش آیذ ‏ نظر آحا زرحت بش آیذ الماله االة ۹ پر گفتشسکه زن زانت مقصود ‏ ک فرزیدی شوذ شابسته موجود ک جون کی راست فرزنه بکانه . باذ ذکر برش حاوذله ار فوزنه مر ۲ گاه باشذ ما فردا شفاعت خواه باشذ ۱۳ چو فرزد خلف آذ پدذار ‏ بصذ جاش تواز گشتن خریذار هه کیرا چنون فرزند بذ فرزمم چین برد شاذ جراب بدر 1 پثر گت شکه فرزندست مطلوب ول ونی ک بوذ مد موب کی کو دی باشذ درن کر گر آذ هیچ فرزدش ببنار سود معوب وس مفمول کردذ زس مرت معزول کردذ ۱۸ زاگ دی اراهم اد فربات سر تعلم امد اس ما ی رس تست (۱-)) -8] (اب) کن ۸ یس 1 (آب) ه آ (آب) ر ۸ در آ (اب) حو دزدام هبثه ۸ جر ابشام 4 پشه | (اب) ر خریش آب ی پات ۴ (۱۳) ۲ (۱۸ب) فرزندم ؛ مرذدی ۲1 | شایذ : بایز ۳1 (0۱۷ میندی : متلا | (1۱۸) مشفول ۲ (٩۱)باشذ‏ : بابذ ۴ (ب) نعلم ۸ نت تلم ۲ ۱۰ الثال1 اثاله (۲-۱) ۱ سوال ارهيم دهم از ص د درواش بر یک روز اراهيیم ادم که وذی با ذن وفرزند هگز بدو دروش گت ای مد ردان جح نگفت آ نگ راهم کای حد یکت در نشست اولی خور وخواب دل از فرزید حون در ندت اثاذ ار چه در ادب صاحب فران * اگر چه زاهدی بائی گرای بپرسیذ از یی دروش, پر نم حن گفت ا وک 4 , گنتا زهی ع جرا گوی » ما آگاه گردان هی آن درویش درانده که زن کرد وگر فرزدش آمذ گشت غرقلب.- که شبرن دشمی فرزیدت افناذ جو فرزدت بدیذ امد ۳ حو فرزید آبدت ریدی مای ۱ حکابت شیخ گرگای با کر به ۱۲ یک گره بدی در خأفاهش مکر در دست ود پی از ادیش که حون مبروز هي حظه از حای ,, زمای در کار شب دفق حو وذی ساعتی در داذی اواز بدست خوذ ببستی دستوالش ,, بخ بوذ مارگ گرشه دی مج یز اه و که فطب وت خوذ بوذ از معایی ک دی شبخ روزی جند راهش فلا کرده بوذدی مقیش 4 دست او شوذ آلوذه ب بای زمای بر سمر مجاده خفی که اخادم بر او آمذی باز وز آمحا آن زما کردی رواش بونی گوشق از وی نهشه (۸ب) 4 آی ۴۱ مدای ۸ )۱٩(‏ وکر ۴ اب) آذت ۲ | رند1 (8-۱۱۷ (ب) آنکیی ] (1۱۸) سل بوذ او مأوا ۲ الثالة الاله (۲) 1۱ اب خافاء وسفره وذی مگر پکروز در مخ شانگاه اخر خادم اورا چون طلب کرد بامذ گره بیش شبخ دیگر طلب کردش زخادم شیخ آنگاه ود آن گرهرا شیخ ود بکر آن گر بوذ آیستن آنگاه » بش شبخشان بپاذ ر خاک ز خن غادم ما رفت ورنشست جو شیخ آن دید از خادم بر آشفت ؟ گره نی شک سعذور بوذست ازو این کار 4 رک ادب بوذ کیرا دز مور گر نناست رای مجه ۲ از عنکونی زگره آ مه کرد اوه غیت اف حادم کت سیخ کاردنده ذجشم. و باستاذست بر شاخ می حادم زسر دستار بپاذ ۱ استففار او را هچ ار نو ا خر شخ شذ حرفی رو خواند (اب | سخت ۸1 رفت ۲ )1٩(‏ آما ند کشت ۴1 (۱۰ب) کرد ونوم خریش ۲ هیذی ک که چیزی در ریوزی یه کوشق بوذ اگه بی گوشش بایذ ودب کرد شت از خثم در کنجی اور بگنتش خادم آمْ ااذ در را د و گتا جرا کردی حنن کار شذ واورد سه مجه 4 سه راه درختی دذ ما سخت نناک نظر بگکاذ ولب از بانگ در بست نعجب کرد شخ وخویشرا گفت زخورد خویشان بس دور بوذست ی از احباجش این طلب بوذ ُوذ حلی با گر حراست ۲ ارذ از دعات شب ول که بود. مجه کاری تست 51 مه در حاطر نگردذ ۹ هت آن ی زبان ار دش گرد با و گستاخ 5 ره باستعقار استاد باستففار به در وی گرب را روی نظر وز شفاعت کرد واز شاخش فرو خواند "4 الب حع یی 4 ی ۲ ۹ القالة اثاله (۳) فروذ آنذ زالا گره اگاه . »بای شبخ م غلطيذ در را خروشی از مان جمم بر خاست.. زهیدلآنشی چول شمع برخاست ۲ هه از گرب هررنگ گشتند . بهشکر آن شک هرس گگشنند.- اگر صذ لت بود باشذ ‏ ه جون بوند یک فرزند باشذ کی کر فر از فرزند آمذ. خذای پاک ی اند آمذ ۱ )۳( حکات رس مجه یی رسای ۳ ود سم که اورا خواحگی وذی در الم یک زیا پر اورا چان بوذ ک آن رساجه شمم جهان بوذ نفثه زلف مکک‌افشان ازو اف گل, زک لب, خندان او بفت حا ماش جون زرخ باز اوشاذی شب در روز آغاز اوفشاذی حو مت زاف مشکن ار بستی هه عفاق را زار بسق زس کزی که زف او موزش ."سر یک راستی هرگز نبوزش جوکردی حربٍ بزگاش خر به فرو دای دو گرا دو ضربه ۳ ‌ جو اروش بزه کردی کارا زنرش بم جان بوذی جهارا شکر اشیذن از لب مذهیش بوذ ."که دار الک شیرری لش بوذ کار عاشمان از لمل خندانش یی حِ درای 9 از در دداش ۶ مار شذ ارت زد کانی رد له در روز حوان ۱ ۱ ۱ ۸ بر از درد او ی کشت خوذرا. بدرانگند هم جان هم خرذرا اخر چون بت وکرد پاک . سلمان کشت ورد آن4 حاکن (۲۱) فروذ !۲ فرو ۸ (۲۳) آن کرهرا ۲ (1۱۱) حلفه کشتی ]۳ القالة الاله (۱) ۱۳ حنن گفت ا وکه گت اصروز مارا ک النّه خذارا ست فرزند که گر اورا ری فرزند بوذی بدانسم که جز ی علنی ابست زگ ان پسر دون آشکارا ماس از زن وأز خویش وید دغ مس کا خرسند بونی ۲ کی کر مت مژمن دولی بدست (!) حکات پر که پر صاحی جال داشت یک پبری جو ماهی یک پسر داشت شر کورا جنات نداشته بوذ اخر مرد وجان آن بر سوخت ذر عوذ ۵ ابون ی شذ حو خاک افشاند بسار وفغان کرد جنبن گفت ا یکه بوندت سوذست فراغت داری از درد من نگ گر استتفر یپ یی پس را چاه وزندانست آمحا ۱ گ مجون 7 بودش بوذی پسمر را با در حل سال موست ار خلی بزذ آن جز خطا نیت که با روی نکو خلق وهنر دام ٩‏ حساب از وی نی زر داشته بوذ چه یگوم جک رکوصذ جگر سوخت که هم حبران وم مهوت ی‌شذ ٩‏ دی از درد سر ارت کرد و ممذوری که فرزیدت سوذست که هستی از پس رده منزه .- ۱۲ حدیث کل احزا شنیذی در را بت الاحزانست انعا موی ش که مانندش وذی ۱۶ جرا سعی دو بدهذ دمی دست وگر حرفی بوذ آن هم روا ست (۷ب) مراست : مرا ۱ (اب) خلن وهنر ۴ خلن دکر ۸ (۱0ب) سی بذر ۲ 1 الفل: اکن (ه) () حکابت شوب و روسف علپما اسلام جویمقوب وجویوسف آل دودلدار ۲ پذ رگفنش که ای جثم وجرام ص در کله احزایش شایدی جدن گا خوس دم در کیذی ۱ جراکردی جنون بداذی اخر در در درد رن ۲ از و حادم گنت وعب ای ناور شذ آن مد ورفتن کرد آهنگ وشته جله سم اله بر سر ذر را گفت ای شمم هنم ۲ ز شرح, حال واحوال, سلامت» محز ام خذا بلای نامه همه امه وت رف کشن ۵ رسدی هرن ای زحتار کگ امه فرستی سوی آ پیر کنون عذر من مشتاق ان بوذ ۸ گر چه خواسم من حنی نمی خواست 0 پر که جو وسف خوب باشد بم دیکر رسذند آخر کار جو از گربه پالوفی دام حبای آنثم در اف فناندی توگوی هرگزم روزی ندفی ان گ امه فرستاذی آخر دأت میداذ »ی آ گاه از و رو آن ائها زد س‌ آور هزاران نامه بش آورد تال رل چون برف تباقر دیگر من ار له بسوی و وشم چو مرن بنوشتی جاه سامت مایدی خط ز سر ا بای نامه که ی خط ماندی ون حرف گشتی که فرستی پذو یک امه زپار شوذ خط جو یر مه چون شیر ک امه افرستاذن جنر بوذ ازان کاری بدست من نشذ راست.- چگر خوردن بی در دل کنو (0آوب) نکندی ۲ 10۱) دم خرش 1 (۸ب) نزد : پیش [1۱۲(8) وا-وال : وز حل ۲۱ (۱۱ب) تصحیع ماست : شوذ خط هجرثیر واه ۸۱ شوذ آن خط جر نم ونامه ۲ (۱۷ب) حنن ؛ زد ] القالة االية )٩(‏ سب که خواهذ بافت فرزدی جو وسف بی قوب خورد از وی تأمف پذر هی گز ناشذ همجو یمقوب.. بسی خون خوردل‌آن وسف, خوب ار هی پر جات پذر سوخت . وگرهسق پذرچشمت پم دوخ ۲ را جت قری کا ولات_. عاست ای بسر ان بل حکابت (۱) حکات وسف ان یامین علپیا السلام جو بش وسف امذ ان یامن نشابدش هم فس راجت ززن ۱ شسته وذ وسف درقای صص توآی بان آنا چه ی‌داننت هم گز ان مین ک دارذ در بر خوذ جازم شیر کمن برد که ساطان نزست . چه ی دنس تکو جا زست ۱ اگر او در عزرزی جات نوی عزیز مر جاوذان نبوذی چهگر ونف نشابدش در بر خویش .. زحرمت ر ساورد او 5 حویش سقپاگفت پونف خوب آمحا ‏ خبر پرسیذ از یوب آحا ۱۲ یکی امه ذب برده دد دا زموز حا ببقویش خبر داذ جو بوسف امه بستذ ام زد شذ ز آعا ی وتان رز چه گوم نه شاوی اه بی بر جشم بپاذد اخر ۱۰ دران جمم اوفتاذ از شور جوشی . ررآمذ از بان بانگ وخروئی ببی خوابهٌ حمرت فشاندد . وزان حسرت بصذ حبرت ماندند اخر وف آی از اند عَ خوذ صذ عراز امذ ۱۸ زمای بوذ وخلنی در رسپنند ."مان مه خوای بر کشبذید چنبن فرمبوذ بوسف شاء مجوب .. ک چم اند فرزیدان, یمقوب ول هي بل ی را ر گزشد مک خوان دو راذر در نشند ۲۱ (۷) آل : او ۶۱ (۷ب) وان هن (۳ (۱۱ب) سر از یش 3 0۱ اب) پش : سوی ۲۱ - ۲ (1۲۱) ول : با ۳ | کزنذ ۴۱ (ب) تتبیذ [۲ یی نامه - ه #ك- 1۹ الا افاله (۱) چاانکوگفت بنشستد با ۸ جو ها مد آحا اب بمب بی بگریت از دوه وسف ازو رسد وسف شاه احراز ح نگفت اوکه حون نپا مادم شادد ان ین را عام زوسف لاس آمذ گشت من اسی حورد از فراق او ۳3 که ای کودک جرا ری حنن زار ازن ایدوه خون با فشاندم ۱ که بوذست ای عمزم یک براذر کنون او گم نت از درگاش اگر او نز با ار خنته بوذی بگفت ان ویکی خوان داشت در بش دی گریست از اش دیف مر ولو ند بوذ ومار بسوی او کیرا بت رای جوان با مر میم بنشسته بونی هه پر آب کرد از دید خویش که هی گز دذه بوذ آن اک دیف چویونف آمجنان گرا فش چو جان خوذ دل بیان بدذش ۳ ذ و گنا که مکری ای حوان و که ا هکاسه ام من عررزت زبانی تاذ خوانسالار آنگاه ۰ بگرکن ان خونیل جون خوری و جن گفت آنگیی بوسفکهخاموش دا کوش ازین خون قو, جان ینت ما چون بوسنی گر اي زمان نو ذ همکاسه بهتر حه حبزت 1 ان کاسه 1 اثکِ اوست ای‌ماه روا داری که نان با خون خوری لو کّ خون من ازن تم مبزید حوش جنبن خولی حون خوردن وان بافت ۱ 2 ری شمت او وحان می رورم مره اار حون شم ی حودم ون جنر گفتد فرزدان بمقوب که خردست او ا گرحه همت یوب (هب) خون باران عاندم ۲ (۱۱۱۳ هم کاس باشم عزرنزن "۲ همکاسه باشد | (٩۱ب)‏ نان با حون : بان وخون ۴1 (1۱۷) فوث : وی ] (۱۱۸) او : ان ۴ اغالا امالیه )٩(‏ بل ازاان سم ما وهای آنت حنن امذ حواب از وف خوب ؟ه حردی ش, ساو خرده‌دانت که شایسته بوذ فرزند یمقوب ازو هم چیز کابذ خوب باشذ کی کورا بذر یعقوب باشذ ۳ پس آنگ هگفت هان ای ان یمین جرا زردست روی نو بگو هن جدن گفت او که وسف در فراق ‏ بکشت وزرد کرد از ایام نوناک گر شذ زرد روت پشولیذه چرا شذ مشک مویت ٩‏ حان گت او که حون ماذر بدارم . شولذست موی وروزگارم پس آنگه گفت جون دیذی بذر را ک ی گوند گم کرد او پسررا جنن گفت او 4 ایشا غاست ‏ حو وف ست او نها ماندست ٩‏ جهن آتش زر حان اشته بان کل احزان. نشمته زس کز ده او خوپ راده .- زخون وآب در گرداب ماه جو از ومف فرا ادیش گرذ دران ساعت مرا در شگرذ ۱۲ جگُوم من که آن ساعت زاری ۳ او از سقراری ار حاضر بوذ آن روز سنگی ‏ شنوذ در حلل خوفی ی ددنگی چواز قوب بوسف را خر شذ .یکره برفش از اش آراشذ ها چان ی کرد آن اشک از تسف ک آمذ یک حضرت بش بوسف رخ بای چندش ره داری . که شیرین گوی وسرنحه داری جو از شک آن ناب او بر آمشن . زروی خوذ اب آخر فروهشت ۱۸ جو له بدذش ان من جذا شذ زو وگفتی حازر شرس ۳۳۳۳۳ 9 چول بر |۲ (اب) جرا شد زرد ] (1۸) دیدی : داری ۳1 (۸ب) کوید که ] ۱۱ دنه خون وآب ] دیذه خون بر آپ 1 (۱۸) اشکش تفاب ر ] اشکش نقاب او | (ب) ناب آخر زروی خوذ ۴ ِ الا ای( ۷) جو دربی داش در جوش افساز بصذ حلة جو با هوش آمذ آ نگاه ۲ حه اتشاذت که سهوش اونتاذی چین گفت او نداع توچه چزی ای بوسفت بگزیفه‌ام مس ۱ بوسف مای از چر خذا و من بی کی ارم رن بر وبال کی کن نضه ام انساه خوایذ ۳۹ در برد اف اشناست گر بازش شنامی بیکدی نو وگر با او دی بگاه داری ۱۲ ل ۲ 8 دارذ ‏ آشنای کی کر آمنالی وی دارذ چواو باح بوذ حق نز حاوید زذ یک نعره ویهوش اناذ ازو رسیذ بوسف کای نکوخواه سفسردی ودر جوش اوت‌اذی کهگوی بوسنی گرجه غموزی و گوی بش ازفت دده ام مر اگر همق چ رای ما و یدام و سدای ۹ حال .- خرذ اورا زخوذ سگاه دانذ ک با او بش ازیت ماجراست سبق ردی زخلق عالی و زو مرا انت‌اه داری گر ذ هیچ کارت روشنای هو با فرب حضرت خوی دارذ ازان ساه بدارذ دور خورشد ۱۰ )۲ حکات حوان گناه‌گار وملایک عذاب که رو موکنند چبن خواندم که در محر جوالی ابت حرم او بسیار باشذ ,, ماک ی ند آا شنابش هی حایین خطاب ایذ توا در ایذ وز خذا خواهذ انا وی قمی. فضش بر باشد ؟ بش ارید در دوزخ عذاش که از جه م کشیذ اورا درین را ۱ - 1 (1۸) ام : را ۴ (ب) خرذرا او زخوذ ۲۱ (۱۱ب) و مکاه سر افانه ۲۱ (۱۳ب! شو [] هه ۸ (۲۱۱) در اخارست که 1" القالة اثاکه (۷) 1 جبن گوند ی زم اور خلاب آذ دکر اثا سم شارا این نی یذ شنوفی بل ان سخن نشنیده باشند زین هیت همه خابوش گردند خطاب ایذ جوارا کای ریشان جوان گوذ خدایا در جنان حای ی ارم شدت از رستخزی خطساب یذ که ای در عبر مستی ور ما یس 5 7 نضل خوذ در کار اری خذاوندش بوشذ از کرامت دولت حای اسرارش رساید ملایک جون بپوش آند آنگاه جوندش بی اما اند عق گرند خعم ما با شذ هشت ودوزخ این ساعت محستم ر یدای ای کو کا شذ خطاب ای که ان از حکنت وا جر اورا هست بش ما فراری که ا در دوزخ اسازم اورا ک هستم ای تجب با او بپم ما ؟ ما هی دو هم خواهبم بوذ 4 هرگ این کرامت دی باشند بارزند آنگیی بهوش گردند جه ی ی هلا بگربز ازیشان که » سر دارذ این وادی وه بای ک ست اعابگه رام گرزی بادر ماگرز از ماه رسی که نقد. من مجز بیچارگی یست ما در رده اسرار ‏ اری کنذ بنهاش از خلق, بات محاونگاه دذارش رسانذ 4 بشد آن جوارا ز سر راه ببر سوی بردی می شتانند مگر در عم بقی فا شذ می ینیم واز وی دست تیم اگر اما نگری جر ما شذ ؟ در ردسم‌ای عصمت مامت ثارا ست با او هیچ کاری 4 ف ۳ ‌‌ 4 ی 2 ۲۲ چنن : هي ۲ 14۵ 1۲۱) اما : مارا ۲ (اب) بای آ باشی ۳۸ ۱۸۱) پم : دام ۳۱ ۱ یرگ : ارک ۷ (۱۷ب) واز وی ؛ ار وی ۲ ۷۰ القالة اتاله(۸) کنون او داد وا حاوذاه عنایت چون ز یشان يار اشذ ۳ ول اوّل یرا در هدات عنایت گر ترا با خاص گیرذ کند دیدار خوشت آمکاره شمارا رفت _باید از مب‌ابه.- کٌاادر بات اغبار اشذ ماد اتای در عنات هه قمان. و اخلاسکرذ 1 | کارت ساشذ جز نظاره ۹ (۸) حکات حوان صاحب معرفت ولهشت ولقای حق تعالی حان لت در اخار کان روز جوانی در مان آیذ مین ۱ زهي سو راه ق تن ابا جازن پس خطاب آیذ زجبّار دران تصرش فروذ ارید دلشاذ ۳ در اشذ آت قصر نکور پهر درکن جوان ی گر راست هزارات در گشاید هي زمای 0 ولی در هي جهان از مرد وزن او دو عالرا ای وصالت 4 هی کس‌را رسذ وی از آحا ۸ دلی یذ زحقی رسان ورین ک ر خبرذ ثیات وان هه سوز بگرد او هزاران مقرعه زب جهای می دهند از پر او راه ک اورا در فلان قصری فروذ آر همه حوران زشو او هریاد هزار ودو هزار از هي سو اورا خدذای خویش را سذ که آماست زهی دو ظاهرش گردذ جهانی ۵ بسذ جز خذای خویشان او .- ولک آن له سودای حالست » هرچوگان زذگونی از آحا زان از رهش رسان ورسان زاگ اوی آنست بشه ‏ > ی نی وی ری هشه ( ۱۲) عنانشان زحنی جون پار ۴ عنابت جون زمن شان ۱ (ب) انبربان : ۲ تجابکه ۲۱ (0) - ۸ (1) کنذ از خوبثت اورا ۴ )1٩(‏ ی خواهند ۴ (1۱۱) دو مارا : همه عام ۳۱ (ب! ولیکن آن شمه سودا ] القالة اثالكه )٩۱‏ "۷ جاذت له ازن ندیشه گرذ که | یک لظه بوی آن نوان برد را مر حقیق آن. زمانت و جر و برون زن حسایست مه شهر دلت ان بشه گررذ ولیکن از مشام جان وان برد ؟ حانت در حضور دلستانت هر دم در حسابت مد حجابت 51 سژال کردن آن درویش از مخون که سال مرو جندست مار برسیذ درویشی زحنون حراش داذ آن شورنده احوال نوگنا چه ی گوتی و فافل پس او فا ی سر وفت بوذست جل مر منست وا زانست جو این جل سال من با خویش بوذم ولی آن یک زمان سالی هزارست هزاران سال یکلم هع چو درایز وجود ل بات من ای دوست با اين جه وجودست وجودست آ نکه ه بش وه ۲ شذ زی عالی وجودی کن وحودات جو مد آمی ابوذ گردذ 1 دست آورذ حلق حهال جو ه ان کس لذ 4 دامن او ی امه ۲-۷ ()وان | (ب) ولیکی از هزاران مك زمانت 1 (1۱۳) آن : این ۴1 که چندست ای پسر سن و اکنون هس من هزارست وجهل سال مگر دور گشتقی و جامل ک بل یک هس روم نوذست ول مر هزاران آن زمانست فد مر خوذ درویش بوذم ک با للی مرا خوذ ان ثبارست.- جه ‏ یگو مکزن ‏ اشذ آحا دو عا|را عدم بانذ ولات که بل بل ذره آ را در سجودست درو حواهذ هه حبزی عدم شد درو سدوم خواهذ شذ بلذات زباش جمله آنحا سوذ گردذ پی بر داننش رسد زمای صه گردذ بکزمان پیرامن او (۲۱۱) آن ۱ (۱۸ب) بات ۴ زلدات ۸ ۰ -] [ قی ۳۳۰۵ خی ت ۳۱ ۲ القالة اثالثه ۱۰) - القالة الرابمة (۱) (۰ حکات از نون که ف داشت یک رسیذ ازان نون که نب داشت کب مگرفت تون مت داش + جوایش داذ آن شورینه مجنون ‏ که گر مبرم کر گیرذ نب اکنون ال ارام پر گنش دا حبران شاندست که ی شه‌زاذه ربان بادست ۱ جو ان دختر متا ورزست بگ باری بن ]) آن چه جزست مر ادیه اورا در فراش جو شمم جان بلب بر اشتبافش بذ رگفت این حابة بش او باز ‏ مروسی جلوه داذ از برد راز هدستان بکرا کوذکی بوذ که عقلش مش وتمرش اند بوذ زهی علبی بی حصیل بوذش .. ازان بر هرکی تفضیل بوذش + اگر حه بوذ در هي عار سرکش ز له عا نجم آماش خوش در آمحاومف شاه چنیان بوذ زحمن, دخترش آ ما نشان بوذ یک ره فتٌ آز دلستان شذ > آسان ر ری عاشق نوان شذ ۰ حکیی وذ در شهری دگر دور که در شجم ودر طب بوذ مشهور داذی در سرا کی را ره باز موذی هگزش در حابه دمساز زان نها نش | دگرکی ."تاذ عار او اودا وس ۸ بذر را گفت آ نکودگ که بکروز ما ر سل آن ۳ دلفروز ۱ غا ۴ نها ۸ ۱1۷۱ ک :جر ۲ (ب) بر ۸ ر 8 درا (۱اب) موذی ۲ موذش ۸ الق ااراذ(۱) ۲ که ی گوند ی آذ بر او دارا آرزوی دذف اوست که | گردم زه علمي خبردا بر گفت او 4 زن دارذ هفرزند > او ره باز ی سمذ کی‌را کی رسذ که گر پایذکی راه بر گنا که آ ما بر ام پر شد با در القصّه در راه ؟ پش آن حکیم هندوان و ۱ وگو ِ کر ولال رای آخرت بذیرش از مرن 6 !در حدت نو روزگاری یک اگ برون روی در بسته دار ضات زرکست انا کر ولال جنن کس گر کی برهان فابذ رز ۳7 حکم آمذ بی گفت حکیش اتعای کرد در حال بر داروی بهوئی بو داذ ۰ ۰ طبی را ردر برون سد اسناد سس سس سس تست ۷۷())ک : و | (1۱0)روی : شوی ۴1 اب) سم : بر 1 (1۲۰)زدر : بر آ۳ ه پیت وآنگ دخر او کاها یم چهرژ دوسن تیم مجر دیادار مداز نو هستد حلق آرزوند جو و وذ آرزوی وی بیرا زعل رحکت وی گردذ آ گاه من خوذ جیلت اين کار دام پر کردش زمکر خویش آ گاه زدل که برون کن مهربان و دارم اسمتي هسم نل حل چن بر گرا ب ره از مس کنذ حوانک فرماش کاری شدازذ رت حانه خواب س صد خدمت بوسته دار مگردان ‏ انذم از هه حال وجوش ‏ عدم یککان شابذ که با اخر حکش در دیرفت که بشناس ذ که با هست او کر ولال ح وکوذک خورد حالی ن فرو داذ محست از حای آن کوذک باٍستاذ _-‌ ز۳ ۳4 نحص س ۷4 لام الرام(۱) دانت او که هست آن انتحاش بکرد خاه همجون بای گشت ۳ ازان ی گشت وزان بوذ آن شنایش جو امذ اوستاذ وکرد در باز مان خواب بانگ خنه م ی کرد ۱ ان " حواستاذ امد وشست ر حای که مست خواب خواهذکرد حانش کار خوبشن استاذ یگنت کزان دارو نگرذ ب رکه خوایش هم آ ما خوا بکرد آ کوک آغاز 4 خوذرا مست وه آشنته ی کرد فرو ردس درفشی سخت در بای محست از جای کوذک پس یناف ,زاری هجو گنگان کرد فریا شان دای زگنگی زباش که ای کوذک نگوی نا جه اناد رفت از ۳ کاری صواش ینش شذکه هم کرّست وه لال دران حاه ذن دیر شست کنابش می گرفنی سر بسر یذ سی گفتی زهی عل او شنیذی وشق حون شذی در حاه ها که از استاذ خوذ آزاذ شذ او حو برون آمذی انک از دهاش ٩‏ بان ان ازو رس استاا داذ لته ار کودک حواش جوکرد آن امنحان استاذ تال 3 جه گرم روز وش ده سال بوست رون ای از تاه نا وگر استاذ آندر خله وذی ۰ گرفی با کودک آن سخا مر علی حنان فد 3 یک صندوق وذی قفل کرده ۸ 4 نهرش برگرفی 4 گشاذی بدل م‌گفت آن کودک که بیذاست که استازش نف زر برده ه جثم کس ر آحا اوشاذی ک آنجزیکه ی جوم من آ جاسث کوذلد | (۱۳ب) يك مك ۲ (1۱۸) استاذ او در !۲ (ب) او : و ۳۱ (۱۸ب) رانجاا۲ بذاجا ۸ (٩۱ب)‏ میخواهم ۲ اقلا الر ایمخ(۱) *1 ول زهمه بوذ آن در گشاذن بت شازاز سپر رخور که دان صر ی ابت داذن 0 که جزی در سر ان شاءزاذست ‏ کزان شهزاذه از ای اوتاذست ۴ چو جوان حبذ گه‌گاهی بسا آ کیرا یت رای اگر در پلزش اسناذ پیروز ‏ وگره زار خواهذ مرد امموز زان علت موف آن کوک آگاه حواستازش رواه گشت در راه ٩‏ روان ش ذکوذک وجاذر ر انگند ‏ که خوذرا ان منظر در انگند چو رف القعنه بش شاه اسنا . سالای بلند آن کودک استاذ دران رده که برون سر داشت... ورم وذ ودرو یک حور داشت ٩‏ هه موش یذ ورده بشگافت . جو خرجنگی درو جنند؛ ات فرو برده بدیگر رده چنگال ."کی آلت حکم آورد در حال صحه ا اورا ر ابدازة زرده : ار گردذ | هن دور کرد: ۱۲ جواهن یشتر بردی فرایش فرو ی برد او چنگل بر بش زرم چگل او شاءزانه ."فان یکرداز در چکاه زالا آن همه شاگرد می‌دیذ .بخ صبر او زاف کار برسذ و۱ زان بگاذ کای استاذ ما( باهنی کی ان ند کم دی گر رسذ پرپشت دافش .همه چنگل بر آرذ از داعش جو 1 شذ زسر کار امتاذ. زفقه چا بذان ما فرساذ ۱۸ جومرد آن مد کودک را محواندند اعرازش ای او نشاندید سک ی مس ی )٩(‏ چو :6 81 (۲۱۱) بدیگر برده 1 بکرد برده ۸ پندازد ۳ (1۱۳) جر آهن بر ۸ و بش رد آن ند آنریش کدی ب بش آهن بثر بش 1 (۱۸ب) از درد چکاذه ۴۱ بخوذ اتاذه ۸ (۵ اب) جر آخر ۱ رسد ۸ (۱۷ب) بر آرد از ۶ ابد از ! (۱۱۸) ز کارش مد اسناذ 8 : م ابدازذ ۲ ۷۹ الق ار امه(۱) داغ آن جاور را دور ابناخت جر هر گشت شاه از درد مندی ۳ بی زر دازش وخلعت فرستاد بابذ کوذک ویگشاذ صندوق کال کان لد در عمجم ۱ باخر زآرزوی آن دلفروز گشیذ آخر خطی ودر باش عر مت خواند با بعد از جهل روز ٩‏ ی کز ومف او گوبنده الست چو سرپانک زسر ا پی او دذ تمحب کرد ازان وگفت آنگاه ۲ حواش داز ال ماه دلفروز مم فس نو و جوشده خوذرا اگر ی هه عم و بائی ۰ حکییش گفت هست از مس سعاوم و زبای زب وآمبان ری گفتش اگر اناره باثم ۸ ول وتی صکه گردم نم ولی حون طثّه گثم آنگاه کنون مس توام من ای بگاه ۲ م اباره خواند ال اف زاخلاطی که با مر‌همی ساخت جازش ام سربانگ هندی در ۳31 دید رصف روی ممشوق هه ر خواید وشذ تاذ الم موزش صبر یکساعت شب وروز نش وشد زهی سواخط رواش دیذ امذ ری زان دلفروز چه گوم زان وصف او حالست درون سب خوذ حای او دیذ جگره ج گرنی جع ای مه کب و بوذهام من زاین روز حرا شا نگردانی خرذرا زببرون ودرون همدم و باثی ات گنج و حول آن زج خول تنس کی نان تر از خوک وس مذ بره اش ساذا هحکی را ان فظه خطاب ازجم آذ زدرگه اگر کردم بی شبطان رواه گر شیطان من گردذ ملمان . - (آب و 1۱۰) سر نك | سر نك ۸ سر پانك ۴ (۲۱۳) نفس ۴۱ فش ۸ (۲۱۹) کردم ۴ (1۲۰) ای ؛ ی ]۲ القللة ار ایمخ(۲) شش اگر شیطان سلمان گردذ ایا جو جندان رم برد آن مد طالب کی کو سر جان خواهذ زدأوا هه کاری بسامان گرد ایا که نا شذ حان او بر شس الب بسا رمحاکه او نذ در را ۳ کنون او ای مر جزی که حسنی هه در لست رو در کار سستی اگر در کار حق مرداه بای و باشی جمله وم خله باشی نوی خویشان گم گسته | گاه که و حوند؛ حوبشی درن راء ٩‏ بوی معشوق خوذ با خویشتن آی . مشو برون زرا باوطر. _ ای ازان خب ااوفن اسان پاکنت . که مشوقی آدرون جان پا کت (۷) حکات وزر که لسر صاحت جال داش ۹ وزری را کی زساپسر بوذ که ماه از مپر او زر وزر ود ماش خم کرده دلبری‌را .. چثینه لب زلال,. گوزی را حوی محر ارو طای بوذ ۳ ره‌زن عشای وذه ۲ یک صوفی زعقش وان شذ سود اورا هیچ اواع برا جنان مواره عشفش زار ی سوخت جو م,دردی هم آوازی سوذش درون دل بان می داشت آن راز جا نکر دام توا شذ ک کردی سر عقش آشکارا که سر بای او هموار می‌سوخت دران دوه هم رازی سوذش ک نا از ی دلی هم ماند زان باز 2 دوی چسمس همحو باران کشت خومار که ا غذ هي دو انا مکار حِ اسای امد آتحارش ...مر دردی زیادت شذ هزارش -<- سس سس مسب ۱۱ ار :وک ۳ (1۲) جر آ۲ ۵ ۸ (۷ب) ز مرا ۲۱ جرا ۸ (۸ب) مشرفت درون ۲ ۰۱ دود : داشت ۲ (۱۱ب) چشیده [ کلذه ۸ (۱۱) 8 (۱۷ب) ی دی آن ده هم از ۴ بن دل هم ماند آل بز ] 1 اقلا الراسه ()) )0( حکات شه‌زاذ هک هد سرهنگ روی عاشق شد یی ثبزاده جوز مپار؛ بوذ ۲ اگر خورشیذ روی او دیذی جو بشاش لوح سم بوذی جو جم وس یچ وخ گرفی رو اجی کردی فررا جو فه رش میدیذ شب‌رنگ ۳ هی شبر نک وصید آخ رک او یات بش هم انگین وم شکر بوذ چو زور انگیش‌را کر بت دو نسه داشت می‌محان رفنقش زاوج عار الا ستاره هي هکس که روی او بدیذی نک هل اقیقد ران باه حی ۳ سین ۰ درد اثشاد حون درمان موذش نی زر وزر امد درا درد مجندان گشت در خون آن سک ۸ مگر آن شاه را از کنه خواهان که سبر از رشک او آوار؛ بوذ جو مصروع از مه, بو ی طبیذی رو از مشک جم ومم وذی محيم ومم لك جم گرنق برگان سید گه دل گه جگرر بصید وشهموار یکردی آهنگ ور ودرا الق و بت کههر یک زین دوخوشتر زان دثر بوذ رای اف شکرلی در بت درخشنده جومی در از عشفش زهنم آمان کردی نظاره گرجن نت کنبن دشر رگشته گشت وعقل 3 که حالن درخور, حانان موزش کاهگ کی نگشت ۲ گاهازان رد که هگ گنت بش هچ مک بدذ امذ ۹ دشمن زشاهان (۴) مك رویش جر خورشذ ار ۳ "مك خرشبد روبش جول 1 (ب) صری ۲1 ((ب) گه دل گه : ی کردی 1 (1۷) شب آ مذ ۸۳ (ب) کرد ۳ (1۸) .صيد : وحرب [8 (ب) سرار صد را آخر که او پافت ۳ سواد صدرا النی 1 (۱۰ب) در : بر ۲1 (۲۱۱) نبه : بت ۸ بته ۳۱ (۲۱۲) زهت جان [حار 1] ترکس‌را زمانه 1۳1 (ب) باه ۴ (۱0) سوذی ] (ب) جانش 1 (۱۱ب) ی شد هي گزش بك درد در خورد ]+ مد : درد ۳ القالة الراسة (۱) پسررا بش آن دشمن فرستاا پسر شذ بای لشکر رزکدار هو انس هک را ال ار کر جنان دلشاذ شذ زآواز؛ جنگ بدست آورد اسي وروا شُذ بان, لشکر آن شابزانه تاشای رخش دزدیده ی کرد زق لت خوشا آن زردیان رخ پاری که دزدینه وا دیذ جو القضه سبه درهم رسیذید زمین باریک مُذ از هر د و کشور عی اجه زجرخ کوژرنتار سبه بارحت آن شهزاه در ند کی نگرفت آن سرهنگرا هیچ ای او جاذید آن دون را ید برپای پر پرسیذ از سرهنگ آخر می دام را نو از چه خبلی زان بکتاذ آن سرهنگ کمراه جان بوذ ارزو از درگاهم جو شهرا ان سفر نا گاه ااذ ااب) درو خاش جو دزدیذه ۲1 (۱۰) - ] (ب) درفند : لمله دویدند ؟ درم کشیدند ۴ ۱ اب) خوبشي ۲۱ ۱ جو ماه ماء در حون فرستاز مه تشنه ون دل فلک‌وار کی گم سای اه کر که از آو از شاذی مد دلنگ ول با جوشر ور گنوان مد بش ی شذ سوار وجان باذه ثارش هی زمان از دبذه ی‌کرد که روی بار خوذ ببی ای درون حاش ودر دیده وان دیذ یک له دو صف ار هم دریید ننک روشن ناد از گرد لشکر جان ثرا آمذ گرفار زجندان خلق سرهنگ وبسر ماد ول او خویش‌را افگند در یچ بیّرا وصل ودبثررا فراقی پم محوسشان کردند یک جای که نوک آمذی در جنگ آخر و / در سیاه, ی طنلی ؟ هسم شام عارا هواخواه که بذرذ محدت و که شام مرا هم نز عم راه افناذ المي نامه - ٩‏ ك- ف‌ ی ی ۳ ۱۲ الا ارام ۸) کهگنم در سفر حربی کم سخت که ا بای ونای یام از و ۴ حو شند ان سخن شپزاذ از وی سی دل گرمش داذ آن سرافراز دل سرهنگ از شاذی چان بوذ 1 اگر چه بوذ آن سرگشه در بد شباروزش کار, آن پمر بوذ مه شب بای مالیذیش ۷ روز + چان گناغ شذ با آن سمن‌بوی دما ی کرد آن دسته هی روز ری کنر ی ۰ ما جون هست این زندان بهشنی حو ذ 1 گام ازان شپزاذه آن شاه جنان دلند حون در بند باشد ۰ جودر راه ان جان خرسگ انا حو عهدی رفت وصلعی شذ بدیدار فرار اشاذ کانی شاه خرذ مند ۸ رت آلت شاه عش شاهزاذه مخواند اورا وآن سرهنگ را نیز دا کرد با هی دو نکوگی گر یش شهم پری دهذ نت هه رم مفای ام از و زنم آزاذ گت وشاذ از وی را گم وا کهگوی ملک نقدش مذ جهان بوذ عردی خویشار را ی بشگند پر دم حدمت او بشتر بوذ همه روزش سخن گفی دلفروز که موذ وصف آن کار سخ نگوی که با رب ان هه با کی وسوز وزن زدان مده مارا رهای بفروشم بصد بستاش خشق جهاش یره شذ ی روی آن ما پذررا صبر آخر چند باشذ بی آن هي دو شه‌را جنگ افتاذ شذ آن ان را وان | را خریذار دهذ دختر بدان شپزاذه در ند ذو آن دختر ون ماه داذه که کاری نست با ما جنگ را نز که من آن شرح گوم با نو گوتی ۳۱ پس آنگه کار آن دختر جنا کرد گ د گنج روان با او روان کرد (۲ب) مره ]۲ ا#ب) کفی ۲1 ۱ب شذ ان ۱۱ و آن ای را (وا ترا ان ۲) خر ذار | الفالة الرامه ()) ۸۲۳ جو شپزاذه بشبر خویش شد باز مبان خبل خوذ آن عافروز گرفنه بوذ در بر دلستافی دل شرهتل اف ساعت حنان بوذ 4 صبرش بوذ بکدم ه فراری دران جل روز وجلشت درب وب زبس کز رک در خون م‌بفلطیذ کی خو کرده نها با جنان با پس از جل روز شپزاذ حواعت باستاذند حادارانی سرافراز غلامان همجو مزگان صف کنیذه دگر حل وزراش بیرسی دل آن شا زاذ ع( افروز هبش خویش خوابدش جون در امذ خاک ااذ وهوش از وی جذا شُذ حو با هوش امذ آن افتاذه ر خاگ زند وحس دستش داذه دساز رو سی 7 دوعشرن حل شاروز دران مدت بدذش 1 زمای که ب آن نیم جانش بیم حان بوذ حون ی گلت 1 خونش کناری جو شمی بوذ یمی یحور وحوآب پر ساعت دگرگون ی باردید نوزذ حاش افناذه جنان کار ای اج سر رفت بر نت کشیذه هی یی نی سراداز سهدل له وسرکش چو ده مه جون عرش زر آورده از ۲۳ بذان سمرهنگ شذ مشفول آن روز سلامش گفت وحلی در مر آمذ زحلش لمر؛ ی او رها شد ازو رسبذ آن ثبزاذة اک -" می حصی ی ب که ای سرهنگ آخر ان جه حالست. ...که کارت له ورن هجو بالست چنان کی که باریت بوذست . مگر ی من جگر خواریت بوذست ۱۸ زبان بگشاذ آن سرهنگ کای شاه دران زدان سوذم ارو از صك سایت زکاری ۴ وه‌یکدم فراری 1 اب) درخونش ۲ ورخوش | ااب) بکای ۲۱ ۱۱۰۱) جایداران سر افراز 1 جادار سم افراز ۸۲ (۱۸ب) در ۱۴ زر ۸ ۱۱ بر : در ۲ ۸ القالة الرایمهُ 4۱) چو من جل روز گر او کشینم را دم مبان کار وباری جنان خوکرده بوذم ی فرافت درا جبه اگر آی بدذار درو جامه که هستی گر عنی ۱ ع اب اوزذ ان حان ار جوش بگفت این وستي شذ هلاکش گر نو هی مدا بای ۱ رگ ردامی نو هحر سرهنگ ۱ 1 نو ره روی ای دوست رین کر حامه نود شه هزارات ۲ غلط مشئو ین میدان جو مردان جهان گر بر سفید ور سیاهست دوز چون لباس یک یگانست ۰ بسی حامه‌ست شرا در خزاله که هي کو طاهری دارذ نشان او کانی کر خذا دل زده اشند ۸ حنن حشی اگ اشذ را ۳ ک جلم ظاهیت از هش آوباش وی شاشرا آنست سه ۱ حو رویش‌را ال ی حسابست (۸ب) ارت راهت ال (۲۱۳) ور : وکر 1 پس از جل روز امموزت بدیدم زشرق ۷ عفرب گیروداری جنان وذم جنبم ست طافت وام شذ دگر بارت خرفار بان خروی وکامان ک با ان سلطنت گردذ هم آفوش بسذ زاری بر آمذ جان, پاکش - شه آفق‌را هم خاه بای زضفت زوذ آذ ای بر سنگ مه جبزی لاس, پاذته بفب نگردی « زحیل سفراراف که ثرا هست دام حامه گردان هی دان کان لاس ادساهست یک بن کاحولی شرک نفانت سان حامه و شهرا بان که ان باز ماید حاوذان او ثم آخرن ده بشند جم. آخرت نی هه جبز پودازن سر موی بنضاش که فش خذ موشایذ هبشه مارا فروغ او حابست القالا اارایما ۵۱) ِ ۲ گرچه خول خورشید فاشت جهال گر وذ نی کین رابغ وردارد شکر هه جیزی که ی ی پس دوش ک ا چون فش بر خزْذ زشت ۱ حکابت پیر مد مٌ شود ۷ بنجه سواری یک خمه دران ره در گشاند ره در شاه پیری وان دیذ زر او رفت .شود از رح کارا ار بء رویده زان بشاذ مد پیر کی مب یی همان که صذ دسار زر وذ ه آن بگاذ ویش پیر بنشست و گت ان دوجو زر باشد ای پبر رگفتا دو جو افزونبزذ اب لش یک هدن حوابش داذ کیر_ باشذ زیادث بق دگ داد وکنت حولست ین ریب ی داش بیکا یک »ربب ۱۱) دونده ۲۱ ۲۱۳۱ هیان ۲۱ مره ۸ اب) آل ۴۱ از ۸ (۱۸ب) زر : در | ی ۳۲ نک کن کن ۲۱ ول هم ور روش دورباشت سلطان ره رید تیاب دیده حه کارست ؛ ۹ گذر یذ را زان جز وز خیش دذ ,ملق نرب خویشت ره در باز ی گشت از شکاری شکاری را بر آش می باذید که بارش بشنه هبزم گران دید نو گنا مجند ان پشته هزم که مجودست آن هزم خرنده دوجو یفروشم بی دو جر گر دو جو آن هی فرانه بشتر بوذ ماذش یک فرافه ,رکف دست ۶ خواهی زمن بستان ورگ ترازو ست سخن چون لوذ ان بو گنا من با ان دو جو هت وا دانت با سخته مادت حن نگفت او که ان بکهم فزونست ول دانست کافزونست بی شک 4 ز۳۳ ی حی ف 5 الفالا اارایمة (0) حر امه هه همان بپرداخت که زر در صرهکن کین صر؛ٌ اوست ۳ رز وبای در زمان زوذ ۳۳ زر ی ند از شاه و ی ای خن ۶ج + جر شرا دید دل در دامش افتاذ قنش شد که شاه اه اوث چو شاهش دذ تا ره دهیذش نشست اه وشه گفت ای پبر چین گفت اوکه ای شام دلفروز شش فا جرا » گنا دران راه ۷ جو خویشم خواجه می بنداشتی و شهشس گنتا بو آن زر نگه‌دار ی زان کشا پیر وگفت ای شاه جرا دی می وانستی بداذی قوف کت حرِ می خوامدی را مر بدل در ارزو امذ حنام جو از ای مرس آ گاه گن زا پیر هزم کش درون دا ۸ ‌‌‌ اش رت زان پا بسوی شبر بر کامحا رازوست 4 بدست حاجب سلطان رسان زوذ ه از مشش فرس انگد در راه ۱۳۳ زهت ارزه م اماش افاذ ی ۰ ساه آشنای دنه اوست یی کرسی 4 بش مف پذش چه کردی » بش من کن له بر گنه حفته ام من دوش ا روز ی نکردی هیچ یم ا من آ نگاه که دوشم گرسته بگذاشتی و ی ۳ که خاس تست آن له بکار جوی‌داذی من آن زد گرا یک بل ر کف من ی مباذی دانستی ک سلطام مرن ای پیر که بشنامی که من شام جهام و نوی وور حق آن حضرن شاه یی ف ۱ هبان ۲۱ صره ۸ (۲۲) کن صره اوست 1 کن مره نیت | ورناف آهوست ۸ آب) کامجا ره نس ۱ بر زر سند خود از هت ) 7 نکر :| ۱آب) آشنای دینهٌ ۲۱ آشنا دیرنه ۸ ۸۰ ) مف : شه ۱ ۱٩ب)‏ حله کر پم بتقریر نا (۱۸ب) بر آ] در ۸ (۱۸) گلق : کردی ۴ باثی ] الفالا احاسه بش زحق یک بل فس در زندگانی . جو آن یک یل فرافه می‌ستای چو فردا مر جاوذاان بیان »بش نت نش بان باب هراران فرن ازان مررگرامی ‏ دی نوذ حنان دان گرنه ای ۳ حون آن دم را گذاشن روی مود هزاران فرن پس یک موی سوذ گر آما خته گردی یکزمان نو بای ذوقر محر حاوذات و رگد زان ربی گری . زمای ی ور حای مپری ٩‏ امه ا امه دوم فرزند آمذ با بر گفت .که من در جاذوی خواهم گر سفت زمال حاذوی ی خواهذم دل ‏ مرا گر حذوی آذ محاصل ٩‏ عاسا بکم در ی دیباری. ‏ بشاذی ی زم ر هر کناری یی در صلح شم گاه در حرب ."بوذ جولانگه من شرق رب ۱ زمای خوشض را مع سازم بای کوه گبرم چون پانگاش مه صاحب هللارا به دم هر حزی که ببد راه بام درن ممب ال 1 نکر 7 زمای هحر مردم سر فرازم میحر شورم چون نینگاا درون, رده اه یل شیم زماهی حکم خوذ ۷ ماه بام ازن خوشتر کرا باشذ بو نو خوان بدر ذر گنتش که دوت عالب امذ که از دون گر ان حاسل موذی ۳ اه ارزو در دل موذی یی ت‌ دات زان حاذوتی‌را طالب امذ )۳۱ در : ر ۲ (۳ب) چناي ۲۱ | کر عای ۲۱ ۲8۱) آن زمان | (۱تا ویر : ودر ] 1۸۱ ) پسر آیذ درم بك ۱ ۱۱۱ب) وذ : شرذ ۴۱ (1۱0) » یم : وب | ۸۸ القالة اماسة ۱۱۱ اکر زین دو بگذشی برستی داری از خذا آخر خبر هیچ ۴ خدارا کرد هي درویش سعلی بای ریرا وهوارا که کار دو ی حواهی دگر هیچ دلکنشی دوزخی بائی خذارا ۱ حکات سل با رد وا 1 ۴ ودست حای ابوای بی شنذه وذ اواز؛ او ببی در ُوق, او بشته بوذی ٩‏ موذ او عاسقش از روی دیدن 5 یک روز بل گرمگای ز آن انوا شذ ا خر داشت ۲ کشپذ از دست او آن نوا بآن دازش ان وش زو گذر کرد کاو شلست , کر نو سازگاری ۵ دود آن باوا ره با بااللن بصد زاری سای او در افتاذ بی عذرش موذ وکرد اعزاز ۸ چودر ره یذ شل گفتش آنگا رو ردا ودعوت سار مارا رفت ار ارا امه حال که شند او زشل ماحرای ده وذ روی _ ازه او صحه اورا ای موسته وذی ولیکن عائقش بوذ از شنیذن در امذ 18 رو از دور رای وزاند کاز او یک کرده ر دامن ک دهم مس را ای نوا اف کی آن الوا را زو خبر کرد جرا 2 زو باز داری ازان نشور بشث دست حایان بپر ساعت بدستی در اتاذ ک | ۲زا ندارک جون کنذ باز که گر خوا ی که آن رخزذ از را یکره ی کن اشکارا فرو اراست قصری مخت عالی ۱۱) زی : از از ۱ اس رو : روز ]۲ (۱۱۲) او آن : شبل | اقالا ااف ۱۲۱ ۹ یک دعوت بزب‌ای جنان کرد جندان کرد هر چزی تکلب زهي وم بسي کس را خبر کرد اخر جون هه بر خوان نشستند خریزی وذ بس شورنده حلی که » خولی شناسم من » زشتی حوانی داف شلی اب امی‌را نکن سوی صاحب دعوت ما داذ ار گرد بهسر خذارا داهن رف عرانت کگر یک گرده داذی بی ددشی کنون گر دوزخی خواهی نگه کن اگر خواهی که بائی دوزشی و خذارا گر رستی و باخلاس رای سل توالی بوذ هاجر ک صذ دار زر در خر آن کرد کاکررا برسیذ آما نعرّق که شلی سوی ما خواهذ گذر کرد دعا جون گفت شبلی با زگشتند ال زو ان ساعت. بغال پگ دوز کیست ومشتی ک 3 خراهی که سي دوزهی را که دعوت ساخت بر شپرت, ما ولکر._ داذ صذ دنر مارا حقی یک گرده ندهذ ‏ قبات موذی دوزنی وذی بپشتی همه اش هه اش هک چان کن نا شوی مرد, سنی لو بکن جهد یک گردی از ریا خاص رای حق 4 بائی امْت کافر ۱ حکات رد تازی وسجد وسگ ی در سحدی شذ سک مردی عزریت کرد آن شب مر دلسوز ؟ در دن داست ابدک مابه دردی سوذ جز مازش کار ا روز کی گفتی بان سبجد در آمذ ۱ بس : جون (۳ (۱ب) شذ ی نی ۴ ۸۱ت) شرت : شبوت ۰۱1 بر شبوة رما ۲ ۳۱اب کن : شو ۳۱ () اب)اک صردی کر ترستی از 1 (۱۵) هاجر : حاجر 1 وله : ف مهار "4 ۳۳ ی ۰ القالا احاسة (۲) جنان نداشت آن مرد. کازی بل گفنا جین جانی چبن کس ۲ ما ار مرد کر هوش دارذ مه شب ا پروزش بوذ ااعت دما وزاری بسبار کرد او ۱ ای آورد آداب وس را جو صبح صادق از مر بر آمذ گداذ آن مد جثم آ ما هه ٩‏ ازان نشور خون در حانش انتاذ دش بر اش لت جنان سوخت زان شاف گفت ای بی دپ سرد ۲ 4۸ شب سل در کار وذی دنم یک بت هرگز پاخلاس بی سک بر از و ای ممای ۰ زی شری شذی ری را 7 چو برد بر شذ از بش آخر کنون چون پیگاه خوذ بدیم ۸ زمن کاری ساد در جهان نز جرا خوافی حریف دیو وذن بت اشیان, ار بگرز ۱ چه می‌خواهی ازین تال بان که هست آن کاملی در کارسازی رای طاعت, حق آند وس شاز رطاعم را و۳ دارذ باسوذ از عسادت هیچ ساعت گیی نویه که استنفار کرد او کی بوذ ان خوبشر دا وزان توری بذان مسحد در ایذ یی سل بوذ در سسجد نه حو باران اشک بر مژگانش اقاذ از ام دش کام وزبان سوخت ترا مشب بذن سل حق ادب کرد شي حق را چنین بذار بونی که طاعت کردی از بپر خذا خاس بو ال کاوو عای داری شرم آخر از خذا و جه گوی با خذای خویش آخر ایذ از کار خوذ کلی ,رم وکر آذ سکارا شابذ آن نز.- زفش واز صفت کالیو بوذن وزن زندانر بر کالبو بگرز حه می حوی ازن مهدی شابن (۷اب) وزان : وزو ۲1 ۱۲۱۱) بان ۲۱ بان ۸ اب) جوی : خراهي ]۲ القاذ احاسه ۳۱) ۱ ۳ حون دشمی از دوستانت خسک در راء و از وسانت ۳۳ دحال مهدی روی همند که حون دحال از مداز فد ی دجل جذو چند گیری ار آخر زمان زر نمسای جنر هلت از داد راز شابم گردذ اورا در همه حال کی کو هفت گای کان ه دشست کی هفتاذ سال از مکر ونلمس جو ابلسست دحالی که او راست چر دجالت یی دبوست نکر کی با ان هه دجال سرکش بسامهدی دل اکره رفتار با وک ان دجال کردش فك دحال کرد هنت گای که تاد 4 زو ریز دی باز کزن دجال دبا ق ار - ۳ ماد حاوذان در <بل دحال ۵ د حال رگرذ جح است بذ گام ای تجب بر گام, لیس بدا جون ود حالی 6 او راست ی دبا یی مس ستمگار جگوه زو بر یذ بل تفس خوش حب ری 4 به روزی ده هراران سال کردش ۰۱ ماظر؛ عبی عله السلام با دنا سبح اک گز دسا علو داشت م می‌رفت روزی غرفه لور سبباش گت موی وشت او م در حشمش ازرق وحون فر روش نیز دز حامه در ون وذس ی ف نی دیذار دبا ار زو داضت ره در پر زالی دید از دور شاه له" دداش از هم ات م دمید از جار سویش ۱۸ دی هک مبان, جنک بوذش ۱اب) از | آن ۸ جون ۳ (14) زمان زن : زماترا ۲ دی آل | +هب؛ کردذ زو ۲۲ ۷۱ کو ۴ کز ۸ کر | 1۱۱۱) با :را !۴ ۱۳۱) کردست 1 :1۱۵) دنا ] عنی ۸۱ ۷۱ او : در ۴۱ ۱٩۱ب)‏ مان : اعله مانی ۱۲ القالز ااسة (۴) بصذ رنگی نگارینکرده یک دست بر موش مار عنال ۳ حو عسی دیذ اوراگفت ای زال جنان گفت اوکه جون بس راستی او سبح و دبای دولی ۹ سحش گنت حون در رده و دگ دستش حون اوه بوست فرو هشته روی او فان بر | کیستی ای زشت ال سم آ ارزو که خواستی و نم گا چوض باری و جوی چرا نج رگن کرد نو که | هرگز 4 نذ کی عبام عا یک لظه یش من نشبند که وه الی زر کرد ام من اک سر من گزند حرا یک دست خون ‏ لوذه داری زبس شوه رکه کم در زماه جنر _گفت او که در برده از که کر روم بذین زشتی »ند زا له رن کرد من ما حون حابه زنگار تال ت مسبحش گفت ای زندان خواری ۱ حواش داذ کای صدر گنه مسیعشی گفت پس ای زا سعرمست نگار از مپر جهکردی لو بر دست جن گفت او که چون شوه فريم ‏ بی بای نگار از ببرر زیم ۰ سیحش گفت چون کت جهانی .بایان رت اامذ زمای چان گفت اوکه من رت چه دام .من ان دام که خون اه رام ک باری دک فلت 1 اسان وی بر ممجکس مشفق ونم سبحش گنت چندان ای پریشان ۸ چنن گفت او که من شفقت شنوذم مم در "رد عال هي زنان هه کی را گاوگی_ آمذم من مر خویش‌را پیز آمذم و (۲۱) زصد رك رنکارش ۳1 (14) گفت او : کنتش ۳۱ (ب) منم کین آرزو ی خواسی ۳1 (۱۱ب) آلوذ ۴ (1۱۳) پسک | کای قو ۴ (۱۱ب) آن ۳۱ (1۱۷)جندن ۴۱ (ب) که نفرسی کی شففت | القالة امحامسة ()) ۳ زو عیسی مجب مد وچنن گفت من ان احفنان سخر را می گرند عبرت زین بلاه دریغا خلق اب معنی بدیدید چو حرفی جند گت آن پاک سصوم جو م‌دار پست ان دمای غدار حو در سل 7 وم‌دار بای ان سای درو سیر دار ۱ دش کی زونه بای که من ببزار گشم اجان جفت ک ی خواهند دبا بکدگر را می سازد از تسلم باه ۲ ک دن از دست شُذ دیا بشید بگردلیذ روی از دی شوم .- او چون سل گنه مشفول مردار ٩‏ پس از هی دو بر صد بار بائی و زن سگ ی نگردی سیر یکار وگره روز وش زو خسته اشی ٩‏ حکایت رهبال با ثبخ ابو الماسم مدای یک زان مگر دزی نک کرد در آجا بدلی شنت در کار والقانم, مدای از را زهی سوی بی مبدازش آواز علی ماه زبس فریاز و کرد بذ وگلا که ای مد نضولی چه میخوای زمن بامنبگو راست که عاوم کی از دوستداری بان بگشاد رهبان گفت ای پر درش در بست ویل روزن فروکرد راضما ای آورد بسیار ۱۲ در آمذ گرد آن می گشت نا گاه بامذ هیچ رها بش او باز زبالا رد رهان سر فرو کرد ۱۰ سِ س رگشتهرا جندن جه شوی رهبان گفت شبخ آنست در خواست ک تو اجابگه آندر جه کاری با کذامن کار 99 11 سخ نکر (٩ب)‏ روز وشب : تا مجان ۲۱ (۱۱۱) زرهبانی یی ۲۱ (۱۳ب) نا گاه : بك ماه ۲۱ ۹ اقا اماسة (4) سگی من دیف ام دز خوذ گزنده درین دش چنبن محبوس کردم ۳ که در خلق جهان بسیار افتاذ رک زن ورزد کرده نو نپزش بند کن ا هی زمان + سک را ند کن تاک زمودا چین گفنت پنابر بسابل دلت قربان هس زشت کیشمت بگرد شهر ‏ بهوده دونده درس در سم وبدروس 1 دم در درم کنون ان کار تاذ زدای سکی در ند کرده نگردذ گرد هی شوریده حان .- که | مات بدا زد سم ات من هست در دل را زین یش بس تراک پیشست را آفراسیاب ‏ اس گاه ول اکوات دیو آمذ محشکت جان سگی صه رجا ۱۲ زاس رستی بابذ در راه را زین اه طلمان بر ارذ زرکتان ار نکر طیعت ۰ رح کضر و روحت دهد راه ک زان ام یک یل فزه حلویذ راپس رسم این اه پرست ۸ س دواه را حون دم حنالست جو بیژن کرد زندالی درین چاه پاذ او ر سر ان گت ناشذ زور حبابات ۲ را که ان سنگ گران‌ر گرذ از جاه ماوتگاه روحالی در ارذ گنذ روت ابان, شریمت جذ جام حت. و دست: آنگا رأی العبن می یی جو خورشپذ قّ رخش دولت اورا رت ک در مردم ار از وی عبانست زدگی را که مرد. کار پاش که هر کو دوسندار پير گردذ (۱۳ب) در ارذ : سار ۲ )۱۱٩(‏ مد کار ۰ اوي وار ۲ رش شین کار سار باشد همه قصبر او بوفر گرد ۱۱) زان : آن !۲ | حاوذ : گرد ۴ القالً امامسة (۸ ۱۷ ۹۰ رلک و ه پیری » میدی و ای ارج ذو جدن باثی به مد خرله ب مد زار زجلی از سلمالن ‏ یه که یم بازدی گه ,زیدی بان کفر ودن ما بین باثی اکن قری بک ۰۱ حکات مرد ترس که مسلمان شذ یی دسا مسلمان گنت وبیروز ی خوردن شذ آن جاهل دگر روز حو ماذر مست دید اورا زدردی که شذ آزرده عسی زوذ از و محثث وار دض ز نکر ست عردی رو دران دی که هستی و گنت آی رفن اخر حه کردی ند باشنه خشنوذ از و .- ک هی رعنا ای رد او بیست 1 ۱ ‌دست در دن رسی ۱ حکات امير الومنان مر رضی له عه مر یگ جزو از وزیت بگرفت که ا وت مکی بست بازی جهوه صرف ببد بوذ اکام به ای وه آن انت حرامست و به در کفر وه در دن عای ۳ حچص سمبر چون جنان دیش جنن گفت ۱۲ دگر خوذرا جهوم صرف سازی.- ک پر آن جهود از مردم. خا ی گر آخر که نو در حه شای )۱۲ حکات گر که بل ساخت یی گری که ودی بر اش ؟ جدی و 9 ماش ۱۸ ۱ حجوحلن خلن | از مان جان ۴1 (1۷) دذ اورا مست دروی ۴ (۱۸) - | (۱۱۸) حوه‌ای| وه ای ات :ای ۲۱ یی ب ۹ القالة احاسه (۷) یک پل او زمال, خویش کرد ط سلطا دن ود یکروز ۴ یک شایسته پل از سوی ره دبذ کی راگفت کن خر بلندست نر گنشد گري پر بای ۱ جواندش گفت بری و ولکن 9 هی ز رکه کردی خرج پل او که جو نگیری نو جانت ی دروذست " و نتالی این زر بگذری و زان بگثا رن گر آشکاره فروئم » زر بتام یبن را ۲ تهش عبوس کرد ودر عسذاش ا خر جون عذاب از حد برون شذ شه بیضام داذ وگفت ر خبز ۰ کی اسناذ ار باخوذ گرای ازن دلشاذ شذ شاه زاه چو شاه آحارسذ وخلق بیار ۸ زان بگاذ وآنگه گفت ای شاه هلا ک, خوذ درن سر پل کم ساز مسافر را حب" از حان ون کرد دا بل در رسد از راه پروز ک هم کر وم بر جبگه دبذ که بان جان بل اونگندست زغرن کرد شاه آحا مقای گام آن که هستی خعم, مومن ای آن زمن بستان بکل و را حون بل زان سوی روذست کابامن 4 پل بیرون بری لو که گر شخمم کنذ شه باره باره ؟ ان نب کردم بپر دون را تن داذ در زدانی 4 اش دلی گبرش ماک افتاذ وخون شذ در اور پای ان ساعت بشدز | بل را کنذ ثمت ای سوی را 9 | حلقق رواه بان پل استاذ آ گر هثیار و اکنون قیمت این پل زمن خوا جواب, لو دران سربل دم باز ساسا یال بت از راب اشاذرشل (۱)خوی شیکرده | اب | محي خویشتکرد ۴ (1۳) در ره گذر ۴ دراه خود | (14) کیراگفت کن " ی کنن شک ان ۸۱ (۸ب) ترا با ان پل وی دین جنوذست ۱۳(۴ب) دل آل کر خلك ۴ دل کر غالك 1 ,۱۵ب) تا :ان ۴۱ (۱۱۹) ری ۴ (ب) ذان ۲ (۲۰ب) ودر آب ۲۱ االة احاسه (۸) ۷ جو در آب اونگند او خویش را ن وان باخت ودل از دن پبرداخت در آب انگند خوش آتش رس وی بو در مسلمالی جنای ج وگیری بش دارف از و ان سوز که خواهذ دائت در آذی زهم, نات را نوی شدی ساب دران ساعت که از جسم نو جان شذ داز اي همه بت با نو در بوست گر ی کی را خن آذ جو وان شذ تنبر پای خنته ا کدم کی سذار اد مه مرت لفات آرمیدی کرا خوابی چین بی برک باشذ تم خویشت جو است ای مرد آخر بکی نی سرکثی باری که دار رودس آب وحان در باخت ون را حوآن‌بوزش غرض بایننپرداخت.- که با در در او ابذ شکسنی که روذست آبت جاوذان سلمان پس از گری ساموز بش حی برذ شد. بهره > آن سار اندرا شا دی پر بت بر, حتی چون وان شذ ؟ با تخاه وان شذ بر دوست ازو ک سوی مر رن اب محق رسد دل بر حای خفته چه گر بکدم بوذ بیار باشذ زمای روی بذاری بددی حون بذار کردذ مرک باشذ ۳ و پس ک خواهذ خورد آخر بدست, خویش کن کاری که دار 4 ف- ص فك مین ۵ ک هکس نم خواری کار و نکذ دی مال ار ور تحکد ۸۱ سوال رد درویش از جعفر صادق ۸ ۳ ب‌ ۱ ۳ باز رسد ان دروش حالی .. بصدی از جمثر سادی سوای و ۰ ۰ تس ۵ ۰ ۰ تک ۳۹ ۰ ۵ از جدست ان مه کارن شب وروز .. حواش داذ آن شمه دلفروز ۱(۰ب) ول ۸ ان 1۳۱۵۲۱ خاک انکند وخوذ آنش رستي 3 8-۱0۷۱ (۱۱ب) مرسذ 8 (۱۲بااکر بکدم 8 ۱۵۱اب) اه بذار کردی مک ] باشذ که کردذ مرک ۷۱) کار 0۲1 بار ۸ (ب) اه #خواری بار ( کارظ) ۵ ۲۲۰۱) کارت ۸ زهدت |" ۳ ۷ ‌ ۹ ۳ ۸ اثناة امامسة )٩(‏ که جون کاره یی دبار 1 جو کار ۳۳ ما یت کردن کی روزی من حون نی خورد نگده کامل کرد زگردن ۳ به جر ای مابد وه 1 حٍِ مگ سْ ما اشاد اکاء [ 4 م ص رای مرگ جرد ز داستم ام حو در دم وی ۳ بدیذم جات ودل ووی و گر ۱ جزین چزی که ی نداشمم من جو ی بندانتم بگذاشمم 3ب رنه ک واپس آی نو می خواهی که ؟ رز حار ماو می دام که نو با خوذ بس آئی . زچلدینی سه بپلوست ارزوهای مر ور ج و که یک جهت شو کر زهای آفردد زر یب و تب بان مر اخر حرای سرفرازی ...اقفر ندید جوز ار مر خوذ زین ش زمار ترا در خواب جیب, مر بشکافت ۳ به 1 بازی جر خویش زبار ۷ می دانی که هر شب صبح بشتافت ۳۳ از دس ی هیچ اد وخوار کردی شارت آا از ی ماد ۰ مازی کان لفات کرده نو بای آن بای گرده و ۱ کفتار ال نون در از ی که یک بان مررد ی موف ف ۸ کی بائذ که ده ساله تاز او یک گرده ازو رذکی آرن )1۳(‏ آعاز ۸ آغاز 8۴۱ اب) ونه 8۳۱ ه ۸ 19۱) جزین 8 جوزن ۸۲1 (۲۷) بس ۸۵1 بر ۲ ابا ک وا پس ظ۸ با با سر ۴ با پس 1 (1۱۰) ۸81 از بیر زاری ‏ (ب) زر ۸ هب2۳ (۱۱۱) مده ۸ بده 01 ۱۱۱۲۱ ۰۸ ندانی صح هر دم از حه 8 نمی دا مک ازان » ترس که حون سذار کردی #ه کار و بازی ی شایذ ۹ ری در ملامت بدو گنت ‌ ردای فامت منادی می کند شب وفراز ار ف گویذ 2 9 ی لسی ۹ عردم صبه آ یدام شب هی مب | | بشکافت ۱۳۱۵ب) نقدو ۸8 قدی ۴1 ۱۷۱8-۱۱۵۱ رنی ۸۳۱ وذی 8 اثقالژ اخاتة (۱۰) زد حواش داد محنون ن کا کِ جریذی آ | را خلق, وادی اگ سد کار بامد در مجازت مازت حرن حنن باشد حازی (۱۱۰ حکات د واه یک دواه بوذ از اهل _ زازی ۰" ۷ 0 مازش ان آن هه یک اس برزذ موذی حاحت, حندان مادی .- بابد باذ ازان جر دز عازن وُذ آدر حشفت امازی مار جمه نکردی هیچ جز نها نمازی اف ۳9 آورد بسباری 2 سفاعت مام القمّه حون مر داشت واز کی بمد از ماز از وی بپرسیذ که بانگ گاو کودی ر سر هم .و2 او کمائم وا بوذ که ا ابذ جممه دز ماعت هی آن میدن کرد آفاز که حانت در ماز از حق نترسذ ٩‏ سرت ببد ریدن چون سر شمم بو جوز اقتدای مرس روا بوذ زمن هم بانگ گاوی ی شنذ او حو در امد کاوی ی خرید او ۹ چو اوزا پیش‌رو کردم پپر چیز "هم آ او مینذ من ی کم نز کی بش خطب امذ حیل ‏ موالش کرد ازاز حالت بتفصیل خطیش گنت چون تکير بسم دفی پلکت ای دور دست ۱۰ حاطر در آمذ گاو ده از ک از پس بانگ گاوی می نید م ۱ آت) برزذ 8 ۸۱۱۱۲۰ که خرذ آن نانی 8 که حریدی هابرا ۳ (۳) در ۸ از 8۳1 (ب,ازان ۸ آن ۱۲۱۱۵۲ نازی 8 (وب ا جز نها : نها جز ۸8۴۲ ۷۱ آب) بپارش تبازی ۰.. نازی ۴ ۸۱ب؛ هی آن غرنبیذن : هی آن اغنای ۴ هی دوه غبان |۸۵" مان دوانه بانگ کاو آغاز 8 1۱۱۱ کننا 8 | کمام ۸ امام 0۳۱ | بثرا۸ مقندا 9۴۱ اب) اقندا ر ۲ (۱۲۱۴ پشرا کردم کل ۴ (1۱۵؛ امامش 1 (۱9)- 8٩‏ (1۱۷) کوی "۸ وکاوی 91 (ب) ازان بي لا جو دز اد خوایدن کردم ااز دارم گار گاوی می خریدم ۳ الفالة اندادسه الفاله السادسه ون ۰ ۰ دم آنتش که هی خانی که هستند ۳ دم حوذ از هوا رس کرد جر هت ا ن دوز دور شب سس اور ۳ از ۳ هوای <وش س‌ ج + چو در اخر بوذ وه ازام هه دل در هوای خویش سید که گای بی ربا بر می نگیند ی دی ۲ ی ِ کم جر حاصل دی جز نا رد ای بدز حندر 1 جواب پدر بر ۲ ۳۹ 1 ای معر ور #" کر امروز ضایر زدگای سایل مروی ای مد فربوت ۵اران سال شد کان دو فرشته ۲ ی وزیشان آنگیی ‏ آب آن جه حو تواند خوذرا اب دااف جر اساذ ان جنن بائد بریشان و را اهروز کته س‌ِ ۳ مر م اب سم دی ک مگ و در ال ۳ زاسرار حثات دور مایده حٍِ بدالی که و فردا مان که سچر آموزی از هارون ومارون رن در حه نسنه گنه ناف یک وحی ت ای تج زام کا ذر ی ونلدت گثاضی 3 خواهذ کرد شا گردی ابشان محوای گت در ودا فوشته که ان وغانل ی دواد ۱ ۸ ۱ آرزو در دل سوذی ۰ب ری لاهی بر ۲۱ (چب اچندن ۸8 چندان [۱۲ ابا حو ۸81 جه ۲ | عانی ۸8۵۱ نانی ۲ (۱۱۰) مد |۵۲ بر ۸ (۱۱ب) دز حه ۸8 ۳ ۲ ای [ (۲آاب) وت بت ۸ پدسنت ۵۳۱ ۳۱ ابا در ۲ ۵۱ )۵ غواهی کشت فر دا و 8 ک ف دا من واه شذ ‏ وال گت در زدا | ۱۱۱ب)ای دواد ۸۵ ی تاذ ۲ اباب اامادسه (۱۱) ۱۰ ۱۱۱ حکات رال رسلمال علهما ااسلام 3 مد نذم من که عزرایل. حنسوز ۲ 0 ‌ِ .۰۰ ده سش, او لسسته جوان حو اورا دید از مشش بدر سد ۳ حدن گفت آن حوان زوذ از حا ِ رد دور ان گنت | یک روزی امد از ل ب راژ هس ت سلمان کش ای ش‌ مه غ حول رز حواش داذ عررانل آ نا که اورا | سه روز از راء ۳ جو ابنجا دش مادم دزین سوز جو مغ آورد ا هندوستاش مدامت اي حکات چتتٍ تقالت حه مر حیرذ زندییری که کردید نو ایدر قطه شدر ال جو کار او به حون کار بو ایذ جو ه* ک بوذ هر کو در دوی وذ جر رحبرد دو ودن از مبان راست در اوان سلماش رات بکروز حوان از دم او زر وزر شصد که فرمان دهکه نام اي زمان زوذ سگذ ی ببرد از بارس با هندوستاش ب ‏ ویر ۱ نشر سوی حوان نم 1 فرمام خن 1 رد مندسناش حان ۳ گر کز انجا جون روذ آ ما به سه روز فآ ادف جاش . - که از عکم از شون عا که ا کاست 0۳ 1 میک مشو درکار احول گل ِ شکند حار و ایذ لای بر میی بوذ وبوی بوذ یردان خواست وان خواست 4 فِ حف نت ۱۸ ۱ خنودم 8 (۲۳) ار ۸8 وی ]۰ بش او دمش ۱ (ب) بر رویش ۸ بش وي 9 1 ش او | ۰۰۱ ۰ ) دید از پاش پدر آ دید بش او بدر ۸ دذ واز بش در 9 بش او ده بدر ۲ ماگ این ۸ب نی 3 (اب ‏ ماندم ۵ ۲۷۱) نیز ۸8 بذ ۴ اپ : سرد ۸ رذ 8۳۱ ٩۱‏ 111 + کف کای لا کنت اي ۴ (۱۲۱۴ مه ۸8 با 1 ابا لینی [۲ ندد ۸8 ۱۱ ۸ رده ری 8۳ ۱۱۱۱ و ابر ۸ ۸ ار 8۲1 ۸۱ب) سس ۸۵۳ ما ۲ (٩۱ب)‏ «واست 0 جح است : 4۰ جاسث ‌. خاست / ! وان ۸۳۱ آن 8 ۱۰ اف المادسه (۲) زهی مه اگر صذ خون گشایی حو دسئت بته اید ای خته آخر ۳ کراته درد دن اهل حرذرا همه احرای عال اهل در دید 7 بکدم درد دن داری؟ بداری ٩‏ 1 یگ ذره درد دش دای در ج اخوزده سلی فرو نستد جشمت » حون "شای! حه بکا نات لته اخر ! مان حاذوی خوای نو خوذرا سرافشاان میدان نبردید مجز سودای بکاری بداری زدگانی غبری زارزوی #3 هی‌گز درد دای ه دزی (0) حکات ال جوا زک سره ب جوای داشت دنه رفیلی بیان خاک وخون آغشه ی کشت دی دو مانده بوذ از زیدکاش ۱ نوگتا 9 ۱ حولی آخر اّ تِ رسد از نت وی باخوزده 1 بدانی! ۱۰ 7 نشناسی که ردان در حه دزدید ال درد ما دالی دوای لصیب, من چو ماهم زر ميشت ۸ مراسذ گره اموصت انعا رسدسش رم میگ سح رسیذه جان باب س رکشته ی کشت رثیق ابر بان اواش داد بو نوی اخر دای بو که چونست ان رفیقت حواس گت ان و برست از زندگای - ولی داند درد اما صّه مدید بکن ور 4 رو شیر ای دریهست ودریعست ودریست که هي یک مه زصذ کوهت اننجا دزیا وش ره کوم (۴ب) مان : در امنعا 1 (1۸) اهل ۸ عن 8۳۱ (ب) مدا | م‌دان ۸ م‌دانرا ]: سر انشان زانک یک تن جان 8 (۷ب) دانی ۸۵۱ دا 8۶ (1۱۱) وذش زمکانی 8 اب؛ رنی در ۸ رنتش در 8۱ ۲۱۱ نوی 8 (۱۱۳) رسد ۸۴۱ زند 8 ۰ ۸0 حه دای او 1 ۲۱۷۱ ندب ۸۲۱ کب 8 الا الادسه (۴-)) ۱۰۴ شود حون تلم اسیجا ز ایدوه حنان شل درست امذ زا<سار بان جاز رک وهفت دار ۱ ۷ سر ۴ - ۰ . ال دل لو رحی ایدوه دارد ولی هي دل که از حتی باشذش صبر زمر وان دریای دردست جو گره مر حار جر ۸ فرو رم بدریای من ای دوست حو جندن حان فرو شذ هی زمای جب مود که کم کردم کار جو درا اشک کردذ حله کوه.- که هر روزی که صبح یذ بیدا - شوذ هفتاذ مسغ از غیب ضاهي زشت وه رو دوه بارذ هه شاذی رو بارذ سک ار .- فف باردذ غرقه هی کو هد م‌دست ز موم بم باشذ جاوذاه که حان صذ هزاران مره اوست کا بادذ آیز ام جای > 4 خی مه ۰ ۳۱( حکات دواره لسمپر مصر سیر معمر دز سورد ود جن گت او که هر شوریده راه نجب نیست آن »تیب اضست کین سوز ۱ 1 عاشق ناد زده روزی 1 کار عاسقی روشنای چو سوز عاشنی از د شمع ببشت اک معشوق ید عاق زار ری سس ک در عون الشنش دید ود که مبرذ از جم معشوق ‏ گاه گذارز عاسنی در زدگی روز ۰- وْذ جون شمم در اش وسوزی دگر چون شمم سوزذ در جذای 0 ب جوشمعش روم ی از شمم <ورشست 0 2 روان لردذ نم ماد کار ۱۸ ۱۱ حکات فخر الدن رای وغلام سلطال بگرگان پادشاهی بش بین وذ که نیکو طسم بوذ وپاک دی بوذ ۸۵۱ نا ۰۸۱۱۱۴۱۴۱ هنت رکن ومار "جازا) دار ۸۲۵۱ رای ارو8 هردل کزان ۱ کزوظ اندوه 8۴1 (۱۱۷ ء : در 8 (۸ب) جان : لله جانی (؟) (1۱۸) کن :۸ کان |" تب بوذ مب باشه در سوز 8 ۱۱۵۱ یک روز 8 (ب) ودر سوز لا (۱۷ب) شمم : ما سوز (۱۸ب) روان ۸ دوان / دران دم غس کند کاید بدبذار ۵۳ ‌ ی ۳ یی ۱۰4 الفالا الادسه (4) جوبوذش لطف طبم وجاه وحرمت بان در مدحت او گوش می داشت غلای داشت رن شاه زمانه دو زلفش جون دو ماهی بوذمشکن رخش حون ماه بوذ وزلف ماهی اگر ابروی او چشسی بدیی دو ترگن از مه هم خن خار اب شرنش چدانی شکر دائت 2 دهاش از چم سوزن کر بوذ 5 بگروز آن ساه سرافراز نشته وذ شاذان فخر آن روز حون ره زن هی جا هه حالی هزاران دل ۶ گان دز روده در آبذ فخر کرکانی حدمت که آن شه نیز بس بیکوش می‌داشت جو وف در نکوروئی یاه چه ی کوم دوهندو بوذ در چين زی ا تاش اذشای حو اروی کزش جشمی رسذی دوب هشمه یگ دانه بر که ی بش ابش بسته کر داش ازان حثم از دهاش سحبر بوذ مارا خراند وجشی کرد آ ناژ در آمذ ان غلام عا افروز ه شبری شکررز جهال بپر یک موی صذ حان در ریوذه کند زلف ۲۹ خاک اونگند, بلب شوری در الاک او ده ۱۰ جو دبدش فخر رو ن‌را فرو داذ همه حاش رت ودل بذو داذ وی زهر, سوذ از .م صاهش که در جنم آورذ روی حو ماهش بردی چم خوذرا کوش میداشت ولی رده بکرد از روی آن باز در آن ستی زبای اشاذء کنتد ره هوش ازو وهوش می داشت ۸ من در ات حالی شاه آن راز حو اهل حشن مست. باذه گستد در آن ملس زئی وز روی دلدار .. شخر آبدر دومستی شذ بددار ۱ آبا کرد 8 (۱۱۱ دو حمش ا ۱ ماهي 89 دای ۸۶ ۱1۱ ماه وزاف او حو ظ (۷ب)خوا۸ ز 1۷(8)جتمش از 8 اب) تیوه 8 (۱۳ب) ببر موی دو صد8] (۱۱۸ ) 0 در ۸ (1۱0) ۰۸ روش تن ۴1 روی وش 8 ۱3۱ - 8 (۱۱۸) ٩۸‏ ای آورد حلی 81 ۱ب) دران ۸ ازان 8۴۱ (۲۲۰) روی ۸ عدن ۲1" زعدق روی 8 انفاة اسادسه ۸۱) ۳۹۹ حنان حاش ز اش موحزن مد که حانش در سر ان سوخن مد مان موز دز شوزیده ی ده گرکان جو فخری‌را جنان دد علام خوذ دو ند در حال زسوز عشی وشرم شام عال هی کنتا حه اتاذت که مردی غلام وئخر هي دو شانذمانه ار چه مست بوذ آن فخر ببخویش زرکانی که بش شاه بوذند بذیشان گفت امشب شاه سفنت کر امشب ان غلام از حشرت شاه چ و گردذ دوز دیگر شاه هشبار وکر رده بوذ دل فراموش غلامش چون ب7, مرن برذه باشذ تهیت خورت ریز نکنام ما گرد ندانستی تو جاهل واگ شب رد مب ]روز کنون اور ماه برد باخویش هه گنتتد رای نو سوابست 2 ۳9 شام معظم نگ بداشت خوذرا هجو شمی داش با عشنی وا تش در میان دز سور گشت از مدای آن لال ری ای مب صذ زنگ حلل فلا نت دستش گر وبردی ۳۳ محلس خرو روابه بکار آورد علی کت ادیش مه از یک ویذ آ فاه وزند زمی نب این علام افقساذه بشست شاف اه گر باشذ پیش زین کار سگ در اندازن تراهم که بوذ ست را کفتاز عافل ک | هشیار کردذ شاه پیروز ک مه مستست ومازا کار دز عش که امشب بش شاهش حای‌خوابست یک سرداه بوذ از كِ عم 4 اقب حعی چ‌ ۵ب حسن ف ح 0 ۱ اب !#۵ که حرن آنش وجودش اي 8۲ (۱:) ک : حه 8 ۸۱ ود آن ۸ وذش ۲۱ وذی 8 | بخویش ۸8 ویخویش ۳۱ ۱۱۱۰۱ غبدان ۸ ابتان 8 اب)ازی آ۸ زین 8۳ (۲۱۱) ۰۸ غلام از بر شاه 8۳1 ۱۲۱۳۱ ا۸ از 8 در ۴ ۱۲۱۸۱ جون ۸ را 8 کر ] (۱۸۱ب) شه ۸ او ۲ وی ۰۸۱1 یک وذ ر امیش «بندش )8۴۱ ۱۹ انقالة اشادسه 4۱) درآن سرداه ی بوذ زیا علاء ست‌زا دز سش, آن مم ۳ باعرازش دو شمم آ ما بر الروخت 4 ۰ ‌ در سرداه‌را س فخر کر ان رو ده دست حامه هه دسا وااید ما با دو سسه شمع برون امد ولی جون شمه می سوخت ست امه در بش ز رگات کلذ آنگه اپشان داذ وا روز ."بر آن در حفت از عشقی دلفروز در امذ فحر ی ست کلیذ آ نگه ه بش شه اند 1 اق احتاط از حد فزون کرد 0 ۳ حون شاه دی روز شت زرگان در سخن لب بر گشانند ز کار فخر گنتد شک حون کرد * مسق جونکه له داذ آن غلاش . "نگ ی‌داشت الق احتراش بشب موقوف کردش بش ده شه شسگفت ان ادب از وی عام 6 اشاهش چه فرمایذ ان پس ازان اوست حمته ان علام ۲ بفایت فخر شذ زر شاذماه .دش مبرذ ازان شاذی زباه زهی جشی بی خواه بگشاذ ۳ فتاه در اف ان بری‌وش با خر چون در سردابه بکشاذ ؟ دد آن ماه رح را ز شتسه ۱۰ از شمع اش نگ ره سوخته زارش سر وبای .. به حانه مایده وبه 11 بر حای زسق_ شراب وستی, خواب ‏ شنه در لش سوزنده رب ۸ جوروی دلتاش‌را چنان دید جهای انش آن دم ند حان دیذ حو در اش فاذه بوذ بازش .در انش اوفتان بوذ کارش جهکوم منک جون دوه دلگشت _ببیدبوانگی بر وی سجل کت (1۱ نت ۸ سنک 8۳1 (14 اپس ۸ آن 9۳1 (۲0) وتا ۸ ۱ ۱1۱861 ی آ۸ هی ۲" تحلس روز دیگر شاه 8 اب۸6 وخدمت کرد وناست 881 (۸ب-۸۱۱-۱۱۹ب) فزون ۸8 رون ۲ (٩ب‏ )۱۸8 ی داشت حق دک خورد ا نک داشت احق آدر احترایش ] (۱۳ب) زم 8۲۱ پر ۸ ۱۱۱با وه ۸ 0۲۱ ازخت ۲ ۱۸۱ب) آي ۸8 از ۲۱ الفاة اسادسه (۵) ۱۰۱ ی ۰ ۰ در ان دوانی دز دشت اقتاد حوعشق از حد بشدبادرد حوذساحت ی سر عم خوذرا در امحای فرو لت موی نی فان بصحرا روز وسب ی اخت وی لب و کار اشاذه ابر ده سوذی حه دای که اش در حه کارست ما دازون رت ِ کردون روز وب درگشت انا حد یت و پس‌ورامین‌وزد جوز ساحت اجه ترا ر نام او گنت مان خاک وخون می‌خفت وی‌گشت.- 4 رس عاشفان ۲ که موذی که سحدهگاه او بالای دارست فگ 1 حکات حسن منصور حلاج ز سر دار جر بر ندید اک ۶ سر دار دان خوفی که از دستش سالوذ پساو کت آ نکه سر عشق بشناخت دو نا ای شوزیده ایام که کر از خون وضوی آن بسازی حو مردان پای ه در گوی معشوفی که هي دل کو شرست ام با مرده در کار خذا پاش جو کردون گرد عال چند گردی که گر عشفت حنن امد کرذ با شرا که صاحب زور بوذند 7 گ موزی ۳1 در زور ومفدار ی سر دو دست حلاح آن حنان زار هه روی وهمه ساعد سالاذ تازش‌را حون باب وضو ساخت ۳ کردی حون | لوذه یدام و عین مات ۷ مازی ِ» مترس از بام نگ هیچ لوق نترسد در از لوم, لام :۱ ری - 1 اعباز 1 وکاررا باس زخوذحکای فرار شو مردی ۰ ف 1 ۰ سِِ ۰ زححلت شد سدت درد برد ۱۸ بزور عشق در جون مور ودید : ۹ 9 ۳ 4 بیش عشق چون ای پدیذار؟ (1۱) در دشت | از دست ۸8۵۲ (ب) انا: ۱ اسناخ ۸ () آب) ۸۱: یکت ویکنت 88 1٩۱‏ جه 8۳ جو ۸۱ (۷ب) ن سجده کی 8 ٩(‏ آب) 1۰۸۵1 نان زار ... ان حلاب بر دار 8۳ (#ب) بر ۸8 مر و ۱ ۲-۱۴ ۱۱ ۸ وضری ۳ (۱۱ب) هیچ : وهیج 8 اه اب) آوم ۸ وم و 8۳۱ (۱۹ب) ؟ ۸۵۱ از 8۳ 7 القاة الادسة ۱۷-۹۱ ) حکات غله عشق مجنون بر لیل چو منوت درگه. لل پدیی . سوفی تابر آش ی دویذی ۳ شذی‌جونزعفران آن‌رنگ دوش سان کش زسر ا بای موش شاذی ر هه اعضاش لرزه .. جو روباهی که بذ شب شرزه ذو گفد ای در اقا . 4 ند هیچ چون نو شجای " 4 توامی زشیر بشه داری .4 هرز از پللگ ابدیشه داری مجرا وبان کوه گردی . نترسی از همه عام مردی حو اد درگه ادلی بدیدار شری زرد وبارزی حون سبذار . چن گنت آنگیی مجنون رم که آنکسکونترسد از دوع بن ازود, ثر. عشق جندست .که چون مورم درپی اونگندست.- حص هی آن تون که ند هي مبااست .. به بش زور دست عشق باذست ۳ / ۳ یی و مد آی ان خر را بای نون آن‌سروان‌را چو عاشق بر عک آیذ دار شود معشوقی جاورنش خریذا ۷1 ! حکات بر ماه روی با دردش صای نظر ۰ کی زسا پم مهروی بوذست .که مشک ازموی او یکموی بوذست سِ زاش که دالی داشت در سر سوذ آن دال حز دال غل الثم 1 در ان به در نظر دانتیت بلب با لمل دستی ِ# داش ۸ حچسی ص ِ سوه ارو صلٍِ دل کرد ازران سرستای, او سحجل رد دهاش ود حون حرای ۳۹ شذه از جزم وقفش ست وه حرف ۲۱پ |" باب وابی اواش۵ا) ی 9۳ تابش وخوش خوش ۸ (۱۳)» زعفر ان از ] زعد اي ۸8 (16) در8 | اءماش ۸8۱ ادام ۲ ۱۱۹۱ عی "8 وهی ۸ (۲۷)و ۸ در ۵۴۱ ۷۱۱۱۰۱ رور۸ بازوی ۵۲ (۱0ب) موی ۲ زلف 8۸1 (۲۱۹) داي : کاری ۸8 داری 1" (ب)دال : کار ۸۵۶ دار | ]جز دال ۸1 دار ] دل 8 ۱۱۷۱) ازآنه 1 (۱۸ آب) کرد ۸۱ داشت ؟ اب) او سحل!۸ اورا محل 8 (٩۱ب)‏ ۰۸ جرم ونف ۲ حزم وسف 8 5 ۱۲۱ ۸۱۱۲ "نید ۵اه جو بدند ای سخن درویش ۷۱ سارش ۸ بسباری ]9 اب) التاة انادسه (۱۷ ۱۹ درر از ضق حرلی حون 34 زان شه دز 8 کرد ی دروش در عشفش زیون شذ جر علق 1 در اش فگدش حر اخر طافت او طاق امذ بگتا درد مر درمان برد راهم ی و بکدم زندگانی ار ی مخشتم هام مرس رای بو ه طافت ماید 4 تب چوبشنید آن پسر از عاشق ان راز ثم در نگ پیز اتعانت جو درویش این سخن بشنوذ رخاست پم بر ام شد حالی سوازه رسن در کردن دروس انگند تاژید اسب چون درویش دیدش بی در نگ زه سویش دواذ جو بسیارش دوایذ اخر کار شکت آن ی سر ون را بصذ حای جو شد مشوق از سرّش خبردار بداز د هسج سیون فتا دوخن او (۲۱ :۰۸۵ جون حرفی ] حرقی ی | (ب) کز اک ۸۵۱ | نکنجد ۸8۱ منجذ ؟] ۷۱ب) جای 8 | وس آ بش ۸ 4 اب ۸ ره اب81 وتاب ؟ اب) ویناب () ۰) ان 0۴۱ آن ۸ نک تب ۸1 کم در ننک تر چیز ۲ کم در عک ودر تر 8 ابا بدام 8 بس 9 یکبذش؟ در ۱3۱۸۱3۳ مر ول 1 ۰ب ۸۳۱ بل 8 سزذکزیست وه رن نج زمالی حلقه در گوش ثر کرد دلی بوذ از همه ندش که خون شذ انش گرم شذ خوف ند بش رز ان دلب افاق اند که نی و زیسان امکان بدارذ را جأیست وبس؛ دیگر تو دای وگر ی بکلم استانام مر یکن کاری که خواهی کرد؛ بشتاب ذوگتا اکر هی و جاناز کب ۳۰ چوآنش گرم شذ چون دوذ برخاست ۱۲ ند زم‌دم ز کناره و 1 اس‌را در بش انگند ‌ رسن در اردن از ثی می دوبدش (صحر ا بی سخی روی او رساند دشتی در کشیذش جله بر خار حو سا کل هزاران حار دز باي که هست آن عاشق نی دل گرفتار 4 سر عشق‌بازی لاشت او ش 1 ۱۸۱ب) ی آ۸ : من -< ۱۱۰ اغاة الادسه ۸۱) فروذ امد زاس آن عال آرای چاذش بر کنار از مپر دل بای بدست حویش یک یک خار دلدوز . رون ی کرد از بايش هه روز ۳ بدل می گفت با خوذ عاسّق زار جه بوذی کر بذی هي خار صذ خر که گر ن‌را جراحت بش بوذی .دازا رو وراحت بش وذی هی گفت ان سخن در دل سفته زخار ای جندان گل کته ٩‏ ک کر این نا در پم بوفی کار ابرن پسر جام بوذی,- جو در بای و حار از سر پارست ات ان هي یک خارست بی ۶ ۳1 او با کته گردی هه اعفا حون آعشته کردی ٩‏ جواام او بوذ خون خوارة نو کنذ بر خورن نو نطاره و ۸۱ حکات بسا اشِخ وری ره اه نکر بوشیذه جشی بوذ در راه ."که بشاذه زان می گنت اه ۲ چ‌ حو نام حق ازو بشنوذ وری . به بش او دود از با صوری ۰ ۰ ۰ مر ۰ ۰ ۰ ۰ ذو گتا و اورا می حه دایی .. وار دانی جرا و زنده مان , ۱ ۳۹ ره هت ره : : ۳ ۰ ۰ لت این وجان ی خوبشتن شذ ."که کنتی جان مشتانش زن شذ ۳ "۳ ری سس مد ۵ در ال شورس لصجرارفت با باه ستای دروده بوذ در زاه حنان مر ستان زذ خویشن‌را ؟ باره باره کرد از زم من را با خر از مش از بس که خون مد بزاری جان او با خون برون شنذ ۳ 7 8 ۱۸ نا کردید واورا 1 دیدید شمه حاش حون اعشته دیدید زخون سنه رن کته را نوشته اسر هی که اله.- چنین باید ساع فی شنوذات. .. زنی کشته شدن در خون غنوذل (۳ب) دی 8۱ شدی ۸ (#ب) جندن 8۳ ۱۱۱۱ ک کر ۸ ۱کر 8۱ (۱۲۸ بی‌انا۸ م8 (۱۱ب) کنت 8۳1 ی گفی ۸ (۱۳ب)۸, جرا زنده تانی ۵۴۱ 1۱۹۱) سین | دیذه ۸۵۴ انتاة اسادسه )٩۱‏ جو یام دوس میوشی چبل سو 7 3 در دوستی حان در مازی اک در عشق اهل راز بالی ۱۲۱ یک یک ذژه محری آنشین نو را ال دوعق بالذ حازی زسدق,_دوسق جاباز ال ۲ ۱ حکابت شیخ او المسم هدای 0 و القاسم مدای آنگاه که از هدان رون اتاذ اگاه سوی بت خاله ال توز ار ده دد خلق رز کنار, ٩‏ ر آنش دذ دیی بر زروفر._. که ی جوشیذ چون دریا یکت زن زمایی بوذ » رسای در امد مدمت بش آنبت دسر امذ برسدید ازو کای ی خذارا کسی و ؟ گفت : نده ٩‏ و کفند پس هدبه شه زو ماد الْمّه هدبه رفت حون دوذ یی دبگر در آمذ #جچان کرد ین ریب ده ک‌را روان کرد باخر دیگری در بش آمذ.. فوی نی قزت ویی خوش آمذ ۱۲ زار وزرد وخشک ولاغری بوذ و گوی رده بر بستری لوذ پرسیذند کاخر کب و که مده گویای زیست لو چنن گفت اوکه مخت بوست من خذای خویش را دوستم مر ها چو کفت او این خن فد شبن خوشی بنشست ب دکرسی, نیش ورد آش زوفن یکار.- هی‌کردند بر فرتش نگونسار زتف دیگ روفن مد مفطر ."بای انگند خی کامه سر ۱۸ حو رخهست آن زما نکاسه زره زوذ اش سوختد آحایه زوذ (اب) حر | ابا زمدق آ۸ تمدق 8۲ (ابا بر ۸۵۲ در 8 ۱۷۱ مر ۸۱ در | ر زروغن ۸ جله روغن |3۴ (۸ب) در 2۳ ر ۱۱۳۱۸) وززد وخدک ۸ وخشک وزرد 8۳۱ (۱۱۷ب) هی ۸ هه 8۲ (۱۱۸) زنف ۸8 زدست ۲1 )1۱٩۱‏ ۰۸ حو خالی شد زروغن کاسپا زوذ "2 جوم خاست از ره آن سه کاسهُ رود ] 4 ۳ ۳ ۳ ۱۱ جویخ آن‌حال دیذ از دورهبار مخت بدل ی گفت کای مشفول بازی رای دوستی حات باز آمذ نو هم در دوستی حق جان باش جو او در دوسی بت حنین امت رک جان بگر با ترک دن کن اثفالة اساعه ک از خاکسترش "دی که باشذ بوذ دربان هي دردی که اد ی با خوذ درآن فه بر آوحت حو رسا دوستی ۳ حازی ما و ان اب وگر ها خن هم تین باش ی ی ۳ 9 دوسی, جی اشماست چو نوی جنان کردن چکن لاه ام سر گفتش که ان اریبن‌ست قدر ماه بر ی وان شُذ جنان آوجی که دارذ عشتی حان سوز مان شام که رس دتم ۲ نما خبال سجر نتوام زسر برد یک یک هب سر ی توان شذ کی آمحای رسذ آخر یگروز چرا دفوی بذ پیوستم آ ما ما ان کار ی باند بسر برد ی سر ور خالی شوذ دل خون کنم من جوآب پدر 4 ی ۱ 19 بذر فش که جبزی بابدت خواست کگر لایق باشذ آمه خوای که آن در حضرت عرْن وذ رات ۱( دید از دور ۸1 دیدش زود ۵ اب ]۱۸۲ دران سودا فرو رت 8 ۱۱۳۱ کی ۸1 اي 8۲ ۰(ب کر ۸ در 8۳ (۱۰ب) باه ۸ ماه 88 (۱۱۱) - 8 ۱۱اب آخر ۸ ۳ (۲۳ (۱۱۱) دتم برد ۲ ابا و۸ کم ا] سوم آ۸ سره ۲ (۱۳) بت ۲ (٩۱ب)‏ آی در : ار ۸ آن با ۲۱ | شوذ | ۲۱۷۱) ماشد ۸ نایذ ۲۱ نحواهد 8 القالة الامة(۱) ۱۱۴ (۱) حکّات عبی عله لام مد ک انم اعم خواست زعسی آن دق در خواست بگروز سحش گفت و ان‌را شهای بی آن مد سرگندانش بر داذ جو یام بهترش آخر در آموخت گر آن مد روزی در بابان بیان ره ۳1 بر استخوان دید که از ام مهن حوذ شا که ام مهار حفم در آموز چه خوای آیجه با آن نی ۲ که ی بای از ۸ خبر داذ دلش جون‌شمم ازان‌شاذی رافروخت گذر ی کرد حون باذی شتابان ٩‏ ۱۹ کرد رآ روی آن دید کنذ از کهترر وحه اتحالی بان نم از خذای خویش در خواست ‏ که ] زی هکنذ آن استخوان راست ٩‏ جوگفت آن ام ح استخوان زوذ دید آمذ کی شیر از ماه زذیک عهوآت درا کلت چم سوست ویذا کرد حان زوذ که آش مزذ از جشمش زاه 2 ازع او رد را 1 5 مان رء رها کرد استخواش شذ آنگوزاستخوان مود پر زوذ زان بگناذ باران جن گفت م۱ زحق خواهذ ساشذ حق روادار ورد آنگه زاری در زباش معا کاستخوان شبر نر بوذ چوبشنیذ این سخن عبی بر آشفت که ام آنرا کی نوذ سزاوار زحق وان همه جبز نکو خواست که جز برقدر خوذ ننوان‌ازو خواست.. وگ شابنگ با خویش داری .هرن جز یک خواه بش داری ۱۸ (۱۲) آن بی 3۳1 جاهل ۸ (ب) مهتر 2۳ اعظم ۸ مرا نام مهن حق 1 (۲4) ر آ در ۸ (10) ام بپزش 381 انم اعظش ۸ (۷پ) وآئجا : 1ا 6۱ (1۸) مهن : خذا 2۳ (1۱۸ ) ان کو اسنخوان 81| بر وذ ۴1 (ب) آ نگ : انکه 8 اکنون ۳1 | ز- | بر زوذ لا بر وذ ؟ زر دوذ ۸ ۱۱۱) هي آغ ] ای نامه - ۸ ۱۱1 اقلا السابعة (۲) حه کر کار, نو زاری ودتا است حه علّت در میا آری بدیذار رلیکن کار او ض‌ِ عطا است ک خوذ محشذ اگر باشذ خریذار ۳ ۱ حکات ارهم عله اسلام ۱ مرود بگر ترود را حون هشتصذ سال اگر چه از نکر یات و ٩‏ ینش شذکه جون انکار کردست بارهم گت ار کاشکارست هه 7 زر سرخست وحواهی که با از فضل ورحمت حق تعال خیل آما نازش روی بر خاک زدل بر گیل ان خر ۰ بان ازه گرا حان, مستش خطاب امذ زحضرت کای عبر ک مارا بت ائان بای ۰ که جون خواهم فربافی در آیذ زرگای که استناش دیدید جوکور از هط اسرار وذند ۸ حوکی را از دم آخر خبر ست رز آنذ ره شذ حالی روجل ولی یک بشه اورا راوزن بوذ خذای ان به را ر کار کردست ککنون‌گنج من بش از هزارست و محشم دعای گوی آخر دمذ از ور انام کال زان بگشاذ کای دارنده اک ات سلسله بگمای در را فمل, خوذ یزان بت رعتش و فارغ شو ازو ور ۲ 1 ک هت ان گوهی ابان عطای زرسای سلیایی زر اد به شب خفند وه روز اریذید هه سر گشته جون برگار بوذید زاندم حمه جز خوق وخطر ست (1۱) دیا است آ دما ست ۸۵۴ (ب) عطا است 1 عطابت ۸۵۲ (۱۲) حة: جو 8۳ (اپ) برکار : اغبار ۴1 اععار 8 (1۷) کفتا آشکارست 8۴1 (۲۱۸) انان ؛ اناترا 8 از اعان 8 ۵۱ اب) بر : در 8 (۲۱۷) کوری فطهُ 9۳۱ القالة الامه (۳-)) ۱۱۰ ۱ حکات هرد رسا وخ بازید یی رسا مان بسته زار سلما نگشت وکرد از نش ککناره و آن بیان که زیر یی گنت شکه ثبخا چون فاذی جنن گفت او که بر من گرب ات گشاید نم زار از ماش گرآن زار بندذ بر ام گ ان زار کن دم کرد ره اگرزار پکسق خطا یت هزاران زره ودل آب وخوست گر آا هیچ ندری دای جان اگر سرا بگردون بر فرازی وگر سر بشکنی ور سرکثی از ۳ 3 ی سری ور سر فرازی ه بش بازید امذ زبزار تن اه دزن زار باره ۴ بی بگریست شبخ آحابگه زار بگره زانکه هست این حای شاذی که جون باشذ روا کز بعد هنتاذ ٩‏ بکدم سوذ گرداذ زباش جه سازم جو نکم .رین ازام.- شدذ دباریرا جیست چاره ٩‏ جرا زار بر بان روا ست که | ببرون شوذ ان کار جونست موذی موت انسان قتل حیوان ۱۲ وگر خوذ را وطن در چاه سازی احات برداذ » آغاز یک رخ آفم در ی نبازی ۱۰ (۱۱ حکات دوه 46 سر ر در کمه می زذ یی دو ان گریانت ودل سصوز حوسی گنت ار نام در سی در بش که وذ ا روز بن در مچو حفه مزع سر ۱۸ عصه با آخر سرم بشکته گردذ د زن سوز دام رسته ردذ اس خی مهف (#اب) هت ان : باشذ 8 وهو اشبه ‏ (۱۱۱) آب و :رت 1 (1۱۲) انجا 8 (۱۴ب - 1۱۸)-۱۱۸۱1) سر زر نبی 8 (ب) بکردذ آن 8۳ ۱۰۱) ور + کر ۳ ۱۹ اقا الایمةٌ (-۱) يی اتف زبان بگشاذ آنگاه شکنه کشت آن نها دروش ۳ گر ی بسک سر از رون و درن راه از چنین سرگ از زدگی چون شنذ آوار هانف ۱ ماک انناذ وحشمشخون روان کرد جو با او هیچ توا کوشید که بر بت بوذ ان خاه دو سه را شکنه گر یک بت از پروش ی بث یک گردی سر نگون نو 6 درا بش یک یم با دان اسرار شذ دزدنده وائّف سی‌جان ازچنن نم خون توا کرد.- می باد بصذ زاری خروشذ ۰ حابت اتوب عله اسلا ؛ چین فلت کالوب, مر م از گرگان دیا رغ دفه در آمذ جبریل وگفت ای اک ۲ که کر باشذ را هردم هلاک 1 ری صبوری بش اری چان تقدر گردانت پرگار ۰ ب دل از دل خبر دارذ 4 حان هم که تمری در بلای وذ مضطر هم از کرمان بسی تخت کشپنه چه ی باشی »بل از جازم جاک زان حرا سائذ هیچ باک حق گر صوری بش داری.- زوٍی کس ست یک نقطه خبردار وی کاری روان بی ان وأن هم ۱۱( حکات وسف مدای عله اارجة جنان گفلنت آن شم دلفر وز ۸ که وسف را جنن گفتند احرار مه‌دان وستب. هدان ی روز که ای کرده زلیخارا دل افگار (اب) بر بوذ از بت ] | خانه : کبه 8۳۱ (1۲) ان (آن8ظ) بت در درونش 8۳۱ (۱) ناشذ ۵۳۱ ۱۱) سر :ات 8۲۳ (ب) درایش ۲ (وه وجه ) »درا #جو 88 (۳اب) ه کز حق ان صوری] | داری : اری (۱۱۸) حنن ] (۱۷ب) شه‌دان : بهمدان "] هدان 8 (۱۸) ۳ اْقالة السایمة (۷) ۱۱ زلن شذ ماجز وی باز مایده بردی دل ازو در زندگای چا نگفت آنگیی وس تکه هرز »از دل بردن او هتم آ گاه ما ه با دل او کار وذست اگوی که اکنون پست مات کی ک اراد خرز ست ۲ با زی ارت ار ناه ار ازش دش دل ی تون بردم من دل, آن بیر ماجز ۴ به م جسم فصد. دیزی راه 4 در من‌هیگز ابن دار وذست.- که دل کرد ام ان خوذمالست ۱ ره در دلٍ دار رد راه ۱ حایت زلخا عرزی از زلخا کرد در حواست که جون بوسف برد ول یرانق ۹ ک گر ان دل نو داری مکی از زلیخا خورد سوگندی فوی دست دام دا عاشق چرا شذ جو بوسف هیچ دل کم نار جو 4 ان یک 4 آن بر کار وذست ول با فد فومت او زهی حوگا نکه گوی را حنان کرد پس آنگهگفت هان یگوی چالک ک گر وکز روی ای گوی در راه جوم گوی بی جوگان ناشذ اکر جه آن که نه کردن تست اگر میخواهی از وسف و دل از کِ موم از ل آگیی هنت 5 عاشق مد او باری عا مد ۱۲ زلیخا نز ابر دل هم بدارذ .- ه ان دلبر 4 آن دلدار بوذست چه گوم زین طلسم وان باه ۱۰ ک از مشرق سوی مفرب دوان کرد بش رو ] نیفق درگو خاک مان ا ابد در آش وحاه ۱۸ گنه از گوی سرگردان ناش ولکن آن گه در گردن انست ۱ (1۱) شذ : را 881 (ب) » باری ول ؟ #بار او ول 8 (۷ب) دل دیکر 8۳ دل دیکر | غری ۸ (۱۰ب) تو دل : دك 8۴1 (۲۱۸) بر : در 8 (۱۵ب) وزن ] وآن 8 (۱۱ب) روان 821 ۱۱۸ اقا المابمة (۱۰-۸) سل زرگی گفت ازل همجون کانست . هزاران تبر هردم زو روانست زدیگر سو اد آلاحگ‌ای _. ه زن سو وه زان انکان راهی هی هي تر کایذ ازکان راست . عنایت بوذ تبرانداز را خواست ولی هی تبر کابذ کوژ از رام ."هی بر نم رن بارذ آنگاهس ازین حالی تجبتر ام دام دا خون گشت دیگر ی ند (٩)‏ حکاات او کر سفاله و گننت و یرسفا که با او همت بوته حواه + هی گونشد در آم نشانه ‏ که هی‌گز نز مکرد ای باز مان مه گرجه غرفه انا جانی ‏ که گر تر گردی از تردانانی:- وا گر چه در آیی هيشه .. درن معرض چه سنجذ شیر بیش ۲ که نذا درن اوه دا جگونه زار در خوند گردا اگر ان درد بوذی حامل نو جپانی خون گرفنی از دل لو (۱۰) حکات سلطان مود ا دوه ۰ در آن وراه شذ ود یکروز .یکی درون را دبذ پر سوز کلافی از عذ زر سر اه دویک چا زر در چاذه ر او چون فروذ امذ زبای .. و گنی داشت ادوه جپای ۸ 4 یک له سوی سلطان نظ کرد ه از دوم خوذ بکدم گذر کرد (۱)کانت 2۴ کیت ۸۱ (ب) مکذا 3 بروی چونکابت ( کانت ۴ ) ۸۱ (۳ب) رای 3 آی ۸۴۱ (۸ب) عفات 8۳۱ | تم ار ازل خواست ۴ (۵ب) فرین 8 لت ۸۲۲ | بارذ ۴ از ۸۵ (۸ب) ارمست 8 ار است ۸ اوبست ۴ (٩ب)‏ مگرد : مشو 8۳1 (1۱۰) گرجه : اکرچه | (۱۱ب) معرض ۸ موضم 88 (0اب) بر سوز 8 در دوز ۲ دلسوز ۸1 الا الابمهُ (۱۱) شب گنتا که حه ایدوه داری زان بگشاذ مرد از رده راز گرن هم زین نذ بونیکلای این چنار که موی با عسل خنته بصذ از ول هرگه که از وی شمم سازند جو اشک از اش اب افسر او و هم ان دم 4 از خوش آ گاء پر یگ ی ُس روشن بدای ۱ ک گری ر دا صذ کوه داری ک ای برورده در صد رد باز را وی درین اوه رای حه دایی سحق ودرد. حذای.- از آنش خبر دارذ ه از گاز زسوزش روسنی مع سازد باذ آنجه آد بر سر او ولی آن دم که بر گرنست از را صته مرده وه در زدگان ۱۱۱ حکات درحت ریده درخی سرا برید مردی جنگفت ا وکه ان شاخ پرومند ازارن رست وازه ز سر را هوزش یت آگايی زآزار زحل خوذ خبر ه ان زمانت بام از ده یی مین حارا جو ادم مغ حارا داذ ده ول آدم اّ گندم وردی زو گر مرغ وحیوان مگرزند (۴ب) رن ] دن 1 8-۱۱۱ (۷ب) آند 1 (۱۴ب) زن 0۳۱ از ۸ (۱۱۰) 6 8۳۱ رد گذشت ۶ اهل دردی که ببرینید ازو ان له وید که ان دم زین بریئن نس اه شوذ ک هه در خردار.- ولی چون برلب اب مغر جانت ؟ ان دابه دهذ مغ حنارا بتاذ از پشت حاوذاه هی مدم مر دم موردی رس یس ۸ (۲۱۱) کر ظ حون ۸ | وحوان 8۳۱ وحی ۸ -4 ی حسصی 4 حت فك ۱۳۰ القالة الساعه (۱۲) (0 حکابت حسن بصری ورابمه رفی ال عپیا حسن بگروز رثت از بصره برون ۲ بسی زکرفی وحجیر وآهو حسن را حون زراهی دور دیدید حسن حون دب آل در وی ا رکرد ۱ بصدل از رابعه رسبد آنگاه و نگرتند از مر ند ازو س راهه رسید رازی ٩‏ درن ساعت ما ای باک خاطر وت دل یی یه آه کردم جو از وی رابعه بشند این راز ۲ که خوردی مه این مشتی بریشان اگرک خوردنیباشذ چو مورت گر هم روز یک خردا کنی قوت ۰ چو کرمانت رای ند ندست جان و پشت زکرم از آب وال 4 ی مبرز وی مطخ ای مد ۸ زیک دوزح دیگر دوزخ ای جو نشکی دی از لوت واز لات 4 پش رایمه انذ پامورت بگردش صف زذه وذند هي سو رش رابعه بکر رسذید زمای غیرش زر وزر کرد که از بپر جه حبوانات ابر راه بگر با خوذ ما ااهل دشند که جه خوردی او گفتا ی بازی بازی وذ ودک به اشو درین دم کامفم یرون وردم ر آورد ای محب مردایه آواز جگوه از نو نگرزند ایشان , - ۳ حوردن کرمان وت سٍ من از کرمان. یوت یک خرما ازن کرمان پسندست شک بر کرده در ماو ازای دلت نگرفت ازین دو دوزخ ای مد که از مبرز بسوی مطمخ آی بسودا جند ای خجالات (۲) روزی رفت 1 ۷۱) - ۲ (۸ب) کفت مه وسازی ] (۱۰ب) به آه خوردم 8 (۲۱۳) خوردنت 88۱ (ب) خوردنت 881 (۱۱ب) کرده در ار ازانی 8 کرده در پاری آنی 8 کرد؛ در پلوانی ۸۱ اقا الا مه (۱۳-)۱) ۱۱ را گنتتد حارا ده طهارن و ن را یکی دام مارن ه ان حرنت باب ميشه ...که جز خدمت بظاهي بست بشه کی کفت آنشی در خوبشان زن جو خوردی لقمه بنشن ون زل ۲ 0 حکایت مونی علهالملام بوسی گفت حقکای مرد اسرار.. چو نها ی نثبی دل نگه دار رگر با خلق بای سپربا بش در آن ساعت نه دار زان پاش ٩‏ 1 در ره روی سر بش میدار .. نظر ار بش, جثم خویش میدار گر ده سفره بش آرند خلفت .. نگه می دار آا نز حلفت.- جر و بس ل طمام امای مان در بسته از پر طمای ٩‏ چنان ان طفل حبران می در آیذ ‏ رزفش شیر پستان می فزا هی کان طفل را در کرد رزقش در دو پستان شیر ردند جو با و رزق دام همبر اتشاذ ‏ حرا ان خلق در بکدیگر اشاذ ۱۲ مه سوداست ای‌سودای اخر ."هی سودا چه ی ای آخر اگر نو عالی سودا بنداز ."نو امروزی نم فردا_بشداز (۱۱) حکات دوانه خاموش ۰ کی دواه در شداذ بوذی ‏ که ه یک حرف گفتی 4 شنوذی بو گند ای حون ماحز چبن گفت ا که حرف با که گرم جرا حرفی نی گوتی نو هرگز جو مردم یست پسخ از جوم ۱۸ ی ی که جله دناد ۱) وانای | (۱۰ب) فزایذ ۸ کثایذ 8 بر آیذ ۴ (۱۲ب) در 8۳۱ ر ۸ ۱۲ ا الا الساسه (۱۰) چنن گفت او 4 ند این قوم مردم ۶ دی ونم فرداش سود نما آمنه هر گز تارذ 7 درویثی وروزیش موّذ که تم در هی دو تام جز یی بیست + کرت امروز از فردا نمی هست غور نم چون بانب مگمارست خوی در ا خوئی بوذن کالست که مردم آن بوذ کو از عم زکار_بهنه سوداش بوذ زرفته خویش را ماحز بارذ جز یک عم شاروزیش بوذ - شنت آمجه ی گرم شک بت نقد امموز مرت داذی از دست رگ نم یخوری هیدم هزارست که ند دل خوی حان محالت + چه خواهذ بوذ آخر زن پر نز که صذ نم هست وی آبذ دگر نز ازان شاذی که نحم زایذ جه خواهی ترا شاذی و ببذ وگر 4 ۰ و گر شاذ ی باثی زمانی رکر ناش نگری یک زمان نو (۱۰) سوال ال مد از محنون در اب لب ۰ یک پرسذ ازان نون مین که از ی چه م‌گوتی نو مسکبن ماک افناز محنون سر نگون سار بو گفتا بگر لبل دگر ار توازمن چند ممیجوی ی "را این بس که لیگوی باثی جدان ذ که یل که آی وجودی کز عدم زایذ چه خواهی مب دولی مخور دگر 4 و داری ۲۳ ماذی, حهمال جه بای راندی بر زبان نو و بی گر زر مس سفنه آیذ چو ام ونت لبل بازگنق جبای در جبای راز گفق جو دام ام ال ی وان گفت ‏ زغبری کفرم آذ بکزمان گفث.- (۲ب) بکار ] (۳ب) خویتن ۲۱ | تارذ : له پدارذ (اب) اب : بایذ ۲ (۲۱۰) خواه : گوی ۳۳ (ب) حرمی 8 کوئی ۳ (1۱۱) نو بیذ ۸ ازو آیذ 8 نو زابذ ۲ (۲۰ب) زفوی کفرم 8۳1 زغرم کنر ۸ اقا السایمهُ )۱٩۱(‏ کی کوب بل کردی آفاز وگر جز ام لبلی با کردی اگر گم وذن خوذ باذ داری ولی ] از خوذی سدبت بشست ۱۴ مدی دیوامه وربا کردی روا اشذ که از وی باذ اری ار باذش کی آن از خویشست 4 ۱ کات موزن دسوال صرد از دوانه خوش آوازی زخیل سکخواهان در آن ثر از بزدگیگنیذی بوذ بر ان گنذ شذ آن مد سر افراز هصی دیوانه برفت در راه چه میگویذ رن ند من ک این جوزست از سر افدم بوست سس بوذ بوذ در شیر سپاهاشی ک سر در گنذ گردند ی سوذ مار فرض را ی داذ آواز ۹ رسد ازو کای مد گاه جوابش ده و ای حجوب حسن() که ی افشانذ او ب رگنذ ای دوست ى‌ جو او از سدق معنی م نید بو هحون حوزی از غفلت 6 داری جو در و هیچ بای را از ست ان ی‌دا نکه جون جوزست وگنذ.-۱۲ وذ ه ام رحق ی ثباری زصذگ یک ترا مذ یک خبریست و هم مشمر پذو حون صرفه کاران ۱۰ جه گوه بان او هیگز نوان کرد می یذ فس از هیچکس زذ (۲۱) کرد ۳۱ (۷ب) گردنده ی : کردون هی ۲8 (۸ب) داذ : کرد 1 (۲۱۰) برن 91 ذنل ۸۶ (ب) محجوب مجنون 8 | لمل الصراب : جرابش داذ سای (۱۳ب) حق بر 8 (۱۸ب) صذ بك : از بك 8 (۱۸) 1 + : جو نعمت بر و نشمرد او هزاران جو یام خویشن حن لی نشان کرد جو توالی زکنه او هس زذ را بس زی شمردن حیبست منصود ؟ جه هید ثباری لو چه معبود (۱۱ب) صرنه : صرن 8 طرفه ۸ ۱ الق السامه (۱۷) (۱۷) حکات سص ااو سعد ره اله عله چدن گفنست شخ مهه بروز » خوشش. ینم دم یت بو گم که ری گوی ای بر زىای سر فرو برد از سر حال + مجز حنی هیچ دای »زان چه جوم ول آن جز کان حق الفست جونتوا نگفت جنذن باذ از حست ۱ 4 باذ اوست کار هر زبای حنان کاری تجب در راه ازان بوذ یی عاشق هی ابیت بوست ۲ میان ماش ومعشوی کاریست اگر و در تصعحی لال گردی چو معشوق از نکوثی آمجنان بوذ ۰ جو موق آمذ اندر یوت طاق چون معشوق آیذ در کرشمه اگر مشوق را هاشق نوذی ۸ بامذ ماشتی بسته زعلوق ای آمجنان در روز بازار حو معشوئست عاشَقی اور, حویش 6 رفم بش پری عم افروز فرو ره 4 محری ای جابت > دل را قوث باشذ زشرر پس آنگه گفت ای برسند؛ قال گرای گفت نکن زان چه گوم وان گفت علموشم ازشست .2 جو وان بت این فریاذ از کیست ه خاش می‌وان بوذن زمان ک موی بنابت دلستان بوذ ک گذق شرع آن لابق انیت سرذ گر گرد شرح. حال گردی که خورشذ. زمبن وآمان بوذ لا شلک عاشنی ایست مشتاقی کنذ جلم هه عای جشمه تعشول, خوذ لایق بوذی که جز ماش بدانذ قدر معشوق زشوق ماشفان اد بدیذار حوخوذ عاشق سنذ درخور, خویش (آب) پر 2۳1 (1۱) زان 2۳۱ آن ۸ | کوم 28۱ (ب) نکم 8 نکند ۸۱ | جوم 8۳۱ (۸) - 8۳ (ب) از حیبست ] (۱۰ب) فایت : تایب ۱ ۱۱۳۱) فصص 881 فصاحت ۸ (۱۱۸) تباید 8 | زاون : زمعدون 8 نمنون ] التا الا مه( ۱۸) اگر معلوق خواهذ شذ بیتوق چو معلوفست خوذرا مائق انز اگر هاش شوذ حاوذ اجز اک او مت ور هستست اورا ۱۳۰ 4 یی هیچ مشق غبر معشوق جز مشوق بوذ ماشتی نز وگر گم گردذ از هي دو جهان نز دلٍ معشوق در دسئست او را (۱۸) حکات سلللان مود با اباز سحرگاهی بگر شود عادل ما ام‌وز ال تچحارست غلاش گفت س بل شکارم شهش گفا دار و کذاست شهش گفت این هه چاک سواری غلاش گفت ای شاه بلشدم بش گفتا کند. خوش ای ی نت رات ریت ار کرد این سخن در حان, ود گیی چون بار ی بحید ر خویش کی را گفت اسرو, بلندش جوگوی آن سمن‌ررا فروست شش گفت ای ایاز ام مامست زان بگشاد اباز وگنت ای شاه (1۸) من بس 8۴1 بس من ۸ (۱۰ - ۱۱) - 88 (۱۰ب) نما 1 (1۱۸) شهش : از خاس را گفت ای نکو دل اگر وه یبای یک کارست که من ایا شکاری کرده دارم جواش داذ کو شود است برنة انجا نکاری ری میل: انار کت سر زلف دراز انگند در بای شه و ند را شکارست فو افگند سر ی‌سوخت چون‌عود گلی مزذ چو گزدم از نمش ابش و ار ردان کش ول نهان بسد حان دل درو بست شکاری در کند از ما گذامست اکر حاویم اندازی فرو چا و 8۳1 (ب) شکار ان 8۳ شکاری | | کند از ما : کنند ما 8 کنندم از ۲ 4 هس ی ۱۲ فِِ ب ۳ ر ۳۳ ی ۱۹ الا الثامنهة وگر از من بریزی خون بزاری شش گنت وی افنانه در دام غلامش سگفت تن فرعست ودل اصل ار یک دمم در دامت اتناذ ار زفم ببزی با بسوزی من مپدان که زاغ زلفم اکنون اگر خاصصی شود بحار؛ او اگر مدوم اگر موجود بائم جو بوسته دت باشد شکارم اگر در شیو؛ خویشت کالت رگر بکتی ما دام که اج اگر من هستم وگره درن راه ولیکن 3 گذ ور خروم من نو خوافی بوذ جوم شکاری ما از جه شکاری م نمی بم عاست از دل یاک توام وصل دل ابر دام مر مادامت انا دل, خویشت خواهذ وذ روزی مواهذ خورد ال از دلت خون وذ آن اک هم خون خوار؛ او ی خون خوار؛ ود باثم شکار, خویش دام 1 ده دارم دل از دتم برون کردن محالست حکوه خوذ کثی در مأئم زار مارم سور مش پر وی که هم از وام من الا امه ۰ پسر گفشش بگون جاذوی جیست جو سجرم این چین مجوب ی ما از سر سجر آگاه گردان ک توا دی بی شوق آن زیت چرا زدیك و معبوب آمذ پی آنگه با خوزم همراه گردان جراب بدر ذر گنج سخن را کرد در باز تزا کل ای رنف راز ()ب) دك در ۲۱ | نا کات 8۱ (۷)- (1۱۱) یکتی : ککنی 8۴1 (۲۱۳) ور : کر 81 اقا اقا (۱) ۱۳۷ ۱ حکابت مه ابطلس | اد وحزا علیما السلام حکيم تریذی کرد ان حکایت 6 بمد از بوبه چون با هم رسیذید مار آدم بکاری رت بروف یی مج ذش خنای ام او جر آدم ابذ ون هرا دذ که اورا از جه بدرفی زابلس بکشت آن مه را وباره کردش جو ادم مُذ دثر ره امذ ابلس در اند مهار باه باره و زد گت زاری کرد تسار چو رفت ابلس وآدم آمذ آحا رنحایذ حنوارا دک بر بکثت آن مه وش برافروخت همه خاکتر او داذ بر با در بار ام بلس سب روی در ایذ ماه حاکستر از راء جو شذ زیده بسی سوگد داش که توام داژن سر راهش بگت ان ورفت رادم آنذ زحل ادم رحژا روات زردوی آنثه کنی گزیند د, حژا دوید ابلیس موی زا دازش ورداشت گام او زحزا خشمگن شذ زو بپرسبذ دگر باره شذی مفرور تلس بصحرا رد وپس آواره کردش مواند آن مه خوذرا لیس شوت ]بت ۳ : که ا حزا ذرفتش دگر ار یذ آن ما اورا م آا که خواهی سوخان مارا دگ بر وزان پس سر آنآ تشش سوخت رفت القصّه از حنوا ریاد مخواند آن مج خوذرا زهی سوی جم بوسنه شذ آن مه آنگاه که پر ومد. دیگر سانش چو از آم رم زنجابگاش زخشاسش دگر بارء ۸ آنذ (۸ب) دوذ : رسیذ 881 (۱۲ب) از هم در 8 (1۱۷) جلکی 8 4 می ۳۳ وی 4 ۱۳۸ القالةً اثامنه (۱) ملانت کرد حزارا زسر باز نمی دام که شبطان, ستمگار ۲ بگفت ان وکنت آن هرا باز جورد آن یه با حزا ی خوش دگر ار آم بلس لمین بز ۹ حو وا فگشت خناس از خاش چو آوازش شنذ ابلیس, مکار ما مقصود ان نوذست ما دام ٩‏ حوحوذ را در درون او نگندم ۳1 در سئه مدم زخفاس یی مذ گره شبوة در دروش ۲ گیی از بر طاعت خوانش خاس هزارانجاذوی آرم دگر رف جو شبطان در درونت رخت بپاذ ۰ را در جاذوی هت وی کرد اّ شطان حنن ره‌زن سوذی در انگندست خن رابغ در ۸ بر کنجی دلی در خواب کرد زاره مبزد وز درد ان کار که از سر در شذی با بو دساز چه ی‌سازذ برای ما دگ ار پس آنگه له زو کرد آفاز وزاا شد کاری دل ٍ ۳ مجواند ان مه" خوذ را با واز داز از سبنه حژا جواش مرا گنا مشر شذ هه کار حکه 11 در درول, آدم ارام شوذ فرزید ادم مستمندم چم صذ دام رسوای زوسواس انگزم شوم در دگ چو خونش وزان طاعت ربا خواهم ه اخلاس که دم را رم از راه مروت که | جات هوای حاذوی کرد حنبن سلطان مد وزن موذی مه گِق ر آورده بم ر ۳ جای بل در آب کرده جوارن جثم ازان و حون بار (اپ) دساز : اناز 8 (٩۱ب)‏ دو مت هجو ابری کثت خون بار | الفالا اثامنه (۳-۲) ۱۹ گر آدم را که در یک دایه ناریست من کابلس‌را در لعن ودر رشک 4 سبصذ سال ی بایست پاریست زدیفه چند یذ رح اک ۱ حکات اس وزاری کردز او , را بابه گنت آر باه شذم ری روان ا آن چه ات اخر چون بر مکی رسیذم دوحشمش حون دو ابر حون‌فشان بوذ حو اران سکریست وزار یگفت که ان فسّه 4 زان روی حو ماهست دو جوی اب سبه دم روابه چدیش در رفن شابن ماک ابلس را اشاذه دشم ۱ زهی جشمش حوی خون روان بوذ یال ان سخن هوار میگفت ول نگ گم بر ساهت ٩‏ می خواهند طاعت کردن, و ند آنگ که گردن مرن .- جنر کاری گرا اشاذ هرگز ارذ سل ار کس باذ هگز 0 کابت بوسف هام ان ین ۱ زدگی ,گفت جون وسف جنان خواست ؟ خوذ با الر امن د لکنذ راست دل با او بعکی گردذ باخسلاس هازش از ۵ آن صاغ در بار جنگفت آن رز دنک مطلق ۰ ل رادس از در واز چر ان راز بای کنذ هم خلوتش خاس دزدی کرد منسویش زهی کار ۱۰ مب رفتست ب ابلس ال نت کردش از افاق از ازان از ثبر خویشش حامه بوشیذ ک در فپرش زجثم عامه وید ّ (#ب) جندانش 8 | بر فن در 8 (۱ب) رنگ : زانك 8۳ (۱۰ب) ند : کند ۴ کنند 81| ۶ :در ]۴ (۱۱۷) در : مر 8۳1 ای نامه - ٩‏ ۱۳۰ القالة اثامنة ۱) دنس د رگا استااست موست نس با اعوذ ذی زو ۳ اهی ۲ بدن در روز وشب زانست بوست عك قد م‌دان در کف, اوست کی کاما رذ شدی یره گرفنه حربٌ از قپر در دست قدم نشوان انا در البی که از دا‌ارا مزید دست زشرق با رب در صف, اوست خورذ در حال از الس دهمه ک ای از من ربوذه گوی تلیس روم باز زُذ در 9 ساعت بذ بصاحت شّد ابلیس خذاویم هزاران ساله طاعت بو زن یک ذزه طاعت گنه گر ٩‏ گر لت کنندم خلنی عا اگر خواذ زا پل ان بلعنت از ال هجو مردان مد ره سو ر. حق ی ری وسنت شرم ره عمجت یک ساعت فرو رزی ‏ زغنت پآ نگه حان فشان در یش شه شو که زهزن شذ بزرگارا بتلس که صذ ن را چو نو کردن شکتند ولل در خل سلطان یک گذا اد سلمای کح رام و باشذ زابلس لمن دی در آموز مه جيزش زحق در خورد امذ ۸ )1( حکات سلطان مود ا اباز ۷ چرا در چثم و خردست ابلیس من مدان که مبرالی که هستند اگر چه بر سر نو انشا اند ۰ گذای دو حون شاه و اذ دی ابلیس خی بست زین سوز حو در مدان دی مد امذ شته بوذ از وشاه پیروز اازش بای م مالیذ ا روز (۱ب) در ۰ ر ۵۳ (۱۸) و زن بك ذر؛ طاعث شذی 1[ (؛ ۰( اگر : وکر ] (۱۱ب) در : و] (۱۸ب) سلطان : شیطان ] (1۱۷) م‌دی : م‌دان ۲ معی ‏ (ب) جعری |۲ الفالة الامة () محدیت هردم افزون بوذ رایش ۱۳۱ که ی بالد وی وسذ پاش رازن بای وسیذن جه تقصود دگر اعضا رها کردی بانسوس زهقت اعضَا جرا زر با دی پوس ۳ چو در روی ی ینی 6 چونت. چرا لت بای سرنگونت زش گفت این کاری مجیست ‏ کا خلی را زروی او میسن که ی بنند رویت جمله چون ماه ."ی بذ ای نو کی راه ۱ چواجا یت غير ان بخلاص ‏ بی آزدیکتر انبم خص.- من ابلس را اثاذه بذ نز ک فبر حق طلب کرد از هه چز ببی ی دید لطفش را خریدار .. ولی او وذ فپرس را طلبگار ۹ چو نها فیر حق را طالب امذ. مردی بر بی کس فالب آمذ چو در وج حقنی سم شذ ‏ کرابست او وحال با قدم شذ جو لنت خلمت, درگاه او بوذ جوزان درگاه بوذ اورا نکر بوذ ۱۷ ان لمنت حریف, مد وزن ُذ . بی خلق جهارا رازن شذ ازان لت گرش قوف نبوفی .کاب خن ار رت موذی جوازلنت خوشش آمذ امان خواست ."محان بگزیذ وتمر حاوذان خواست ۱۰ که با خلمت جو بستاند بازش .بدا ازش لد مر درازش بانذ رکی لمت . بددذار .که او شذ طوقی لعنت را خریذار زحق آن لستش بر برگ اند اگر چه دیگرارا مرگ آمذ با 0( حوّات مسر صاحت جال وعاشق شوریده حال یی صاحب ال دلستان وذ ک از روش عری ر وستان وذ (۳ب) کرده 2۳1 (1۷) آا 2۳ اغر 8 غری ۸۲۱ (1۸) هن انناذه وذ ابلیس را نز 5 (۱۱ب) بر بت وعال 71 در بت وحال 8 ]۷ :تا از 8 (۱۳ب) ک پس 3۳ () لو : فوث 8۳1 (۱۱۱) بازش 8۳ (ب) فان بازش ۲ بران خلت 9 ۱۳۲ القالة اللامنه (۵) پاری بوذ در جرا شایده ازو خمه سپری مشبر ود ۳ حوای را نظر اگه بنشاذ جنان در عشق کم گشن نندش موذی صر بکدم از ماش زر خمه نبا بانده ک زیر خیمه خورشیذی دگر بوذ زعشق او داش از ره بفتاز ک ند کس سامذ سوذندش وی وی نردی از وصاش 5 نگ وذ افاق نم گارات همه حراشنان م دویدند قضارا ماش ومشون داب که روزی اوتاذ آغاز ارات زر خمه سر در ی کشیدند دراانی بل خمه اشاذند هر هی هیکس ززر جامه در شذ زر جاً رتد آنگا؛ زاب بر همدگر جا می فزوذند که کن ای خذا بااان زمانی یادت کن ه ‏ چندانکه خوای اگر کشت رام وقت, آنست که ری ست ان ساعت زباران قتایت رود او از گر که کر دذ هم زمان اران زادتب + جو از ابدازه بادان شتر شذ زر خمه در آن هي در دوه شم از یکدی جان می ریوزند ۲ دما ی‌کرد هي موزنده جانی ول گنت عاشق ؛ البی کنون کز ار طوفتی روانت ۶ بسی وذست فحطِ تمگساران اکر ی بارذ ابر اروز شر خاا هد دا از ناوت ۸ جوحق بلس ملمون را همی‌خواست چوحق ی واسطه با او سخن گفت مان جبز اوزحق افزون همی‌خواست تج دص رای آن همه از حوبشن لفت ۱) در : ر 8۳1 (10) موذی : نگردی ۵۲۱ (۸)- (٩ب)‏ جانه : خمه 8 (1۱۰) خبنه در ؛ خبه 8 خببه را] (۱۱ب) زب : بكب ]88| بر هدگر : از یکدکر | (1۱۳) ا : کای [] (۱۸ب) وت : جای ۲ (۱0ب) تری : ترسی 9 غبری ] ( ۱۱۷) آن : آن ای (!) ۸ اي 8 . القالة امه )٩(‏ ۱۳۳ حو اس سجده آمذ ان لعن را نو کتند انحد پل لاغر اک جه للنق از بی در آرم شری گر ما وذی نگای یذ چم دامبیی را رو خواندید اخشوا یال لاو ۱۱) ٩‏ یش غبر او سر کی در آرم ۲ سوذی کم از به | بای ۱ حکات سلطان مود واباز درحالت وفات در آن ساعت که مود چهانداز از سم بر را کرد در خواست ذو گتند دم محر بزست چبن گفت او که گر و ذکنارش گر از وی دلافروزم باذ هی آن عشنی که » حاوذ باشذ جر عشق اوست عشنی, ی فیاسم محواد آخر از سم ر را که ای هدم محق, عهد سمود که پ شک کر هرکز 4 بندی زاس بگثاذ ااز وگفت آری بوذی هجو مودی مارم جو جردی موی م وان ست لباز اس ۳ مر ود امد رف -_۳ رون مرفت از دبای غدار ٩‏ | او وم یک ستخن راست سخن گفت هنوزت با ازست ما داع ؛ محوذ | من جه کارش ی رای ان چین روزم ببد و یکره گر خورشیذ باشد رای ات جهان ببذ ایسم ان در کوش اوگفت این خبررا که حون توت گردذ بهد ود حمی 4 ک بسندم من گر نو پسندی ۱۰ ا مرن بوذی مردار حواری بر بداشتی مردار خوارم مارم بش غبر, او ماش بست ۷" مداش عافت _ مود باشد..- (اب) راه : حواب ۳ (۲ب) ۱1۳ "۲ ذو ۸3 (۳ب) او : و ظ ( ۷ب کب | و کر[ ک با او من یکوم ۲ (اب) ما دام 8۳ | خوذ : لد )٩(‏ 8 ک نا 8 (۱) فر ان ۱۷ : ۰۱ ۲۴ : ۱۰۸ ۱۳4 القالة اثامنه (۷) در آن ساع که ملمون گشت ابلیس ‏ . زبان بگشاذ در نسنیح ونندیس که نت خوشتر ابذ از نو صذ بار .که سر بجیذن از تو سوی اغبار ۲ هی گر مگی از در شوذ دور .بوذ از استخوان یوسته مهجور جه می گو که جون لت شنیذاو ‏ ازان لمنت همه گرنده دیذ او کی صانی هزاران سال خورده . 4 آندک » جام ملامال خورده سل درتی کاقز اخر گنه وی عا این ها کید قالش اگر حه دردی لس حشد او درا نت محجز سای بدد او چو در سای هزاران سال آن دیذ ‏ کا دردی زغبر او توا دذ ٩‏ ازان درگه چو مت فم او بوذ وزان حضرت چوهمون اسم او بوذ بدیذاو آن که زققتت رونت وی ان دید کان از درگه اوست جو لت بوذ تشرفش زدرگاه ."ان بذرفت وشذ انسانه کوله ۱ 1 حکات ال دزدکه دسش رندید دید دزدی را ‌ دست ازذ دم دست خوذ بگرفت و رجست ذر گنند ای نت رسیده حه خوافی کرد ان دست یله ۰ جنگفت او که ام دوستی خاس رمحا کرده بوذم غش ز اخلاس کلرن ازیده ام ام تاست کان ان ری ر من حراست زدسم گرجه فسی جز ام یست جو پردستست نام دوست م دست.- ۸ جو ابلیس لسن اسراردان بوذ اگر سجده ی کرد او ازان بوذ (1۲) ک لعت از نو خوشتر هست ۲ ()ب) کرنده 8 کوننده ۸1 (۷ب) آن سای جر نت88 (۸ب) دردی غر آن 8۴1 (۱۰ب) ان : آن 8 | کان : کن 81 (۱۱)-8 (1۱0) کفت او 8۶1 کفنا ۱۸ :م۲1 تفش ۸ (ب) زاخلاس : اخلاس 21 (۱۱ب) که ی ان 8۳ که ی آن | اکر چه ۸ ۱۱۷۱) فسمم ۲۷ پدسنم جز بدست من االفالا افامنه (۱۰۸) ۱۳۰ ز حلق حوذ درینش امذ آن راز نکرد آن ده » دعوی کرد آغاز 6 هم او وهم خلق جهان هم ه ند آل در وان استان هم صحه با وری ازان در رده ض نگروذ در نظر | لوذه همگر ۳ ( حکات ماه ورشك او بر خورضد و نشنذی که رسیذید از ماه که نو جه دوست تر داری‌درن راه جن‌گفتارکآن خوامک خورشیذ ‏ بگرذ ] لوذ در برده جاویذ و هه روی خواهم زر منش .کم از جثم خوذ دارم دربفش ٩)‏ سژال کردن دی از محنول ریق گفت ارتتی. ۳ صحه سل مد گفت اعد اله ۹ جنگفت او که ای شورطه دن و حو ی سوزی حراگوی حنن و چننگفت ار جون‌من بر زاماه ‏ امیس ایند هیچ بذ خول ۱۰۱ حکات اس ۳ کی رسبذ از لیس کلی شوم چو عون خویشت گشت معوم چرالنت چنبن در جان نی چوگنجی در داش بنهان بای جنگ ا وک لنت تبر شاهت ."ول اول نظر بر جایگاهت *۱ نظر یذ در ال ر شاه کنر ازکان گردذ رواه تو این ساعت ازان نبری خبردار ‏ نظرگر جثم داری بر نظر دار (اب) سحده را دعوی کر آفاز اظ سجده را دعری آغاز ] (۲۳) که تا نوری ازان در ] ک تا نوری درال در ۲ ک نوری ذ دران از ۸ | در برد؛ : آزرد؛ 8 (۱۱ب) ندیم هم ند ۲ بدارم | نمند 1 (۲۱۴) کی ؛ یی ۴ (۱۱۱) بر : در 8۳ (ب) ۵۱۷ ۲ ۸۳ ۱۳۹ القال1 الامه (۱۱) : 9 ۱۱۱۱ حکات سلطال مود و ارزو خواسن رر ال زرگایکه سر در جرخ سونند ۲ شه 16 یشان کرد روی زشپر ومال وملک وننصب وحاه جو وبت با از آمذ کی گفت ۹ حه خواهی آرزو کفنا که یک جز من آن خواهم هبشه در زماه ار ان آرزو دسم دهذ هیچ ۱ نو گنند کای غروم نایده و پشن, بای خواهی زذ خرفرا ن خوذرا جرا خواهی شاه ۲ زان بگشاذ ااز وگفت آنگاه ما جون عالی ار احتراست که اوّل ر نشاه جدره شاه ۰ حو ال آن نظر در کار ایذ ۲ نت زم م ند در راه حو باشذ ده نظر از ش رنه هه در خدمت. مود وذد که در خواهذ هی یک آرزوی بی در خواستند روز از شاه ک ای در حسن طاق وبا هار جفت رون زان یک واه من دگر نب که بر شاء را بالم ناه ما هر گز ماد ره سچ ز حهل از عقل با معساوم نایده که ی خواهی شاه شاه خوذرا کاس تر گردی حاوذابه شا زن سر بابذ ای وم آ گاه شاه بر شه وذن ماست ری اند شش یا در آخر زخم ک دشوار آیذ ول من آن نظر ی بم از شاه ری ک روم از خویش رفه (1۲) در : بر 8 (۱۰ب و ۱۳ تب ) ناه : کذا ی الاصول وامله نشان )1٩(‏ کای : ای 2۳1 (ب) مجهل 8 (۱4-۱۳)- 8 (0اب) خر 8 | دشخوار 8 القالة اثامنه (۱۲) (۱۷ حکات شیل رحة له عله رات زا رات کف رن کرو ۳2 او رنتد اگاه یشان گفت شبلی سخن ساز هه گنند خبل دوستانم چو شنبد این سخن شب زاران هه پاران او جون سنگ دذند زان بگناد شبلی گنت 7 نگاه جر لاف از دوستتان بوذ بامن که بگربزذ ز زخم دوست آخر چوزخم دوس دی ایس دگرعت حان بذر هی زخی که او زذ ار یک ذژه عشق آمذ بدبار و نداری که زخش رایگانت هزاران سا ره طاعنش بوذ فوی شابنه بای در خذای بلس شنو گر ار مردی ترا بوذی زمانی ۱ گ جه رابده ونلعون رات چه لعنت میک او را شب وروز عرزا فصه ارو بستند در فیدی زورش نطاره _ باستاذند در راء ک چه وبذ بر یذ هن راز که ره جز دوستی لو سانم ر ايشان کرد باران ذبم سنگ از مشش رسذید که ای له چم کذاب وگیرا بوذ ای خسیسان پاک دامن ک زخم او 4 ارم اوست آخرت وی از زخم ار صذ مهم آسبخت ک گر او زخ بر جان زذ نکو زذ بصذ جن زخم را گردی خربذار هزاران ساه طاعت رخ آنست بای للنت یکساغتش بوذ ار گرد و مارا نشای زنانی رک کر تلیس بشنو زو زد شدی هی دم جهال هشه در حضورٍ ازشاهست ازو باری مسلمای در آموز (4۱) شبل ك سخن باز ۲ (ب) هي : این ۲1 (1۱۰) ززخ ؛ زسنگ ۴ -4 قی ی ی 4 ی ف ۱۳۸ اقالاً الامة (۱۱۳) ۱۳۱ حکات مونی عله اللام در کوه طور با الس شي موسی مگر میرفت بر طور ۲ جنگفت آن لمن را کای هه دم لنش گنت ای سول حضرت اگر وذی ز آن سحده مرا را ۲ و‌چون حقتمای ان جنبن خواست کلیمش گفت ای اشاذه در سد وس او رسد ابلس از دور جرا سجده نگردی بش, آد شم علی م‌دود فدرت یی بوذی هحون نو آنگاه هکز گوم ام ان چنن راست و هرگز را با خذاوند دراموسش کنذ هرگز زبان ما مپرسش درون, سبنهٌ دست.- نش گفت چون مر مپربی ٩‏ که همجوانک اورا کین؛ ست بلعت گ حه از درگاه دورست اگرچه کرد لنت دلفروزش ۱۲ جوشیطان ان جنن گرست درراه ولی از فول موسی در حضورست زان لش زبازت کف شوز انب بو جولی ای پسر در عشنی دغواه اگر و جاذوی مخواهی امیوز ."منت شاذ شو ور ه باموز بن ا جندگه هاروت وماروث کایده ۱ آب ول وت ۰ در آل جاهند دل ر خون وحوس ‏ شنه از رودگار خویش مأبوی جر ابشاند استاذ زماه ‏ شنه در جذوی هر دو یگاه کی زان عم هرز کی شوذ شاذ عصای بس نکش در زمای برد گم درو جز اسزای که گردذ زارزوی حاذوی مست (1۳) کای :زک | ک ۸ («ب) آنکه ۲۱ ۲اه ۸ (جب) کر ۴۱ کز ۸ جو تواشد کردن حوش آزاذ ۸ اگر و حاذوی دادی جپای چوچهان سط رگ شذ در عصای ۳ در سنه شیطاست سوست الالة التاسعه ۱۳۹ ار شبطان ‏ وگردذ سلمان . شوذ مجر توفقه وکفر ابا زاهل خلد گردی جاوذاه ‏ کنذ شبطان سحودت ل باه بان کردم کنون سحر حلاات ."کین سحرست حاوذان کالت ۴ ۳ این جنن سحری وا نگشت چان بابذ شذن 4 آ مجنان گت الفاله اتاسعه سوم فرزید اند اکای .زرا داز حالی شرح حالی ۱ ؟ یک حاست د رگن عای من آن حواهم ۳ ام انشای شنودسم 6 آن جانی جدانست.. که دروی هرچه ی جوی عبانت اگر باشذ بی سر بای دهد آن جات ازج نشانی ٩‏ دام ان چه آنهست زا که دروی هش آفانست بدا یکدم گر جهای باشفت راز دهذ از له چون روزت خر با جنون حام اگر در دس آیز سپرم با بلشدی بت یذ ۱۲ شوذ سر هه عاا عبام با جرا که من نادان بدام جراب بدر بذر گفنا که جهلت الب آمذ دلت این حام را زان طالب یذ ۱۶ که | جون واقف آی از هه راز شوی بر جمسله" عاا سرافراز جو خوذرا بر فلک این حاه یی همه خلق, زببن در چاه بی (10) خله : ذ کر ۴ (0) - 8 )1٩(‏ پسر آمذ سم يك 8۴1 (1۸) شنوذم منک 8۳1 (ب) ی جوی : میخواهی ۲ (٩ب)‏ دهذ آن جله را يك مك نشاتی 7 (۱۱۰) دام ناجه آن جامبث ۲ ۱ - 8 (۱۱۷) مر : 8۳۱۱ | ان : آن 2۳۱ (ب)زمن : جهان اظ ۱/۰ الا التاسعه (۱) زجب حاه خوذ از خوذ شوی بر ار در یش داری حام حشیذ چه گر زان جام ین فه ذن عال حاوذان در نکر که یک یک ذرّه یی جو خورشذ که جون مرگ 5 ر فرق ازه ۳ داری هیچ حاصل چون ج ازجا که چون ج زار مری هم سرام 1 (۱. حکات سلطان مود با پبر زل مر ملمان, دبین مود فازی . ب نیزی باسبه میراد ازی در سوه را دید حای ۳" زدست, ظالان او داذ می خواست جو دذ آن پیر زن را شام ای ۰ و از ان ۲ هی آن پر زن کش ذوگنی که دسی در رن ای ساه زنی شه در عصای زال دستی بدبدار ۰ ۰ حو امذ روز دیثر ناه رف دگر ره پیر زرا دذ مهجور عصا در دست وپشتش ح گرفه ۸ محست از حای شاه وخواید اورا بلشکر گفت اگر دوش این سوذی پسته رقارا بر عصای وزان فراذرس فرباذ می خواست نکردش الفات ورفت حالی که رز اتاذه در حاهی ۹ داب رای او عصا هکردی سار آی ازع این گرداب وین چاه وزان جام بلا آسااش. ‏ برستی وزان خواب شانگه ننگدل مخت که م امذ رای داذ از دور جو ابر از ره چشش م گرفه 4 بش خویشن بشاید اورا نگ مرگ جام در رونی (1۱) زجاه خوذ مب گر (از۴) 8۴ (۱۳) زان : آن 8۴۱ (اب) هم ؛ در 8 (۲۷) گرد ك روز ۴ (ب) هتری ناسه شب ی‌راند اروز ۲ (۸ب) نکنده نم را ۳۱ظ | در 8۱ (۱۱ب) جاهی : جای 1 | پفرفاب ظ ٩(‏ اب) شانگه : شاه ۱۱ اقالة الناسعة (۱) عصای او حو شد آو رگم با گر نبز ی خواهبذ اموز زید ابدر عصای او مه دست ۱۱ حلامی داذ از 1 داب وحامم > گردیذ از خذا جاوذ پیروز ۴ در انگندند لشکر خویش بر هم گرفند ار عصا در دس شک زهي سولی در امذ هی زمای .بای آ عصا خلت جهانی زرط اه آن قضتا ذر وت اب۱۳ عصا در دست دست آوز کرده ۳۳ بازار أز وی نز حکرده جوموسی زان عصا پشتش و کرد که دردن جون عصای موسو یکرد شپش فا که هان ای زال مسکین ‏ "و بس بی نی وخلنی جندین + بجز خوش با یک چوب پاره ‏ جه خواهی کرد چندین پشث واه بی خلد از بپر آو در کار ."نو وی کنیذن اب هه بار بان بگشاذ زال وگفت ای‌شاه ‏ کیک رکشذ نود از جاه ۱۷ هم هکی را تاذ بر کلبات_. ک از و این سخن وان شنیدن کی کر رکشذ از چاه پل زشق بفه ی گردذ نجبل.- ۳ آ مج حاه محشان ک زاند همه اریده شاه زماشد ۱ چرا ابد بذان مفرور بواش_. زهولی چنین مور بوذن زهی دون شا یز کردن_. زهی شوی زین نز خوردن زغبری حون زل لا وولاغر ‏ آا خبری(۱) زهی دول ولاخبر ۱۸ می دالی که جه در ش داری ازان روای رش حویش داری (۱)-8 (آت ) آو زخلق ۴ )۱4 درم 8 )۲٩(‏ ۱ رِ ال ۳1 (۸)-۲ (ه ۱ زباسد ]1۲ پم زال شه رباند 8 (ب) شاهان (صردان 8) رباند 8۴1 (1۱۱) ذان؛ بنو 061 (۱۷) لعله نز ؟ (۱۱۷ افنانی:قعامی 9 | خوردن 81 1۱۸۱) حون ؛ را (۲ ی 18ورلا ظ ولا ۸ ولله لا ولا؟ ( نرآن ۷ : ۱۱ :۱ الق الناسعه (۲) اگر جون لامالف دستار ندی که حون دستار دی لام الف وار ۳ دلت را نست زان دستار ۲ گاه سر بو جون نشیمن ام سوداست فصب بر فری سحیذن جه سوذت ۱ و در دیا تفرافی تشن خوش جرا جاهی وبالی غرم تست حو زان و مواهذ وذ هی بی زان به اگ زتار بشدی الف(ام حلساپست زار که بر یوت بچندت بناگاه سر باوت را دستار زساست که اخر در کفن بحند زوذت سزای نو دهد ترافی. آتش ک آن با واپسن دم هدم تست جرا هحون کفن در خوذ ۵ یی ۱ 0 حکابت لول وگورستال مکر لول جونی داشت در دست و گفتد ای صِ بر آشوب ۲ جنن گفت اوکه ان فو یکه رفند کّ ان گفق سرای ومنظر من گ ا نگف ی که ان ککنت درم ۰ خذاگفت اين همه دعوی روا ست جوابشان جه آن خویش گنند ان شان میزم من بخور وخواب ۰ جواحام مه بگذاشترن بوذ (۲ب) الف آ ازان ۸2۲ | نات حلیا است و ظ (آب) رز : در 8۲ ۱ غرم : درخور ]8 که ر هی گور میزذ تاک بشکت چرا ین گورهارا ی چوب دروع ی عد دگفتتد وحنند که آن ک۳ ؟ اسباب وزر من گر آن ی که نک اغ وم که مپراث منست آزر, شا دست شذند ورکر جن, خویش گفتد که بوذند ان همه یک مشت کناب کا دیذند ازان نداشتن سوذ (ب) آن : او 8۳ | هدم : هر 8۶۱ (1۸) زان : آن 8۳۱ (ب) در : بر 8 | چ | (۱۱) کت 1 کب ۸ | وکرم : تصحبح ماست » وحزم ۸ وجرم ؟ وحرم 81 (ب) ورم : نصجبع ماست » وبزم ]۸8۴ (1۱۷) ازان 21 | سم بخورد ویخواب 81 (۱۸ب) آن نداشن وذ 8۳ الا اتاسعه (۳) کی عم چان جزی جرا کرد جرا در عالی سدی دأت را ۱۳ سته ید در شمای رها کرد که آخر خشت خواهذ زذ گرا دو در دار حهان همحون رای ازین در با بذان ذر حون صرالی ۴ یقت هر ازع سرا زمن را حون سفند ساه اش کنذ اریک به را در سای ار چه یک روئن جرم ماهت .4 پشش از زمین آ, سیاهست 9 زمن را جوز محل با ماه اشست... جه سازذآ نکه اوق از زمنست یکدم جون جنان لوری سبه کرد بهمری هم را دانذ اه کرد مه گفنی وروی آن نار کب گردی چ ان امکان تارذ ٩‏ گوناری و بیرون زیشت .که جانت را همه آفت زخویشمت را کاری که از وی همجانست... بدست, خویش کردستی عیائست (۳) حکات اذشاه که ۴ جوم دالست 5 وی نیک میدانت آن شاه شذ آگه کو فلان ساعت فلن مه شوذ سجاره در دست لای کرد امه او از نگ حای جوکرد از سنگ خارا خن راست ‏ نگه دارنده بسیار در خواست: ۱۸ حو در خابه شذ ۲ را روزلی دید زروزن خاه را جون روش دیذ بدست, خویش روزن کرد مدروس که با در جانه نپا ماید محبوس نوش هیچ ره س‌گشته آمذ .. باخر تاک دم زذ کته آمذب ۱۵ کر خواهی که بش افتی بر کام بوک, خوذ یذ گفت اک (اب) در : بر ۲ _ریثانی 8۳ 8۱۳۱ دو ین زياده دارد (10) ین : رن ۴ بران ال (10) ساه : شام 38 (۱ب) بش آن 8۴ (1۷) با : در 8 (ب) غرق زینت 8۳ ۲-)٩(‏ (1۱۳) نموم 8۴ (ب) کو : کز ۳۱ (۱4ب) اللمه اورا نك ۲ الفصه آنرا بك 81 ۱۱۱ دیذ : وذ 8 (1) آنرا : اورا 8۳ )۱۱٩(‏ بر : بك آ و الثالا اتاسعه ۱۱۱ و رک خرد وطز نی حو باق ست خفت وخورد آخر ۲ ۱ حکات جن گنست آن باکزه زا از ال روز مام داریش و ۰ زمام | چنم می گذازی حو اخر روز باب بوذ تسام مه ن گر شوذ حون مار بات ۹ دیذی وف رفن بار را هیچ رلکن حون بسوراخ آورذ روی که بانهذ زسر آن مج سجی و ه رکزی زخوذ بشگن پس آنگاه ار ی ۲ رل ۳۹ حلق را 4 بای وه سر ۰ الب حون مستقم آیذ بکوفی تموف جست »در صبر آرمذن وگل چیست , کرد زیر ۸ نا کش دل از جان بر گرفن که ر کی از حق وفی دوم روز وسوم هم داریش او ۳ هم بگذرذ هشم چه سازی.- چه یب ؛ در اول کر تم گرزی بسن مکن هیچ حابت ؟ در ره میرود 7 اب و بت درو کری ماد دک سر موی بابذ راء در سوراخ هی سوراحت رذ از راستی راه جو کوران از برون, برده من زکوری زخم خورده تیه بر در چان ببذ برأی المین موی طمم از مه عال رذف زخوذ » خواستن خلق, جهارا (۲)- ۳ (1۷) وذ : کرد ۴۱ (۱۳) حو : 6 ۲۱ | کوری اسه ناطه زر حرف راء ۸ کرری با نقطه زیر راه ] کوزی 8 کی اي :ره 8 کر 8 (1۱۸) » یی ظ (1۱0) آنذ ] (۷ب] :‏ ۲ ۱۸۱ب) آن : از 8 الالا اتاسمه (ه) ۱1۰ ۱ حکات شفق بلغی وسخن گنتن ار در وکل شقیق, نی ان شیخ, مدزس سخها در اوکل باگ ی گفت گردم گت در باب توکل گر ی گفت در پفداذ لس رت 7 از انلااک ی گفت فوی باشیذ ومندیشیذ از ذل 4 ؟ مس در بادبه دللاذ رم توکل کردم و ازاذ رفم ال وبلک با سر یکدرم بوذ که آن در جیپ من با من پم بوذ ۱ در آمذ شذ حودل رغب دارم هنوز آن یک درم در جیب دارم جونی گرم رو از ای بر خاست .نو گفناکه بشنویک سجن راست ٩‏ در آن دم کان درم بستی لو در جیب ۹ و اعماد حانت زر غب کا بوذ ار توکل آن زمات ‏ که افکند ابن درم درمذگمانت حب كت لو آن ساعت مگر من نبوذی . وگر بوذی بان اون نبوذی عبر ر فرو_ لرزید از وی قیق این حرفی چون بشنید از وی بداذ انصای کن مت عانست درن دیوان درم در ی نگنجذ چهگوم حق بدست, ان جوافست.- که موی نیز هم در ی نگنجذ ۱ کنون حون شذ زاری کته او رها در بان خاک وخوش .که گلگوه چنن با ذکنوش نحب کارا که ابن درویش سازذ . که گلکوه زخون خویش سازا مب کارا که | ده نگردذ .رو یک پیرهن برد نگردذ یی ‌. .۰ بسی خون خورد ال سر اشته او ین ت () شیم : بر 8 ۲۱ب) الاك : ادرال 8 (1۷) در آنذ : شب 1۳ توکل را 8 (#ب) ببر : سوی 81۴ (۱۲ب) بذان : برو 88 بران | (٩۱ب)‏ رو : بنو 8۳ یی نامه - ۱۰ ۱۹ القالةً الاسعه (۷-۱) )0( حکات دواه که ی مخراست ب دوانه شوریده بر حاست ۲ کلبی برهن در ن دارم خطای آمذ آن بخویشن را بان بگشاذ آن جنون مضطر + که ا اول ۳ مد عاحز سابد مد اوّل مفلس _ وعور دلاگر کشت اي راه گردی + حو و خولی شذی از بای | فرق ه‌آن زرا که شبر آیط بدیذار بگرداشد خوش را ال 5 حوآفاز, و بر حون خوردن امذ کی کو در مبان, خاک وخونست اگر و میچک دای که جونی کیک جو سوذ کار و جز اشک وسوزی رهه بذ زحق کرباس میخواست وگر و سبر داری مرن دبدارم ک کراست دهم ائا کف را که من دام را ای ده رور و ندهی هیچ کرباسیش ه رگز که کرباس یذ از نو درگور .- بکدم زنه اي گردی بان خاک شو در خون خوذ ری بندذ خون حفش سر کار که تا خون می خوری وشبر دالی حو اجات محاک آوردن امذ جرا سر میکلذ چون سرنگوشت چم بنرشته ملق خاک وخولی که خولی میخوری آ خاک گردی ززلفش ساه افذ بر و روزی 1 حکات دوانه که اشك ی رنحت ۸ 5 دیوابه م رحت اشک بسار یی گفتش جرا گری چین زار بگوم مگفت ازائم خورن فشانی ‏ که ] دل سوززش برمر زدای (اب) اه : درکاه و[ ان راه آ (۱۰ب) 7 : در ۲ (۱۰ب) که حول خون میحوری ار[ ۳ القالا اللاسعة (۸) یی گنتش حکه اورا دل ماشذ حواش داز لس دواه شه همه دلها که او دار شگرفست مه جز یکه انجاهست از آحاست بی این دلای ما زج بوذ نز زا گر خر وشر ای دوابت سن ا خاک جبربل ازجه خو نکرد وی حون باذ ازو در مع امذ دان نا که خر وشر از حاست و زان رو سخر از ندس بک اگر نو زن خراب آزاف گردی ۱۲ کی کن گرد او تنل باشذ که ار دارذ همه دلهبا مشه جهگوه دل بدارذ ان جه حرفست.- ذ ویک وبلند وت از آ جاست دل نها یرم هه چبز از آی ی توان کردن روایت > قوم سامری را سرنگون کرد زرو اه حبات عال آمذ اکر مت از آما ضر از آحاست که انبر گنای آب رخاک ج و گنهی در خراب آباف گردی -" ی حی هم بنج گرچه زن دنه ای بدل باری محسق پوسته باشی ۱۲ )۸( حکات شبخ او بکر واسعی با دوابه در امد واسطی را اشاهی بدواه‌ستاش در شد نگای کی دراه را دید سر همست گای مره زذ 4 دست و دست ۱۰ زشاذی ی شدی او سرفگنده مای, رئص یمیی زر حهنده ماسح واسی گفت ای زره دور ."مان مخت ندی مانده مقپور جو در دی و ان شاذیت از حست شذسقی نده ازاذت از حدست ۱۸ زان یگشاذ بش شبخ نون وک در ند دارم بای کر (۸) امذ : اتاذ ۱ (1۱۰) تو دانی ی خر 881 (1۱۲) هم : در 8 | ۲مجا 8۳1 ازن دل : آو زین ۸ بس دل 8 دل ۲ زين 1 | ای ۲۱ (۱۱۱) ی شذی او : جون شنذی ۲ حون ۱1۸ النالا اتاسعه (۸) دز در ند ست وأصل ینت چودل بگانه دارم وس ات قن دا که بي مشکل تاذست .که گر ند پم دلگشاذست .- ۲ دوع چت ری ام او لو در ری باه پی در کل بعر سب خوذ شو زد که د خو که ین جبان جو باشذ صذ جهان در دل نجانت ‏ کا در چثم آیذ صذ جمانت زین وتبین انا بای که نوم ان جهان هم آن جهن می دام جهان در و عبانست.. محای شگرذکان یکزمانست اگر خوافی برای تو جهایی . یذ یذ زندرت در زمان هی جهان بر بو زاخلاطست واسیاب ." وشته هفت افلیمش فت آب ‌ى‌ در آن عا| ماشذ مغ از سفق از را راک را رتسم لکوت اما ززنوز: هر از ود هی زانرز ۱۲ از آشس گشاد صِِ ریان ه از مج بر اد فرغ اوانس بط چن نب زا .میاه زد ما زهی نوع آمجه توبائی خربذار ‏ شوذ از آرزوی "لو فا ۰ شم خرد منگر خوبتر را مدان هي دو جپان جز حان ون‌را نوی جماه زآش چند ارس دل لو عرش وصدرن هست‌کرتی حو دل انحا زعشت او فروزی ک‌ در ۳ دوزح بسوزی (0)-8 (ب) کا : که ۲۱ (اب) گرد : کرد ۳ (۱۰ب) از خاره : ازخا ۳ از ز خب 8 | حور : خون 8 | از :را | (۱۳ب) فرغ : شاخ 8 (۱۳ب) ان : آن 9۳1 ۱۱) مي را اما نو ۲ هی را آع آو | هی مه جر کان 8 (ب) از : ر 9۳۱ (۱۱ب) داث را مرش 8۳۱ (1۱۷) بسوزی 8۴1 (ب) کا آنش کنذ دوزن فروزی 9۳1 القالة الاسعه (۱۰-۹) ۱۹ ٩)‏ حکات بیر زال سوخه دل ب یکروز در بازار بشداذ . بقابت آتثی سوزنده اناد فان ر حاست از مدم بکار وزان آش فبات مد بدیدار ره در پر زلی ستلای ‏ عصا در دست ی امد زهای کی گنش مو دوا ور که افناذ آنلی در خن و زنشگفنا نوی دوه تن زن .که حق هگ نسوزذ خن - زِ۳ اخر چون بسوخت آنش جهانی "بوذ آرن زال را زا نش زیأی نوگنتد هان ای الم دساز ‏ بک رکزچه دانق چنین راز جن‌گفت آنگ آن زال, فرون که با خاه بوزذ با دلم من ۳۳ جو سوخت از نم دل دوارا ‏ مواهذ سوخت آخر خن را (۱۰) حکایت ۳ رسوخنه خر 3 واهن اشاذد درکار ‏ زهي دو ۳ اند بدیذار ۱۲ در آمذ سوخته کز سوزی‌زیست .زین بگاذ آنش گفت هب زکیست جواش داذ آنحا سوخنه از که هنم آشنا ای بار دساز بس آش گفت کارم روشنائست ."نو ری ترا چه آشنائیت ۱8 جوایش داذ حلی سوخته خوش که ریک ازکاام الا زآش ما و سوخقی در روشنای وت 3 بداری آشنای جان جون سوخنه من از نوام زار بلطنی سوخهُ خوذرا نگه دار ۱۸ جونجن سوخته بشناخت آاش . زا دست با اوکرد درکش .- (10) مرو : گر 8 (11) تن زن : هن ااظ (اب) چن :وان 8۳1 (۱۳ب) آتش : آهن 81 هن : او 8۳۱ (۱0ب) نو تاریی : تاریی 881 (۱۷-۱۹۱) - 8 ۱9۰ القالا الاسمه (۱۱) اگر و نز زن نم ر فروزی ۲ چو خشن, مه خشتی آنشبنست چو شرعت ان در یز شارذ چراشی گر نجشم اد جر را ٩‏ حرانی کز در حق ازشست اگر چه در مشفّت می لّذ زیست اگر رگ گل افتذ عار ۱ ۱۱ حکات جنن کرد آن نوی حان نکو عقل ک مدی‌را خذا فردا عحشر 5 جو مد آن نامه نذ یک دو ساعت زات بکشایذ وگرذ البی خطاب ابذ که من عشاق خوذرا ۰ ویک وک انگاشت جتار چو ر خبزذ باه از باه وگر ات نمی یذ چه ی " ۶ وحئی صفت در ش آی چو ابنجا موخنی آجما نسوزی ویک هت خشی آنی زا تاذ کورر آرا کف دشت رای آنشت هرگر دار کنذ پژمده حلی باسمرن را ماش چون چراغ باسینست زما ازکتر ویجارهار کست زما کس را هس ی وار ابو عل فارمدی ز خواجه بو علی فارىذ فل دهذ باه که هان بر خوان ِِ درو 4 معصبت سشذ ه طاعت وشته ست در باه جه خوای ناه در بارم یک وذرا چشت و دوزغی لو هم کر انگار و ما را ما را ] حاوذاه هه ما وهه با پس و هی دهدن مه | با خویش ای (1۱) زین نم ر فروزی : یش از نو بسوزی 8۳ بش از خوذ سوزی 1 (ب) ک انجا سرخته 8۳ ۳۱ب)_کورکان از اهل 8 کور آن کر ال ۲ کفت کو از اهل ] )1٩(‏ از پنت : باز بین است ۴ (۷ب) تاز کار : نا کنر (۸) - 8 وازن بت ا ص ۱:۳ یت ۱۰ از آ سقط شده (۱۷ب) با وه نو میج ظ هه ار وشه ما ونو ۲ القالً الاسعه (۱۲) ۱۰۱ جو مارا ابٍ رگ گل نبائذ .پر جزوی حيان, کل باشذ چو بشذ بشوا ای ملق محواهذ امه بر خواندن زا حق که جون از امه گفی وشنوذی شوی گسناخ از مصنی بزوذی (۱۲) حکات گنهگار روز سر ن چنفن فلی درستست از بر ک حق قوذ بشخمی روز حشر که ای نده ماوامه رخوان .که اجه کرد ری فراوات چوبنده اه بر خوابد سراسر. » بنذ جزسسامی چز یگ چودر اه » ینذ جزسیای ‏ زان بگشابذ دگریذ البی دوزخ مبروم زرن_ مر وان حقش گویذکه شمه بخوان چوپشن, مه بر خوانذ یار چات یذ نوشته آخر کار ز۳ حی سوه در ان گت باشد هه دردش درمان گنه امد حای هي بنی داشده راز بداه اشذش ده یکویی باز ۱۲ بدی را جون بشمان گشته اد حذا ده مکوی نوشته باشذ جونده ان بینذ شاذگرد: . زش نده که جون آزاذ گردذ مق گویذ که ای تیور مطلق "دنم از کرام الاسن حق که من دارم گنه زین بیش بسیار .- صه نوشن برمن آن دو هبار حس ف بر کات من سکن شقن مگرآن ی ستده این وشن ک | جدان که بذ کردم زآفاز .بر یک ده نکوای می ده از ‌ س (۲ب) ساحق 3 (اب) جر : هیچ ] (۱اب-1۱۳) 8 (۱۷ب) ی آوشنند ان ستردند ۲ (۱۸ب)_ ی ده : داد 8 (1۱9) چه من : من خوذ 8 | کناهی زوذ کردم 8۳ (ب) کناهم 8۳ ۱/۲ القالة الاسعه ۱۳۱) مر از جر گفار وکردار پس آنگه گت ای دار ند پاک ۲ زسری کان مبان جان. پاکست ک ی دانذ که ان سر محب جست را در یش چندن یچ یی ۱ ول ان له زان انتاذ در راه جو نو معشوق بوذی او جنان کرد هزارات برد اصباب بپاذ 4 وبا معشوق زر برده ر مت جو وان دیذ سرا پای معشو > جلوه داذن مشوق هرگز ندید وشذش دبدات بدذار ز ی گستاغی آخر اکن خاک.- ارآ گه شوی بم هلاکست چنبن سری تایب را سیب چیست ه زان آمذ که بمی هیچ هیعی که نا ازخویش گردی بوک آ گاه که از جثم خوذ وخلفت ان کرد درون جله تحت خواب بهاذ وان خفت ل غبری زه حت چبن بپتر > باشذ جای معشوق سل یت بان ذ از ع 5 (۱۳) حکابت سلطان مود وعررض ساه مر ملطازم رن نود روز رن آمابگه حافر ایمش ۰ کی شاه از رای او فرستاد یا کانجابگه عرش سباهمت رسول, شاه رفت وگفت ان راز ۸ ردان شدذ مد | ژدیک ود چان گفت اوه دیفم می ناب سرا خواست داذن عمرض یکروز طلب ی کرد شام حنی شناسش شا انجا رای نو باستاذ زین ررض آن‌روی جوماهست جوابش داذ ایاز, سیمبر باز شهش گفتا ندیذی روی مقصود جوابی زو شنیدم ی بابذ (1۷) دانند؛ 8۳ (ب) کنای (مناق 8 ) من کف خ 8۳ (۲۳) جان : خله 8۳ (اب) جنان 8۲ )1٩(‏ ول : بل 88 (ب) از تو بکردی هم او ۲ کاه 2۳ (1۷) ان چنن 8 ان جنان ۲ (۱۳ب) عرض داذن خواست 8 (1۱۸) مکر حاضر سود آنجا ۲ (۱0ب) نما 31۳1 (۲۱۱) کانجایکه ۲۱ (۱۷ب) حرای 8۳ القالة الماشرة ۱۳ دو گنم باجون شاه پروژ . سهرا عرض خواهذ داذ امروز مرا گشا بو | شاه گرز ‏ کهکی سوق ندهذ عرض هرگز میاگر عرش خواشی داذ وگر 4 مده جز مره خویش ودگر 4 ۲ لاله الماشرة پر گفش کرن از اه ارس هکه خب جاه مطلوبکارست دینی آنکه وسف از ن چاه تم ساطنت افشاذ ودر جا دم در زسابه آدی راد رح حاه وحب مالی ازاذ زهی نوع آزمونم مر بسی را که گلخن را نشذ گلشن کی را ٩‏ ور ان هی دو کی‌را گنت یکان ."بوذ ان شخص حبوانی 4 انسان ول جون آدی ذوعفضل باشذ .. خری موذ محاهش قل باشذ 4 عبی ار فلک رئئست از حاه.. فرشته دام از جهلست در چاه ۱۲ جواب پذر ب رگنش درن شوریده زدان . بطاعت م وان شذ از بدان ار خوای بلندی بر تر از چاه که آن از طاعتی یی 4 از حله ۱۰ جر گفت : آخر ومف ستور ‏ ک آن از مفز صدیفان بوذ دور لا شک حب جه وج الست ."را ان اه جسان پس وااست اگر جه در رم حق خاس غامی ما ال مد ماصی ۱۸ جنان از نو بر آرذ اه دوذی ."که موذ از ندارک هیچ سوذی (آب) عرص خویش وکس دکرنه ۴ ((ب) ودر : در ۳۱ ۱۱0۱) رز بر : زر تر ۳] (1۱۱) ک خر ] (ب) وذ : شوذ 1۴ ,۱ الْقالهٌ العاشرة (۱) (۱) حکات سلطا سنجر با عتاسه طونی ۴ بکروز سبحر ام عالی ۳ بامذ کار ان با کار آن راست کی نش جرا وش بو جوابش داذ عتاسه پس آ نگاه ال ٍ زشاحع 1 دیلم دان داسک بارس دروف و گر از حاه دیا شانمای ٩‏ چو گرد و رآ ال وجاهت دل, او چیست موسی » هس فرعون اگر جبریل فرماذ بوذ خوش ۲ ول گونده گر فرعور باشذ که گر در طاعی کرد یگنای کفر آحا وه امانت باشذ ۰ مان دروی که اع کشه باثی را آی زا ومسوذ با و بای شاذی ای دروش آنی ۸ اگر در زهوگر در اوش میری جو یک یک نره هام حاست دم بر جای سر گردان جو برگار زر عاسه ابذ حای خالی جر ی بش او بنشست رخاست نگنی وحدی 4 شنوفی که جشمم آن زمان کافاذ ر شاه دستم دای بس کند دنم دم چاره جز خاموش بوفل.- زجا. آخرن غروم سای شوذ مال و مار وحاء چاهت چو طشنی آنشبن دبا بصذ لون زموسی دست آوردت باتش عذان آ تثث مذ ارت باشذ وُذ هی عطو تور و گوای کز اعا آجه بردی آنت بش مان بوشی که اعا رشنه بائی مان باثذ که اجا بوذ او مگ شاذی بری با خویش آ ما بو هم بارر خوذ ابدر دوش گری ان انیت گران حنی مکن بگذر سبکار (اب) ک نه کفی حدی ۴ )1٩(‏ ند : بذ 880 (#۸ب) محروم : آزاذ ۴ )1٩(‏ بر : در ۲8 (1۱۳) ک گر : اکر 8 | کردی ۳1 گردذ ۸ (۱۰ب) آنثن : آنش اي 8۳ (1۱۱) آغا ۲۵۲ اعا ۸ اما( العامر: (۲) ۱۰۰ 0 ماجات موبی با حق ای ودر خواستن او یک از ول من گنا ليم عا رای ک اروش شوذ چشمم ,روش خطاب آمذ که مارا اهل دردی 8 9 رواه شذ کلم از ببرر دیذار چانه ع خشی زیر سر در هزاران مور وزسور زنگ ‌ ملامش کرد مونی گت آنگا و گت ای ی اه شتاب جو موسی از کوزه روان مُذ چو آب آورد پیش موسی اک کلم ان نیب کرد ور خاست جو باز آمذ درذه بوذ شیرش موش امذ دل موسی ازان درد زان بگشاذ کای داشده راز عا سر رنه ان سر وان بات بگوش جان زحن آمذ جوایش کم از دوسنان, خویش ای که دل می سوزنم از آرژویش بصدق ابدر فلان وادیست مردی شاتروزی سلوکش در ره مامت دی آن مرد را مستغرقی کار پلاسی با سر ژالو ببر در رو برد امنه از بش وس نز ک هستت مجبزی میل در خواه ۳ از کوزه ات ۰ شری آب یکدم ازن آن نشنه جان شذ رده دیذ اورا روی بر خاک که اکراس وگور او گنذ راست دلش خورده ۴ زوگنه سبرش بی دردش زیادت مُذ ازان مد 0 ریت دای بصدذ باز که سر نو ه دل دید ونه حان بافت که جون هي بار ما داذم آش 4 ای ی ۱۸ (۲( محن ۰ سخن اا گت آن ۲ (۳ب) از ؛ در 8۳ (؛ب) یمدق در 2۴1 (۸ب)رو: نو ۴ )1٩(‏ کرد : کت 1 (۱۰ب) کوزهات : کوزء 8 (1۱0) مود ۳ (ب) مد : درد الق (۱۱ب) تریت داذه ۲ داذه تریت 8 | اعجا يك بت از مان انناده ماید (1۱۸) حراش 8۳ خطاش ۸۱ ۱۰۹ القالة العاکرة (۲) هان بپتر که جون هی بر این با باس او جوما دادم سوست ۲ کنون جون واسطه آمذ بدیذار جودید از حضرت, چون ما غزیزی چر ای غبر آمذ در باه ! ول ۳ باز بدهد . آشچکار, بز عم باگر ندر موی عزٍزا کار اما بست ب او ۰ سخن با او حو در حان ودل اذ چو توالذ کی بر جان ندم زذ نلکرا در صمفش مشمر زم‌دان ۲ مر جیزت حو صذ برد اشد چو اجا ی کشذ چندن نبنگن جو زير زین ر ای باشذ ۰ جو ار خیل سگان افناف مپرث کالایق وذ در دس ای ال کان زرگارا باحست ۸ 4 هیحان بدا سر زا ببذ که در م| هزاران حان در ایذ زدست, ما خورذ آب‌ان حکرخوار جگوه موی آرذ در بان دست جرا کرد الفانی سوی ابر زغیر ما چرا میخواست جیزی رذع از مباش حاوذاه حساب آن پلاس وخشت باره زما بویش رسذ از هیچ موی .- سجن جز در دل وحان ست ب او سخن آمحا زدیا شکل آذ عردی بر کسی شوان رف زذ زی پپرست چرغی کرده گردان را برد اصل چد شذ چکوه زر فلک باشذ درنگت کار لبنت جای باشذ چ بای زسکاان, سپرت کرام الکمن ب حرم خی حه حای ساکنان مستراحست به هکس ای پسر آن جاه باب که | یک جان درين سر با سر آذ (۱) مان : ازان 8۳۲ (ب) آمجا 2۳1 اعا ۸ (۱۰) 8 (۱۱۱) فك ابر ظ (ب) جرشی 8۳1 وحرغی ۸ (1۱0) پر جر 8 (۱۸-۱۳) - 3 (۵اب) جه بکتاط سکان ند سپرث 8 )1۱٩(‏ لابق : اي را 8 (ب) با : را 821 اثقالة العاشرة (۳) ۱۷ ۳( حکات در حال ارواح پش از افریان اجام جنن گفنند کان مدت که ارواح ان مدنش سای سه جارست جنن قلت کان جاپای عالی ممم آن را بوسته کردند پی آنگه ازپس چنیا یار جو آن جلپا هه دیا دید وزان فسی که مد آنجایگه با چو این فسم ای مجب جنت بدیذد مایدند اندگ اروا ر حای 4 دیارا 4 جت‌را گزدند خطاب آمذ که ای جبای جنون م ازاذد از دبا وحنت جه ی باد ثرا در رم ما خروئی زان هه جما بر ام که ای دارای عرش وفرش وکرسی را خواهم با دیگر هه هیچ خطاب آمذکه کر خواهان مبذ هی جندان که موی حانور هست درو بوذ ا فده س از اصاح که هي یگ زان جهان, او هزارست 4 دران مدن 6 و از جم حال بای مین دنا شذ پدذار محان ودل سوی دب دو یدید قی چشت افتاذ شان بر راست آما طب ده جان از بب, دوزخ رمذید که ابشارا اند از هیچ سو رای 4 از دوزخ سر موی رمذید شا اما چه ی خواهیذ اکنون از دوزخ شرا بت منت که لازم شذ شرا درگه ما وگنی مر ار جلپا سر آمذ جو نو دااری از ما چه پرسی نوی حق یبن دیگر هه هیچ همه خواهان اواع بلانذ دگر دیابن سر بسرهست حین تحص خست 4 مس -< (آب) پیش اشباح 8۳1 (۴ب) جهان او : چهار او 2 جهار اورا ۲ (19) پي :له چب (۷) از نخه 8 انجا ك ورئه اتاده است » ۷ -ص ۹:۱۰ (۱1۱۳ ازاذبث [ 8 »وی : موری‎ )1۱٩( ۸ - )۱٩( ۱۸ القالة العاشرة ۱)) دگر جندان که دارذ نطره باران فزون زان بش هي رغ وبلامن ۳ خسک سازم هزاران آ تشن س‌ جو آن حابا خطاب, حقی شنیذید که حان, ما فدای آن با باذ + بای و جات ال از گرم جوبا هی حانش سری در میالست ک صاحب سر ار جزاویست ٩‏ جنان کاروام ی داند یکوست دگرها برد؛ آن دوع باشند چو موی راه بر در ی کلیذند 5 هه ارواح اگر جه یک صفت بوذ دگر جندان که برگ شاخاران ارو دزم زادی را من جم ان هم زمان ر سنه رش ازان شاذی خروشی ر کشذند با و هی چه خواهی آن باب زمر حاوذاف آغاز گرم ۳ کان سر هي جانی چنانست زر سعرفت آ 4 جزاو یست ول یک روح‌را دارذ ازان دوست رای ان هه عروح باشند وگر ده هزاران می رید ول متصود اهل, معرفت بوذ )1( حکایت زان بفأمبر زات, سطن یکروز یام * گرا داری و از ما بشتر دوست بر گت ای فوم. دلفروز ها فردا بکرم آمه دام چوشب شذ هجو روز گر اریک پای هي زیی را حاني داذ بپرسیدید ازو کای صدر عال اد نت ثرا صبر یذ کرد امروز جواب, جمله بدهم گر نوم جذا زان هی یی را خواند زدیک هی از پر حاحت م‌ هی داد (1) رغ وه لامن [ (۳ب) هي زمای در زمین پش ۲1 (»ب) نا هی چه آن نوخوای ۲۱ ۱ آن با ۲۷ آن ما ۸ ۱٩ب)‏ زر ؛ زرتك ۲ زانك 1 | آغاز ؛ ما باز 81 (1۸) ان ؛ آن 1 (۱۰ب)آن : او ۴۱ (۱۲) وذ : اند ۲۱ (۲۱۸) شذ شب ۲۱ (ب) آن هي زرا ۳۱ الْقالة الماشر: (۵) ۱۹ ز هی یک خی بستذ حه یکدم پس رده چان سدارذ آن راز باخر چون در آمذ روز دیگ بپرسیذید ازان باسح دگر با که را دوست ر دارم زعال زان جون این سخن از وی شُنوذید ن6 دید ندز یکی آنگا جذا هي یک زسر آن خبر داشت اّ دل خواهذت ای مد ناجار واه از جکرکن شاذ ماش هکه ا نو خون نوشی در جذای نگرد با ز. دیگر زخانم نگذارد رون _ از رده آواز 4 رسیذید ان زنل بش ,بر زان بگشاز سغمبر بگتار صعه اورا داده 1 در حشه ام اف مه بباانس زهم شاذی وید زان سر کس نموذ اه ۲ گاه ول ا مايشه کاری دگر داشت. - ک کاری بامذت در رده زار ب وی در خون دل ازاذ می باش با ره هم امنای 0۱( حکات رالمه رجها اي ۱ مکر چون رابمه صاحب مقای دران یک هفته هبج از پای ننشست جو جوع انادگی در پاش آورد یکی مستوره وذش در حوالی ۹ شد رایمه در درد ودای چوباز آمذ مگر یک گره گاه دگر باره برفت از پبر, گوزه سفتاذ آن زماش کوزه از دست ك بوذ یک هفته طمای صلوهء وصرم وزش کار سوست شکسق سخت در اعضایش آورد شاش امه آورد حالی ‌ ‌ که با در گیرذ از حای حرانی وی ص- نگد, و بست آن کاسه در راه اناد ارت ورن جکر دنه ماد وکوزه بشکت (1۱) بك : دم ۴ زن ] ۲-۸۱ (۲) آن : او ] (1۱۱) نو نا 8 ۱۹۰ القالة الماشرة )٩(‏ زدل ی برآورد آن جگر سوز بمذ سرکشنگی مگنت المی ۲ نگندی در ربشای ما و خطاب آم ذکه گر ان مظه خواهی ولی ادوه جندن سا خویش ۱ عصه ایدوه من ودسای تال کرت انوم ما یذ هیشه ترا ]هت ان یک روي آن ست ((۱ حکات بگر شورینه دل پول, بدا ما سنگ ی اداختدش ۷ جوماجز گشت سنگی خرد از اه کزن ساننغرد ماود سک کر بام شوذ از سنگ خسته ۰ چوسنگی سخنش آخرکارگر شذ جنانخونر زان سنگ ازدل نگ رای آنکه ا رهذ ازیثات زد الق ور رن نایار بکنعی در شذ آما کته بوذ نمی دانست شُذ با گشته در خواب (اب) ع! : کی | (۲۷) بای : باشذ ۴۱ (۱۸)ک گر : اکر 8۳ (۱۸ب) یکسو : پکتر 8 (٩۱ب)‏ خون وخلك ۲۱ > گفق گت عا/ آش افروز زن چار؛ سکن چه خرای ون در جند گردانی ما و ٍ حم مرس از مه ا بای زدل ببرون ریت ان شندش بابذ هم در یک دل بصذ سال ندامت رک دیا باذ شه که آدوم الب رایگان بت ال زست کوذکان امذ نریاذ زهي سوی شک ی اخشدش بان داذ وخواهش کرد آنگاه شتا مه ت داد لگ مازم دست بدهذ حز اشسنه دش از درد آن زر وزر مذ که خوئن شذ زدرد. او دل سنگ سصر ءرفت للگان ورشات رای خواب یکمو رفت از را مان خاک وخون آغثتة بوذ هه جامه زخوزش گشت غرقلب الثا1 العاغرة )٩(‏ حو دی روز خلق امد بدیذار برش ول را ذیذید بر پای دیدید اوشاذه عکنته زار حون آغته کرده حامه وحای ۱ چ نکردند حکم آن یکار .که لول ای تج بکردست ان کار ۲ ذو کفند ای سک از کای ‏ ص در وی ه نم آشنای من از بنداز گفت انا رسیم بر ان کته خفم وآربنم ص از کت وشن ات آ نگ که روئن گثت عا| از سحرگاه ۱ ذو کفنند کز شداذ شید بصره اختی از بچر. خون رز دو دستش سخت ر بستند و ردند بزیدان ان ی سفق سپردید بدل م‌گفت ببلول روز هن ای‌دل چه خواه کرد امموز ٩‏ زگ کرذ ان برتن و ول انا عون آوغنی و بفداات اگر تسلم بونی .. بصره کی جات م بوذی اخ شارزا کت ۱ ۱۳ زاری کثن ایز ام أز شاه ۱۲ جو زر دار بردند آن زمانش ‏ عاذ اف مرد ظلل ردباش رسن‌درحلتی اوچون خواستانگند بالا کرد سر سوی خذاوند زر لب یگنت آنگاه رازی." مت از کر زن پاک بازی ۱ نعان دریت وگت او آنامت مش کم ۳ کدن راهست جنن باری کنون ی زر شام یک گردن دو خون ی رام برد آن در ن‌راار شاه وزر شاه حاضر بوذ ار ۱۸ تِ لصر ه زدریگاه مسجواست روی او بی بوذ آرزوش ک با چاو نشینذ دی راست ول هرک ندیه وذ روش (۷ 1) بای : جای ۳ (ب) ومای : وبای ۲ (۳ب) ان 81 آن ۸۲ ۲۷۱) کز : از ۴ (1۸ )از بند وبردند ۲ صخت بنند وبردند 81 (۱0ب) زن : آل ۲ (1۱۱) وگت : کت ۲ (ب) زراهت 8 رواهمت | ای نامه - ۱ ۱۹۲ القالة الماشرة )٩(‏ وزرش جون بدید آمحا ویشناخت زان بکئاف کای شاب مبارک ۳ ه از شاذی محست از حای حالی سر ورویش بوسیذ وبصذ از چو شرح. قنل ومتول گنتد ۱ شه پسره مرموذ آن زمان زوذ شه لول گفت ای شاه عازی ساذ ابله که حون او رزی ٩‏ جورخاست ازسر صدفی؟ااو داشت برای جان مر در باخت جارا کان کته‌را ثه خواند آنگاه ٩‏ وگ خواهید کلت اورا نک یت ۳ چه تامیت اقا بطیمت زر آن چاره آخر زوذ کردند ۰ پرسیذ از جوان شاه زمانه چه اتاذت که رک جان بگفی جورات گتا6 دیدم ازدهای ۸ دهان بکثاذه و آش فشان بوذ ما گتاک بر خز وبگر راست حونت در کنم در یکزمان من ((ب) ای : آل اظ » رل خون جوان ۶ | ۹ : رغن ۲ (ب) خن او | ۱ - ] چو دیده بوذ رویش عبشپا ساخت ار لول می حستی و نگ 4 بش خویش کردش حای خی فرش کرد ونشادش باعراز وزان س نضه ماول گفشند که بابذ رمحت خون اين حوان زوذ ا سوز دارا کار سازی که گر خونش برزی ری فدای من شذ از هر نگو داشت جکوه خون وان رحت ان جوانر بئان گفت بای شذ دبت خوا حای او ۰ ان کار او دست رای آنکه بپاوش شُفیست هه خمباش را خشنوذ کردند ؟ چون ر خی نو از مسأه ترسیدی » من آمان بگفنی که سل آن دیذم هیچ حای 1 س جار‌را زو م حان بوذ وکره ان زمان گردی ؟ وکاست بائم در دروت حارذان .من اقالة الماشرة (۷) مان در عقوت جاوذاه زهول وم او از حای جسم ۱۹۴ کست فریاذ رسد در زمانه گم آمجه کردم ] رسم پس از بهاول رسیذ آن جهاندار که او اری چه گفت بر سر دار ۲ چان گفت اوکه دستازجان بش هلاک, خویش شذ حالی درسم بر آوردم سر رگم یی ازین سکن دل ی چه خوای فراکردم نوی انهتا نار ار خواهند کت ان ساعم زار ٩‏ من از او خون با خوام 4 زیشان ‏ جه گرم دامن مشتی پریشان زا دارم دگر کیرا_تدارم .که از حک نو خی نیست کارم جوگفم این سخن در برد راز جوان بر جست وپس در دا آواز ٩‏ اوازم فروذ آورد "از دار باسخ بر گرفت ان رده از کار اگرچه منم از حق تمالی . ما شوریله بش آورد حال وم کر بکردایذ ال "ارم کرد باصذ جان مقابل ۱۳ جو با کی مرا در شگاهت بسذ حان بش او رئن زراهت ویک لو مدی غیریی .هه از غیر شر وخیر یی 0 حکایت لیث بوسنجه ۰ رون شد لیث. بوسحه سازار رک کف شکه ای ترک ان قفا جست فلاست او حو خورشذی هه ور شنذه بوذ رک آواز؛ٌ او ای وود از ر وناز بر ۳1 دای که او کست کوملش بش سلطان خوشترازسور ۱۸ جو آ که شُذ ازان ادا او (۲0) گت او : کفتا | (لاب) تکوم 8 (1۸) ترا دارم : ترا کرم ۴ (ب) خی : برون 8 (#ب) حنت : است ۵۴۱ | وس : بس ]۲ ۱۱۰۱ ) فروذ : رو ۲ (۱(ب) مارم ۸5 نازم ۴ (۱۳ب) ج : ره | (1۱0) مردی : مد 8۴1 (1۱0) بوسنجه : کذا ی الاصول (۱۸۱ب) سور لا ور ۴ ۰ - ۸ (۱۹ب) - ۸ شد او زاندازء از "۲ ۱۹4 القالا لماش ز ۸۱) بشمان گکث وحون ماحب گاهان ک شم از گنء خویش بشکت ۲ جوابش داذ آن بر دلنگار ک گران او یم جز سقط ابست زخفرت بین هه چزی ولیبکن 7 امی دالی که مردودی و بای وی دای که با حان بر فرارست و ابر ی دای وآن ی دای خدارش کشت .ورف + ش پر آمذ عذر خواهان دانسم غلط کردم پم مست که فارغ باش ای سمرهنگ از نکار ول‌زآ ما کهرفت آ حافلط نست.- و از ندگی یک له ساکن رح رقنه مسمودی لو ی را بر ام رفن عرن کارست شش توان فگندن بر گمای را بابندگی کاریست پپوست (۸) حکات موسی ومد عاید یی عابد باموذی زطاعت ۲ شاروزی عبادت بوذ کارش عوسی وحی امذ از خذاوید حه مقصودست از طاعت مدامت ٩‏ حو موی آیذ واورا خبر کرد جنان حدی دران کارش بیفزوذ و گنت چو نو از اشتبای 6 ری گنت آن رکشت راه بوذی ی عبات هیچ ساعت بر شذ در عسادت روزگارش که عاید را بگر ای‌مرد خرسند 1 در دوا بذغتانست یامن عبادت هرد عابد بیشتر کرد که صذ کارش بکسارش سفزوذ جبن شنول در طاعت جرای که ای طوطی. طور ومرد درگاه (۲ب) دم : م 8۲ ۱ آب) ی ۰ 4 آ (۸ب) ۱۸ : در | (٩ب)‏ کارییت : کارست ۱ درکار 88 ,(۱۳ب ). اي ۳ کای |9۲ | خرسد در سید 8 (٩۱ب)‏ که بك کارش مد بارش 8 اقلا الماشم : )٩(‏ حنان نداشم ین روزگاری جو دانم که آخر در ثمارم ۱۹ که هجم من م در هیچ کاری یک طاعت زیادت شذ هزارم جو ام ز اشقبای او زر امد هه کاری مرا بکور امد ۴ اگرچه آب در آش وّذ ان ازوهرچزکیذ خوش وذ ان هی آن چزی کزان دراه آیذ ‏ چه بذ چه نیک زام ره یذ ار نوزم وّذ از حق وگر نار خذایست او میا بشدگی کار ٩‏ 1 ادیشم از نزدیک ودورش .که دام ان جنیم در حضوری چوموبی سوی طور آمذ دگربار خاش کرد حق از او اسرار ک چون دیلم؟ اين ید چنن است .. زسر نا پای او مشنول. دشست ٩‏ پسندیم ازو عهد. عبادت ."وی شذ در مل حدش زیاات چو او د بندگی خویش بفزوذ . خذاوندی خذا زو بش بمزوذ کنون از یکخانش شمردم . زلوح اشفا امش سنردم ۱۷ رسایلم بصاحب _دوشاش ." بذواز من کنون مزده رسانش - جو و آگه نه از سر انمان ‏ سر موی مکی انکار ایشان 5 سری از جهل بر افرار وانکار ک فردا ند خواهذ شذ بدیذار )٩(‏ حکابت پير مجاری وحنث یکی پیری تحساری بوذ در را حّث بشهرا دید ا گاه حو اورا دید ردان سا کنذ از 9 او دامن فراهم 6 (آب) کاری : کار 0۴۷ (14) آب و آ نش 4 بوذ 91 (ب) ازو هی جمز کایذ : هران جبز یک ای ۲ ازو جر یک آمد ] ازان جبز ی که آیذ 8 (۲0) هرآن : هه ۲ (ب) زاد : را در ۲ )1٩(‏ وگر : اکر 86 (ب) او : آن 7 (۸ب) حن از اوج اسرار : حن زارواح وایرار ۴ از ارواح واسرار | حق زرواح اسرار 1٩(,۵‏ ) دم : دام 8 (1۱۰)عهد:عهد و8۴ (ب اجدش [] حدش ۸ چندین8 (1۱۸) سر انسان : کار ابثان ‏ سر ابشان 8 (1۱0) سري از جهل بر : سعزذ از جهل بر 8 ۱۹۹ الفالة العاشر ‏ (۱۰) نت گفت ای مرد مارا . شذ تقد من ولو انکارا بشو اموز قدت‌را خریذار ."که فردا نقدها گردذ بدار ۲ جومقیولی ومردودی عبان بست ...را از خویش سوذازمن زیان ست جو لو گوری خوذ ی ی اموز جرا دامن زمن در چیی امموز ول امروز ی باذ مامت ...که ا فردا رسد خی نات 1 حوبشنذ ان سخن آن مرد أز وی ماگ افتاد دل بر درد از وی.- دلا ام‌وز قد و هه دیدست که دل از وی بظاهی در کشذست مخ کر کن از آقد جنت ."محر یش گردذ هي زمات ٩‏ بفرمان رو چو داری اختباری . دگر با هیچ کارت نمست کاری ازحاگر نکر ور بد رست حو سخوذ آمذی بخوذ ردت ۰۱ کات غزالی وملحد هر یت کر ترسذ ودرون خاه نشست . که‌اخوذروزگارش‌جون دهذدست جو در خابه نشتن گشت ببار ‏ دش بگرفت از خله موکمار 4 کی زدیک ونیدی فرستذ 1 ای در راء حق دانده استاذ نم بات دنه ما بل نم جهن حه فرمای ما | آن کم سَ‌ ۹ ان دردرا درمان کم مس ۸ ازان یفام وشهدی ‏ آئفت .بان بفام آزیده جر گت مم خواجرا گو ای زره دور جوئو حق‌را هم رازی هدستور (1۷) و جنان است 8 (ب! در کا است 8 (1۱۰) ور : کر [8۳ (۱0آو ۲۱۸) وشبدی :؟ کونپدی ۲ : اعله بوشاجی ؛ (۱۱۷) ما : ترا۴ )1۱٩(‏ وخواحه ۰8 (ب) ه دستور : ودسنور 8۳ اقا الماشرة ۱۲-۱۱۱) ۱۹ حٍ حق ی کرد در اول بدیدت مرگ هم نپرسذ از و هیجی پرسیذ ازو چون می آفریذت و خوش م باش حالی چند سجی حور ی 7 آوریذت در ساه ۶ ف‌ 7 رد م ی امه ۳ حر ۳ شید ان شوه سفام دلش خو گت و یرون جست‌ازدام.- جو رافت ات در ملک الهی . جنان نو ذکه آو خواهی» چه‌خوافی ۱ کات دعا وی ودواه ۱ حهای خلق ی گنتد امن ک آگه سم ا ان حه بائذ دما ی کرد آن داد دوس یی دواه گنت آمن چه باشذ نو کنتد امن آن وذ راست چنان باذ وجنان باذ وچسان با کامامخواجهاز حق هرچه دخواست ٩‏ بات بگناذ آن ون راز بوذ آن چنان وان جن هبعج ولکن جز جنان بوذ وش گن حزی محراهذ وذ روزی .. ماشذ روزیت جزسنه سوزی اگر او خواهذت کاری بر آنذ وگره از گلت اي ر ایذ 9 حکات دوانه که یت ۰ کی دراه بودی زر سر راه شسته ۶ سم خاکستر آنگاه زمانی الک حون گرهی فشاندی . زمانی نز خاکتر نشاندی ی گفت ای محاکنتر گرفتار جرا بوسته می گریی چنن زاز ۱۸ (اب)_ نرسیذ : نترسپذ 8۳ (1۲) نرسد : نترسذ ۳ (۳ب) رکراه : از مبانه 8۳۱ (ب) که من آ که م نا خوذ جه" 8 (٩ب)‏ خواحه ۴۱ وخواحه ۸8 (1۱۱) ان جنن رانجان 8 آ جنان و ۲ مجنان ]۳ (ب) کامام خواحه ۲1 کامام وخواحه ۸8 کامام خواجه خواهذ » جندازن سج کاس خواهچه ی خواهیذازخویش ۱ ۱1۸ القالژ المائم ة ۱۱۸-۱۳۱ چن نگف او که پر شورست نم چو شمی غرقه در انک ام ک حق ی ببذم بیغ ول یچ ول حق را نمی بیذ مرا هیچ ۳ ۱ مناحاة دیوایه ا حق تمال بصح | در یی واه ودی که حون دوانگش ایدر رودی ببوی آبان کردی نگای درد دل بگفتی با المی ترا گر دوست داری یست بشه وی من دوستت دارم همدشه ف را گر چه نود چون من بسی دوست.. مجز لو امن آمیدارم کی دوست وه گوت اي 9 اف وز ک یکدم دوستی از من در آموز.- جنان موزی, که هردم صذجبان مم ‏ زشونی او جو پرواه‌ست زان شمم اگرچه » بملت ی وان بافت ‏ ولکن هم دولت مي نوان پات الک نز دوت کرر شد. سوق آفتات راهر امد یک ۱ ۱ گفار شخ در در ابدن دوت بشیی گفت ممدی کای نکوکار ‏ چه خواهیکرد اگر دولت بوذ بر جان گفت او که کر دوات در آنذ. بگویذ آمجه شاد وآجه باذ ۰ هي آنکی‌راکه دون بار اند ...مان دولت درو در کار باشد (۵ب) جنن کفنی بدرد دل کالی 3 ((ب) دوست مدارم 8 (1۷) مي۱۱ ۱۶ 0) کر و ندانی ( نداری | ) خوذ بسی 88 (ب) نبدارم : یدام 8۳ )1٩(‏ وزی : مبری 8۴1 جم 8 شم ۸۳۱ (ب) زا : | 2۳۱ (۱۰آب , باگذ : آیذ ۲ الفاة امادی عنم (۱) ۱ الق الادی عشر پبر گفتش اگر در حه باثم چرا آشفه وگراه باثم جو من در اعندالی حاه حوم مکن نم اگر این راه جوم ۲ ک دک بوذ در چاه نی غرور چاه راید چو سی جواپ پذر ذر گنش جه گر الدک بوذ حاه کزان ابدگ بی مانی نو در جله ٩‏ دگر ره گر بطاعت بنگری از را علی ای اتذ آاز چو از طاعت عجابی پیشت آیذ ‏ ماب از حله جسان بشت آیذ )۱( حکات ان رد که در بادیه تجرید مکرد ۱ ژرگی بوذ از اصاب نوحید ."هه نُذ در بابه جری بتجرید ه باخوذ دلو وابریق ورس داشت... بآب وزاد ره با خویشتل داشت اخر در ره آمذ چون ربا ماذه ار نان در گرسا *۱ ی و . ۱ , یی بوذ آن ان که لرای گی جو ماجزان خن نی یک گفتشکه چونوذن‌چن‌زیت .. چنن مره چونگشتی سیب چیست بوی پار؛ ان هی زبان لو چنن جون گشتی آخر آمجنان نو ۱۰ حان گفت او کزان سوه بدردم کنارن بکم آ راک هر دم که جون رید من بندار بوذست .یور وتفلم بستار وذست زین آن له دعوی وذ دعوی ‏ کنون حون ذر؛ٌ در اأفت معنی ۱۸ (اب) زر بایذ 8۳ » بایذ همجر 1 )1٩(‏ حه گر :که کر 8 اکر ۴۱ (ب) کزان : ازان 8۳1 | حاه ؛ راه ۲ (۲۷) وکر در ره 8۳ | شکری 8 (۸۱) جو از طاعت نظر رخویشت ۴ (1۱۱) دار : دای 8۳ (1۱۳) وئبذی : وسیدی ۴ (1۱۱) گت او : کننا 8۳ ۱ب) غرور غغلم 2۳1 ۱۷۰ القالا احادی عشمر (۲) مرا داذ از روز خویش توب کنون هی ساعت افزون بش وب رون حق جبزی زنده بوذل .. کااشذ دلیل ده وف 4 چزی دون حنی گر زنده بطم آرن چزرا و ند بان ِ 5 ۱ ۶ ۱ ۰ , ۰ موی گر را بوند باشذ .. هنوزن قدر موی ند باشذ نو ی بای که کل بر خبزی از هش هر دم می در افزای و در خویش قلی خوفان 6 یمرک ها وک شش رت ۱ برتر ۶ که بر حر __ بارز وزرد مُو وزهم فرو درز بذن در گر مواهی اوفانان. ‏ سرافرازیت ازین خواهذ گشاذن ح بذن گر بفق چون خرایی ‏ چنان خنزیک گردی آثال ۲۱ حکات 1 دوابه که باولی ۳ يکي اون م رذید رز دست... بدیذ از دور ان دوانه مست یکرا گفت ان مرده که بوذست که باه شبر مکش در روذست ۱ ذو گنند ای نون بر شور جوا بوذ کی گر پر زور ذیدان گفت دراه که را ار چه بوذ درکن توا ۰ ولکن ی دانت آن و( کر حریق بس وااش اونشاذست . ون ی مااش اوفشاذست جنان‌درخا کش انگندست‌ودرخون ‏ که دیگر بر محواهذ خاست اکنون ب, ول الدد له ی وان کرد .که حای‌ی نوان دیذان جوانرد.- حو جاره ۳ زافتاذن ۳3 را بدن درا در اتاان بیرا ۱ اب , افزون : انمر 8 ۱ کنون ۴۱ 8-۱۱۱ 1۸۱) ین : رن ۴1 ۱۲٩۱‏ ین : برن ۱۴۱ هی : نحفی ۴ (۱۰- س ٩‏ - ۲ 1۱1۱) دوانه : آن م2 | : ور: بلق حفتی ۲ ۱ ۱- ص ۱۷۱ س ۲-۱۱ ۱۱۸۱) دواه آن نون 1ظ | را ور ا 8 ۱ تدانت : ندانذ 81 ۱٩۱ب)‏ بي‌را : کیرا : 91 النالة امادی عشم (۳) ۱۷ 7 گ ایا در انی حان بداری ‏ حو در ر خاستن ائاان بداری خوش آمذ عالت افراخق بال . فرو ردی بدین دار حنگال توان ده ه گرفی ه خریذی "مان انگار کون درا ندبذی باذ هیچ عال در جپایی ."که بر مردم سر یذ در زمای جرا جنت بسا از تست که ان عل کم باز بسشت جهن آنت گر نو مرد آنی ‏ شوی آما هکه هسق آن جپانی 0 حکایت گثار ینابر در طفل زا چنن گنت ب اران بر ک آن طن که ی زاذ زماذر حور روی زمل ان م کردذ ‏ بضایت عاجز رگرنده گردذ ولی جون روش ان جپان دید فراغی. زمین وامات دیذ و او رم زد بر رز رت گرا کی کز بد ننک آشبن رفت . بمحرای فراغ, آن بان رفت بینه حالر آن کی مچانت . ک اورا از رهم فصد. جمانت چنان کان طفل آمذ در جپای ."واه باشکم رفن زان زدسا هیک سوی آن حپان مد گم حال طفلت همحنان ُذُ.- ۱۰ دا چون آبست جانت ان جپای "بر آنش اه جمان کر سرد جآی گر فلت واهذ برد ره یش چگوه ره بری در لب خویش ۱ در ای : سفق 81 آب) جو :که 1 (1۳) خریذی ه کرفی 8 اب : یدای که ابدر چه شکفی 8 8۱0۱ 4 : ۱ چرا جات زف برکزندست ‏ گزین از را نی پنندست (10) جانت دری بفوله پنست 8 ۱ب آنجا ۱ اا ۸۴ ۱۱۱۱۱ او: 8 ۶۱ ] (ب) بکردذ ۴ (7۱۲) ننگ : ستكث 8۴1 آشبان آستان ۴۱ (۱۵ب) بگنم : بکرم 8۳1 | آ نان 21 کامجنان ۲ ۲۱۲۱ ) جانت اي : کارت ان 8 این جانت 8 «ب) طب کن آن جهان 8 | حهان : لدم ۲ -‌ ال 7 ی ی نت ۱۷۲ الفالة امادی عشم ()) ک گر راهی » بشان ی توان برد درون دل خاونگیی ساز *‏ کاری کی همرنگ جان کن توگر چاه گرد روا یست ولکن ِ توان هجو م‌دااش قبن ی دان که از جان م‌بوان برد وزان خلوة به سوی ح رهی ساز مک آن بر سر چوی » چا نکن که او دوزذ » بدست ۳ 5 ست زحامه در گذر حار ۱ ۹ داینس (۱۱ حکات حسن دحسان رمی اله عپیا حین ی شذ حبنش بوذ هبر حسن چون بنگریست اوا ی فت باخر زان سوی جیوزش میدذ پذو گفت ای حیبب وید درگاه جنن ر آب حون بشتانق و حیحون حون رسذند آن دو سرور گی از پس گیی از مش بشتافت ام از خویشان افزوش میدید زین آموخی آخر و این راه مجه جبز ان کرامت پفی و ۷ بش گت ای استاز ط که دل کردن سیم بوذ شه 9 با دای حو مردان ۰ دلی فرغ زنشیه وز مطیل زبای کل شذه در دس اک گیی ا خوذ گیی بیخوذ دو حلش (1۱) ک گر :اکر ظ | ه بدان : بنان اظ بنان ۲ (ب) از : در 8 بر 8۱ (1۲) در 8 درد ۸۲۲ ۳۱ب) مکن خال از سر وخوذرا بان 8 ۱ب ) نو : او 8۳1 (1۷) حبنش : جبیش | (1۸) شگرست ۴8 (۲۱۰) حیب مد !۴ (1۱۲)احبنش : جیش 1 (۱0ب) ندیل : قبر8 نطیل ۳1 (٩۱ب)‏ در : ۱ 8۳۱ از اب بفم من در ره حق را کاغذ سه کرد هه شوذ خورشیذ عشقت جرخ گردان مرا از همه بدیل وتیل زبای امه در اند حاکی که ام زن هم زان کش القالة امادی عشمر (0) ۱۷۳ () حکات شل سائل رجه له ۴ شب محلس وود بکروز یی رسپذ ازو ای عا| افروز بگر اکیست عارق ,رگفت آفست ک گر در یش او هي دو جهانست ۲ به یک موی مزء بر گرذ از حای ‏ که عارف آورذ هم بش ازن بای یی رسیذ ازو روزی دار بار - که عارف کیست ای اساذ اسرار چبن گت 3 فارن نوی ."که تارذ اب ان دبا زمی ٩‏ بیرخت وگ غت ای عا افروز و عارفرا جين گفتق فلان روز کنون امروز ی گوئی جنن او ناقض ی مي در راه دن و جوایی داذ شبلی دوشن آن روز که ای سائل سوذم من من آن روز ٩‏ ول چون من مم اموز عاشن ._ ازین بچتر جوابت بست صادی.- هی آنکو یک چهت بنذ جالی .. ناشذ دذن. اورا کی سابذ دیذ مکی ویذی هم نفامات خوذی ویخوذی هم ۱۲ ول چون آنن هه بوسته یی بذ ویکش همه دربسته بی ار سس دی یک وّذ ان رای آنکه آن از او بوذ آن ۰ زمیشوئت مین عفوی رده زیک عضوش مشو از دست زنمار ؟ حول اه وم سقف ی که هفت ابدام بابد دید هوار جهای عشق ر.خوذ وقف سس (۲۲) تجلس : مد 8 (۲۳) ات : آنکس 3 (ب) او بوذ هي دو جبان بی 8 (ات) تاب ان دبا : باذ از کنی 8 اذ ازدنبا ۳۱ (1۱۱) کی کر 8 کی کو۳ | جبت.شذ در جال 8 (110) یک ا۵ (۱0ب) زبك عضوش مدو از دست ده 8 (1۱۱) سم بوسته ب جون اهل دذار 8 ۱۷ القالة امادی عشم (۱) ۱ حکایت سلطا مود ا از دراه ۴ روزی اياز سم ادا رل گفت با نود پیروز ۰ جو شرا آن سیفن در گرش آمذ جر مردی حال کرده شاه عالی یذ القعّه روی ات ریوش ۱ زیکس مورتش دبوار ام جو خرو من سرا پای او یز دش جوت ماهئی بر اه انا ! از اثتاذ در اش تخ اي فا صه عفل و که عقل بوذ کامل شهش گنتاجو رویت در نظر بوذ ۲ کنون چون دیذه آمد بده بندت ما ازعشق روبت‌جان همی‌سوخت چو یک یک ندث آمذ دلوازم ۰ دلا مشوق را در حان نشال از چو او نشست بر نت دلم و بو از شاذی او از حای نز ۸ ائا کر وی خور جهانی جو جاپا موخت نها شد حتم که محوبت مناست اموز جو دبای داش در جوش آمذ سوی ام تد حالی رحالی بر آش هه رای گشته از در وام وزو دوار گرماه مه ان وقف یک یک جای و دی وزان آنش دران گزماه اتاذ جه افتاذت بگو اموز در را چنان عقلی چو عقل آشت زائل زیک یک بد نو دل بیخبر بوذ شنم ون بند بندت ستملدت کنون صذ آ نش دیگر بر افروخت کون من با کذامن عشق بازم .- شارش ۳1 زجلم در نشان و نداخت آان هه رخت دل او کی بر سر گیی بر پای میرو که و خوردی جهایی هي زیانی (1۲) روزی : بك روز 8 (۳ب) یرت : متصودث 8۳۱ (#ب) در حال وحال 8 حال وخالی ] (11) النمه : از دور 8 اب ] دوار : دذار 8 : در ۲ (۱۰) اباس ۴ (ب) بگو : نو 8۳1 (۱۱ب) حو فلز 8۴ ۱۱۱ب) آنش مذ دبگر 8۴ (۱۷) - 8 القالة اطادی عشر (4۷ ۱۷۰ ول گر خلنی کرد آنذ هزازاف جو معشوق, و با نو در حضورست )۷( حکایت شخ رید و ال نزش که اورا حد می زدید چکاری بازید عا افروز هی فلاشرا در پیش ده دی چنان ببزذ کی حدش بثابت در ان سح نی کرد آه لاش که دام هجنم مزذدی حنان زان رید شخ دن عجب اند جو اخر حد او آمذ بامحام چندن زم خورده خون برفه 4 آفی کرده 4 اش فشانده ۳ آ گاه کن اس ان حنت چان گفت آل زمان لاش مهجور ستاذه وذ حای ر کناره حو من ی ددنش استاذه در راه ما آن مه گر صذ زخ بوذی ستاذه بر من معشوقی بر ای چو بوذ این سخن مرد. باه بدل ی گفت ای مر سبه روز کند از جهل بر و تر باداانی اگر آهی کن از کار دورست 4 مان گذر ‏ یکرد بکروز زسر ‏ بای او نرق گه دذ که خون میرحت ی حد وجابت کهی خندطذ وپس م‌گفت ای کاش ل بیغ اتشلم مزذیدی که در آ ماب با وفت تِ مابد ال ۳" زو رید نها بیر بطم ون ک مات خدان ویان مم درکار نو حبران عایده ۱۲ کهدرمحنت نون خوش‌خوش جنان زیست ک بوذ ای‌سخ معشوق, من از دور موزش هیچ کاری حز نظار, ۱ 3 شم جدم زهی کی نوذی جر مر سائم بای بر جای زجشمش گت سل خون روا ی 2 ازن لاش رام دن ساموز (اب) وب : وخوش 8 (۱۱ب) وخندان شکفه .۴ (1۱0) آن زمان : انکه آن 81 آنکی ۲ ۱۷۹ القالة امادي عشمر )٩-۸۱‏ هه کاز نو در دن باژ گونه ست سین | خوذ و جولی او چگره‌ست تا زین رنددن می یذ آموخن .گر آموزی چین ما آموخت .- 4 بی باشذ که در دین اهل, نسلیم گ ند ِ )۸ حکات عد اله مارك علام نگ ار البارک بامداذی اب غلای دیذ یک پراهر اورا و گنتا چرا با خواجه این راز غلامک گفت من با خواجٌ خریش حصی چو او ی بننم دوشن چه گرم چو ند این سخن این البارک زذ یک نعره ویپوش اناد ی لد بان بگشا چون | خوش آمذ لا ای راء شات . حفقت که می دانذ که در هي سنا جیست ۰ دی کز داغْ او ۲ گاه کردذ که هي دارا که از داغش نشانست چنان کان حبشی از داعش خبر یافت ره مرت رق بوذ وبانی که ی ارزید از سرما ن اورا ۳ حابه کنذ ساز گرم چون ما یندگ ویش چو او 4 دالذ از من من چه جوم ر آمذ آش از جاش بشارک چنان گوبا کی خاموش افتاذ که مارا زهبری در بش آمذ.- در آموزید این هندو طریفت زجندین خلق داعّش بر دل گیست رش در پکننی کوله گردذ دم پا کو بان جان فنشانست کم مر ضایعکرده در افت ۸ ۱( حکات حشی که بش سنامبر امذ کی حبی بر بفامبر آمذ صه ره ی کم وش در آمذ گر عفوست اوگر وه فولست مار پشتی جون او رسولست («ب) بر 8۳1 ۱ ورل ۸ (اب) جوم کوم ۳۱ ( ۰بار : در 8 (۱۱ب) گرب کسی : ا درک 9 (۲۱۳ ) راه بان ؛ . دور نان 8 دوز بنای ۲ الالا امادی عثه )٩(‏ جر گفت جون و وه کردی ور کت آز شش 6 انز گام حنی جوبسندیله اش عبر گنت پن نوم تدای گناهت ذزه ذزه دنه باشذ چو حبشی این سخن بشنبذ گاه حان آن آهش از دل خن کرد » بش مصطنی بر خاک انناز سملا در داذ برارا مبر ک ار کشنه حق غرر نشور کی کو کته شرم وحبا شذ اکر نو ذزة خاش بوی ۱۷۹ نی دان که آم‌زینه گردی که بوذم در گا, خیش گرا بان ان گناهم دنه بئذ که ر حق ره نوذ ما ویکن از کرم بوشیذه باشذ ر آورد از دل بر خون یک اه که مغ جاش را مخویشن کرد سوی حق بااک رفت وباک افساذ که بشنایذ ای اجاب یکمر برد و پیویدیذ تجصر ۰- ۱ ۰ ‌ اگ مد اون او وما شد ك حب بوذ مد خر شور گوی ۱ ۱ حکات ان مد که مرروس خوذرا بکر مافت عروسی خواستمردی‌جون نگاری یر خوذ دیاش زر فراری چو آن شوهی بر خوذ ادیش نشارن, دختر, ترذ نبذش ۱۰ هه ان چون گلابآ ما مر کرد چو گل جرا اجه ش کرد حو شید از سرم زرا آمجنان دیذ وزان دتنگی اورا ۱5 حان دد دل آن رد خست از خحلت او بصخت ر گرت [ ۳ علت او ۱۸ دو گنت که من امان بدارم اگر ان سر و بیان ارم (1۳) حو آن بننده باشذ ۳ (۱۸) ذره ذره : سر بت او 8 (1۸) 7 : در 8۳ (۱۱ب) بر : در | (0اب) عرذ : بکری 8 (۲۱۷) آن زنرا چنان ۴۱ (۱۸) - 8 (ب) بصحث ۰ اصحت "۲ البي نامه - ۱۲ ۱۷۸ القالة احادی عشم )٩(‏ کرد ماذرث زی راز ۵ و خالی بست از عیب آدی‌زاذ "4 بومم تودل‌خوش دار وجندن زی‌مکن با جو شذ روز دگر بگذشت ابن جال حنان در ورطه ماری اناد فِ‌ رگ ون هجو جنگش در ففان ماد جو شوهي دید روی جرن زر او ۹ ۹ یک ذزه درمارا ار ود زان بگشاذ شوه درنپانی ی خواستی | من بموشم 5 1 آن وذ رای و کزن کار جرا زن نم بسي ببار خوردی جننگفت آ هنز نکای کونجفت و آع از نو سزذگفتی وکردی ول من ان خحالت را چه سازم جو و هس خبردار از گام بگفت ان وزخجات بیخبر گشت ی د ۸ حمی جو جزیرا که وذش آن سخشیذ بذر را خوذ کا باشذ درن راه اگر عبی ترا در راه انشا من بش از و در ن عب دارم دگر هیگز ساذت زین سخن با رت آن مغ زّن را بروبال که در یگ روز در صد زاری افاذ مه مفرش جو خرما استخوان اند طیلب اورد حالی ر سر او ؟ دم زرد روی بازه ر و که کشق خویشن را در حرای پوشیذم وزین معنی جوم ما نوذ خر اوه انگار 6 خذرا ین کدی چون و مد یذ جز و گفت جا, من بیچاره خوردی که ی دام که میدالی نو رازم کا بر خزذ ین آتش زرم سه مد روزس وحاش دگر گشت ماندش هیچ چیزی جان خشید.- (اب) در : ین ۲۱ (۴ب) در : زر 8 (۷آب) ماند : شذ 8 (٩ب)‏ زر رویش ] زرد ررش ۴ زردبش 8 | نازهتر : زردتر 8 110۱) آنگه آن زن : آن زمان زی 8 آن زن آنگه ۲ 11۸۱) پکفت وزین جهت او بر شذ 8 بگفت این وز جهت اول خر کت ۴ (ب) وحل دکر شذ 8 ۱ اقلا امادی عشم ۱۱-۱۰۱) ۱۷۹ اگریک نطره شذ در محر کل رن جرا دیزی ازین نم خاک بر فرف مشو چون قطره زین نم بی سروب که اولتر بوذ فطره بدرا حرا زای حو می‌مردی نین زار را بازاذه مد ه شرر وار ۳ جرار خاستی جون ی نحفی . جرای‌آمذی جون ی برفی (۰) حکات اسکندر وکلات کم بر سر او جو اسکندر بزاری در زمبن خفت حکیی بر سر خاک چبن گفت 1 ک شاها تو سفر بسبار کردی . ولیک » جین کن بر کردی سی کرد جبانگشتی جوافلاک ‏ کنونگشت نوازگشت, جبان اک جرا حون می شذی ی آمذی نو جرای آمذی جون می شذی لو ٩‏ 4 از گلجم آگی اعاک هت 4 آگه اکهآنحای فرسنی چرا ابیت چندین بد آخر . ازن آمذ ثذن اچند آخر ۱1 ۵ دوایه 5 کی دیوانه ی با وسر وذ که هي روزش زهی روزی بر ود داش بگرفه بوذ از خلق وزخویش .4 ازپس هیچ ره بوذش از یش زا بگاذ کای دانده راز جوست‌ان آفررنش‌را سری از ۱۰ را | کی زردن وآورنف ‏ دت نگرفت با رب ز آفرید.- ماگوی جورفی زن جبان نو ششای باز ده مارا محان لو جو عم ی جمان مان از جبان از کی جویذ نشان از ی نشان باز ۱۸ می دا 6 درماع چه چزست... دل من چیست یا جام چه چپزست | در 8۴۱ ر ۸ (1۱۰) اعا 8۳۱ ۸۱۶۲ اب) ک : حه ۱] خر 8 | آغا : انا‎ )۲٩( 8 جرا : جه‌ی‎ )۱۱۱( ۹ 4 ۱۸۰ القالا امادی عشم ۱۱۱) بدارذ چاره ابر بحار؛ خویش ارو رفم 1 عکری وسوی ی گرد جپان برگشته ام من زبتان. الستم بازکندند ازان سر گشته وگ کرده راهم ز یا کامذم یخوش و رک 8 آی سم وره درل سوز ون گر ام دین مزل ماد زکوری پشت بر اسرار کردم خرذ دام وخرطی خریدم ار دل هم درن سودا ماد چه سوذ ازجر چون سوذی یذ لا جندم کی چندم گذازی جو دردت هست ؛مردی مرد بنشان جو از دردی و همیدم سرنگون تر چز شمم هي زمان بر سر نب یگاز زا همراری هسوار؛ خنویش ول زر انم از هیچ روی رای ان جنس رگشته ام من نگرنسارم ذن زیدان فنگنده که بکدم بر کذا. اه خواهم گر آحا رتم ان دوم بس بسر میاردم از حبرت سب وروز کّ روزم یره ماهم زر معست دا اجز گردذ گل بانذ فت خرتهرا زار کردم دپ داذم وگسنانی گزیذم ناوی پست با ناد ور دبذم به بوفی بیع هه ه سر می نی به می فرازی مردی بر سر رن درد شبن ما | جند گردانی ون در بدسق دیارم جاره دفی باز (۲۱) بدارذ : ندانذ ۴ (۲۳) ر : در 881 ۱اب) شین : درن 8 (هب) که تا بکدم کنار8 ک بکدم با کنار ۸۲ (1۱) کامذم : آمذم 1۷۱۱) درین : دران ۴۱ (۸ب) که روز تب (نز) ام 8۳ ۱٩ب)‏ - ۴ (1۱۰) اسرار : اقلا ۵ (ب) -۲) خرذ ربا ودن ز خ 8 » ک جثم از روی دعوی دار کردم ۱ (۱۱) - 81 (ب) - ۴ (۱۲)-آ(ب) نکا بوی : یکالوسیت] (۲۱۳) خرذ را چون خرذاری ندیم | (۱۸ب) ه سرفرازی ۱۱۴+ : مرا با نو چه ید کرد آخر (۱۱۷ب) باز : ساز 8 ندارد حاصل حز درد آخر الا احادی عبم (۱۲) گر از پی انم گويم خبز ار زدیک ور از دور باسم بدارم از ده وبه ده شای حو و ايوب خوذرا له صاز که نا گاه مد. مصطنای اکر و کفری اعانت محشذ زا چون پر رهیر دستگیرست حو از حي بر مي‌شد مطلق امد ۱۸۱ وگ در نگ درم کوی مشو نز ی ا مر مم مهجور لثم رهای د۰ | 4 ۰ زمای جو حاه ساختی ذُر ,»ه مم باز شوذ م خُ جوز و گذای رگ درمایده درمات حشذ مریدی کن ؟ اصل مد پبرست لعته کار او کار حسق اند 4 گب ۰ حکات حسن لصری وشمعول ۱ حین در بصره اتاژ جان بوذ یی هسایه گیرش توا بذ گر هثتاف سال آنش بسن نام آن گر شمعون بوذ در جه حو عاری او از حد رون شد بل گتا که ببذ رفت امروز چه گر گری زلی سرمایگانست شذ امه حمن آزدیک شممون سبه گنه زدود ۳ روی گرفنه بوذ پبشه نجزر وستی همه سر بش | نش داشت جون شمم حسن‌را درد دل در دل فزون مد عبادت را ورسیذن در آن سوز ولکن آخر از هسابگانت یان, خاک دیذش خفته در خون ه جابه در رش با کزه به مری ۱ ین فك (1۱) از : در 9۳ (ب) وگر : اکر ۲ | ونر :که ستم 8 (1۲) وگ :اک ۲ ۱) وماده : بهده | ومردم ۴ (اب) یم : زه 8 ۰ حوهباز ] (۱اب) تحشذ ۲۱ ند ۸8 (1۷) بر رهر : حرز زور 2 هرژه زور ؟ هرزه رهر | (۲۸) از : در ۲۱ ۱ م‌شد : تجلس 8۴۱ (۱۸ب) عبادن کرد ورسپذش 8۳1 (1۱0) زین سربایکانت 8۳ زنل حریکانت ۸ زسر ی پایکانت 1 ۱۸۲ القالة احادی عشمر (۱۲) زان بگاذ بخ وکفت ای پر برس آخر زحن] ی زفمیر مه مر از هوس بر باذ دانی ."مان آثش ودوذ اوفتاذی م بازردی خذای خویشض را 11 کردی بدوزخ حان ون را و بنداری کز آش سوذدیفی ."یدای کز آنش دوذ دینی بکن ای خته ]ی رهمای . که گر شیری نو باحق بر بای + چرا از آتلی دل ی‌فروزی ‏ که گر بربایذت حلی بسوزی دران آنش که یک ذژه وف ست._. ازو موی وف جتن روا مت 8 اش را وا وذی زمای ‏ را داذی دی باری اما ٩‏ توکاتش ی پرستی روزگاریست . پسوزذ آخرت ون طرف کاریست ول من کز دل وجان حق پستم .بر آنش درنگر ان ظه دس 6 ۷ آگه شوی , ای که کار که جز حق ست در عال دار ۲ بگفت این ودر آنش برددستی که در مویش امذ زان شکننی چودسن شبخ دیذ آ گر فرلون . زدست, بخ شذ حیران ومپوت شاف از برده سح آئنای .. جو شمیی.یافت شممون روشای ۰ جرا گفت شیخا این چه حالست ...هه اکنون مدت هفتاذ سالست کمن آنش پرستی ببشه دارم کنون از حق بی آندبشه دارم درین ممر که جانبرلب رسیذست.. دل, ریک را صبعی دمیذست ۸ چه سازم چر؛ کارم چه دای که بسپاری اند از زد ی (اب) ک زتقصر : جند تقصیر 8۴ (اب) که گر : وکر 8۳۱ | بر بافت ۳ در تاینت ۸ در بایذت 81 ۲۷۱) يك - ۸ (۸ب) ترا باری دی داذی اظ ؛ ترا باری امان داذی زمان ۲ 8۳1 آب) روزکاری ۰۰۰ کاری 8 روزکارست . . , کارت ۴ (۱۰ب) در آنش ینم ان‎ ٩( 8۳1 (۱۲ب) در : بك [] | موش نامذ 8۳۱ (۲۱۳) گر : پر 2 (۲۱۸) نات : ساف‎ الفالة امادی عشم ۱۱۲۱ ۱ بان بگساذ شخ وگفت ای یر بی آنگه گفت شمعونکاي نگوکار وان زفم رگ که حق عفوم کنذ ی هیچ آزار بن این آرم وبا راه آم حين بنوئت خی ونکو کرد در باره بگفت ای شخ دن دار که نویسند زر ان خط "وا حمن فربان آن گر کین کرد خط آورد وشمعون ۹ جوخط بسنذ حسن‌راگفت ای پر ما جون پاک شسقی د رکفن ,4 بت این ور آمذ جل پاک باذید آن خطتش در دست آنگاه حفت آن شب حسن در فکر ی بو بل می گنت زیرک اوستاذم لیر ی کردم واز جهل بوذ آش جو یرسک من خود غرقه میرم چو رو زملکر آب وگل من در ن ابریشه بوذ او | سجر گاه (1۸) ان خط را کواهی 281 (۱اب) مرگ : برک 8۳ (۱۱ب! نادانته خی را بداذم 8 ۱۸۴ سلمان شو را ات بدیر بی آزرده ام حق زا بگتار خمی بدفی ودرتار گردی دهد درجم شریف دبذار وی حون خط دق آنگا آم پذیرشاری منصود او کرد عدول, بسره ی باید بکار ک ی سم من از فمر, لبی زرگارا 8 آن سخن کرد -4 ف‌ سط لین ات یمن۳ خا چو چام در ربیف مرگ در دس خویش در خاک کین ,4 جهای خلق گرد آمذ مخاکش نشتند آن ماعت | شانگاه هه مشب در ما وذ ار ی ود که ادانسته خعلی باز داذم دام نی با سل بف وس چکوه عزقارا دمن رم چگونه ملک حق کردم مجل من آ رشان ۳ ا دانته خلی بداذم ۴ نادانسنه خی ی بداذم | ی ف یی ت. ۱۸۱ الفالة اثاتی عدر چنان در خواب دید آن شم ایا که شممون بوذ در جنت خرامن زع ااشای اج پر اسر زتشریف, الپی حله در ر + لي خدان رنی بان جوخورشید ‏ من کرده_ دار اللک جاوز حسنگفن شک هی چونی رین دار چین گفا چه ی پرسی سین کار سرای مر ببشت, جاوذاکرد ‏ فضل خویش دیذارم عبان کرد + کنون و از پذرفشاری خویش . شذی فارغ یگ ان خط مدش حین گتا چو گم از هار خطم در دست بو ودیفه فا .- ار دما کی درمان چکن . پذیرفاری, اسان چنین کل ۱ لاله الثاگی عشر پر گفتش اگر چام حراست ._ بگر | جر ج باری کذاست ک گر وجدان, جم جم عموزسن "دا جام چم بری چه چزست ۲ جواب پذر بر بگنان الاس زرا بفت آنگه گرهای یارا پیررا گفت گر داری هدات هه مرن تاست ان حکایت ۱ ۱۱۱ حکابت کخسرو وجام چم شته بوذ کخرو چو شید باذه جام جم در پش, خورشید نگه ی کرد سر هفت شور وزآنحا شذ به سب هفت ار (۲ب) کرده : گفت ظ کشته 1 ۱۸۱) جنبن کفا که 8 | هي : مان 9۳1 (ب) نو کفتا 8 ؛ چنین کت از جه | (1۷) جو جشمم کت بذار 8۳1 (۱۷ب) به سب : بر ۲ القالة اثانی عسر (۱) ۱۸۰ اهاز یک وذ چزی جباش طلب بوزش که جام, جم به پنذ 3 چه جمل" عا هی دید بی زر وزر اسذ در آن راز اخر گشت فش آثیکارا جو ما فلی شذم از خویشان باک چوفنی گشت از ما جم وجان هم و بائی هر چه ین ما باشي چو فش ما به ی نقشی ال شذ همه چزی ما زان ی وان دیذ وجود ما اگر یک ذژه وذی 4 پنذکس زما یک ذزه جوز ار از خویش میجوی خبر و اگرچه لمتان ده خردند ازان یک ذزه روی خوذ ندذند ازان ببوسته خویش از عز 4 ند گر در مرگ خواهی زندگانی ار خواه نو نقش حاوذان بافت کنون گر هجو ما خوای چوما شو ک 4 در جام ج ی شذ عباش مه عام دی درهم ب بند ک- ول در جام جام چم می دید ای ی نشد از مش او باز که در ما ک نوی دید مارا که بنذ فش با درا خاک ف زما 4 نام ماند وه تثان هم که ما هرگز دگر یذا باشم چه جوی قش ما چون با ازلُذ که مکن ست مارا در مان دذ ۳ هوز آل ذژه در خوذ عرّه وذی که از ذزه نگردذ ذزه خورشیذی ۱۱ از خو یب ونر ولی از خویشن بش از و مدید که | وزند مرگ خوذ زد ی ب که خوذرا مردگان هگز 4 بنند گان زندگای مگ دای چنان شیب بی فشی وان بفت رک خو از نم ۳ س ۱آب) ما دی : در دم دی 8 دای وم ۴ (۵ب) تواني : توانذ 2 ۱٩اب)‏ حوی : دانی 8 » جر افش مای ما 1۲ (۱۴) 8۴ + : چو آمذ جمم ( چشم ۲ ) ما مرک نو در کوش برکت کت پیش نو سبه بوش (1۱0) خوذ : لو ۲ حق ] (1۱۱) بوسته : خواری 8۳| از عر : وعر ۵1 وعز ۲ ۱/۹ الا الار عد, ۲۱) حماری از فا بیذ درین کوی حوکخرو ازان راز آ گهی بافت ۳ شنش ش ذک ملکش جز فا ست جو محرای خوذیرا سد خوذ دیذ چومرداننرک ملک فا گفت 1 گر اهراب میا بوذ خواوش بغاری رفت و برد آن جام با خویش ک یکو ترنی شذ از وی ار ست " او هم درعین گردانی شاد که و باما محی بر آفنای جو ای کشت لو در دربا نشسق وگره ار نو زخ آذ زه سوی زملک خوش دست. خوذ مییافت که در دیا را هم قا یت فبای عوذی ر در خوذ دید شبادت گفت ویر دست, فا خلت ای خویش در ملک نشأیدش 27 رف شد در تس وزو ساحل تشبنارا خر بست .- تدای که در خرابی این وا کف رگلی بر روی آی بوذ او درا آنجه هس ی (0) حکابت نگ وگاوخ بگر سنگ وگاوخی بوذ در را زاری سک گفا ره گشنم ۰ ولکن آن کلوخ از خوذ فا شذ کلوخ ای بات آواز بر داشت که از من در دو عا من تابدست ۸ زین 4 حن وه نی وان دیذ دریای در اشاذند اه کنون با فر گرم سر گذشم دام اکارت رکاشذ شنوذ آواز او هي کو خبر داشت وجودم یک سر سوزن ألدست هه دریاست» روشن می وان دید.- ۱ب هم : بر 10۱8۴1) رل خوذ در ۱ در -- ۲۱۱ ۲۱ رک 8 (10)سد : ند ا8۳ (اب) رف 81 ده ۸ (۱۱۰- 8 ۱3۱ ابا : شجون ‏ (ب) کف : هجرن ۴ (۱۱آب) تثپی ۰۰۰ یی الا اثای عشر (۳) ۱۸۷ اگ هرگ در با گردی اموژ .. شوی در وی نو هم در شب افروز ولیک نو خواهی بوذ خوذرا . واهی بافت حارا وخرذرا ۳ حکابت شب با از جوان در یه گر شلی چو شمی سم بر سوز را باه میرفت بیگروز ویب هچون شمم لیبس آورده ای چند نی تب برسر یک مین درپای . خرامان بالباسی ملس آرای قدم مرذ زسای وبازی کی صّر وذ این زبازی ی رز او رفت شنلي از سر مر ذ گت ای حوان, مشتری جر چبن گرم از کا ری چین شاذ ‏ جوان ماه رو گفتش زبندا حش ی م ۱ برون رئم از آ ما سحذافی .. کنورن در بش دارم سخت‌رای دو ضاغت ود از شگاه رفته ز اند ی روز از رام رشه ری ۳ جر شذ اقعته شبل | حرمگاه .یی را دذامست افشاذه در را تگته فیف واوات هم دش رقه زدست وم جن هم حکاية کرد شبلی آزد باداات. ."که جون دل او مرا آهسته الان ما از بش که داذ آواز ‏ صه ای بو پر مدای ما با سین ۰ م ان بارک ن, بازه حوام که دیدی در فلان حای حنام ما با صذ هزاران باز وامراز . به بش خویش خواند وکرد در با پر ساعت ما کنجی دگر داذ ۴۳ دم آ مه جستم بشتر داد ۱۸ ۱ سگاه :باه ۳۱ (ب) راه : ماه 8۴1 (۱۱۲) ۷:۷ ۲ ۲۱۳۱) سن : نش 8 سب ۲ (۱4)- 8۳ ۱۸۸ النالة اثانی عم ۸۱) کنون چون آمذم با خو کار دز خون کرد و آنش‌در من ابداخت ۳ 4 ماری وففرم متلا کرد ناه ره دسا روم ازو ر سبذ شل کای جوائرد + جوایش داذ کای سیخ یگاه می دام من, مت ار متا ازان ی سوزم وزان می گذازم ٩‏ او خوذ در یش جثم خوذ نشسنی فرستادد بر سوت انجا یت ۱ ور روی مری سوزی دید بر فرف چو پرگار ز مهن گلشم درگلخن انداخت زگردوم یکاعت جذا کرد جنن کاموز م ی جندم جین کت اس می آبذ ان 3 کرا ار رگ باشذ حاوذاه که ی گوذ نو ائی جله ‏ با که موی درئی گنجذ چه سازم.- زیش جنم خوذ ر خبز ورسی دیدم سوذ جز الوذت اینجا که که جز هچت مواهذ بوذ روزی ۱ حکایت شوریده دل بر سر گور راید نهر که ۰ بی سنگ اعکو بر هم بانه زمنی یک جون آغا باستاذ چا نگفت ان شخم یک خفت ۸ حنن مردی فوی حان, عر زس جر ان سیک بر گورش ساذید ما که زدگی دیذ در راه نی نش نوی عم نبا دل, خوذ ش حان او فرستاد ندارذ هیچ » ازان کارش بمفنست می بهم درین ره هیچ چیزش تصبی از هه کونش بداذند (۱) - 1 (11) جرابش داذ کای ؛ ذ و کفت شک ای 8۴ پس مکفنش که ای | |بگانه : زماه | (۱۸ب) در : ر ]۴ (۲۱۷) جان 8۳1 (٩۱ب)‏ ندادید : باذید 86 القالة الثانی عشر (4) ۱۸۹ ذ و گفند روئن گر وبا را حن نگفت ا وکه ان مردیست خقه ه دبا دارذ وه اخرت نز ول چه و کانچیزیس تکز نز پس ار گر راستی ور سچ دارذ جهای را که چندن فرٌ وفست روز این له در چشمت نب راست پنداز اب جبان. بسچ ۸ بسا و ان ساذن ور داشن مات طرفت جست شد, حان نگدن حوحشمت ست دام در غلط پاش اه درد ی ایدازه هستست که اعاشق بوذ موسته سوزاشی هه کی‌را جو درخوردست معشوق ساشذ آ کی در خورد مارا نوی عاشق ترا ه دل که سوزذ اگر داری سر این گر نداری درو سعدوم شو ای گشته موحود نان کن راز گردذ آشکارا زک دي ونقي گرشه که او وذست خواهان دگر جبز ۲ باس رسیذ ورسد بز هر گز -"4 هه از دست داده هیچ دارذ .- ز۳ سن با حد او از خقض ورفست مت در حنم گرداند؟ وکاحت جر ر خوان, جبان هیچ ر هیچ زهیعی ان هه نداشن بو ٩‏ که خوذرا در غلط وان نگدن ده شش راه‌زن امذ زشاش ی كت 5 دهد معشوق دسئت وزو بوسته معشوش فروزاف کیک رسذ هرگز مخلوق ز شوق, او ماد در ۵2 مارا حس فِ‌ ود ی‌سرز ا او م فروزذ حز آن ره همجچ ره در بداری بو واو در نمی گنجذ جه نقصود ۱۸ (۲۱ب) گرنه مله بگته ؟ 4۱)- 8 (10) ور 1 8۳ ۲۱ -۲ (۷ب) خلم : جشم 9۲1 ۰۱ - ] (۱۰ب) غلط : فيك ۴ (۱۱ب) تفش : قد ]۲ قطه 8 (۱۱۱) دل به 8۳ ۱۹۰ الا اثای عشر )٩-۵(‏ (۰) حکات دواه که رازی با حق گفت یی دوانةٌ کر بوذ در ند بب مگفت رازی با خناوند ال انش کف حلیی که / واقف شوذزان سر ما مق مکفت :ان دوان و که وذ او نثلن ه خن و جو در اه نگنجذی توب او ک در خله نو م بات با او ( مک و نون زین خاله درف جووهی من دوه رفمت ین مذهبکه جزان هیچ ریت .رکه ما ومن شرک وگن پست رون ۲ ای پسر زن اه ک بار و گرانست ور ۱ ازحارخت سری لا مکان کش رای عشق را در زر راکش که بار عشق را جان برگیرست ."وی میداان خلدش ]گزیرست ملازم پاش ان دررا 4 اگاه . قرب خویشتن خامتکنذ شاه ۱ حفور انست امل و وگر هیچ حضور بو هی بذ دار هیچ اک و حاضر درگاه گردی . زمقبولاا, قرب شاه کردی ۱ ات ملهان بلکشاه با اسان ۰ شی ری عظ اتشاذ در راء . سرارده زذه سلطان بلکشاه زسریا مغ وبا ارسده هه در سر در گثنء راندیشیذ ساطان گفت امشب "شم سلطا نکه خواهذ خوردپارب (۲۲) دراه ی‌دیدند ۴ دوانه ی‌دیذ ۵۱ (4ب) وذ ار : وذ از ۳ وذی 8 («ب) و بابق وا او ۴ (1) کنون پرحکم تو زین 8۴1 (۲۷) هیچ : جندا8 (ب) یرک ۸8 زگ از ما ۳۱ (۲۸) برون آی [۳ (ب) توکران ونو خری‌لنك ۲ تو کران و ۱ و 1) بر خری‌لك 81 (۱۱)- 8 (۲۱۲) وکر 8 (؟)دکر ۸۶۱ ()اب) در کوشه سر ۲1 کوشه خوذ سم 9 القالة اثانی عهم )٩(‏ یذ رت ۷ یم ننته ۱۱ در سرما بذن د رکست خفته چوساطان سر ازان خمه در کرد درو هم رف وم سرما ا کرد یذ از هیچ سویک پاسبارا . گر یک خفه یذار جارا » ای از یذ افگنده در بر زیخ خمه بلش خاک بر سر هه شب لالکا در پای‌ماده .. زدست رف بر یک چای من هام اشي از درد دی ون هگا بونستی چنین و۱ گ یک ذزّه دلسوزیت بوذی . شي آخر چنین روزیت بوذی زان ی ساطان میدز راد منت از جایوبانگی زرا له ک هان و کیت شه گفت حلی ."منم ای مهران سلطا ای ٩‏ و باری کستی ای مد کاری که سلطارا جن شش باس داری بان بگشاذ مرد وگفت ای شاه مم مردی ریب ی وطنگاه وطگاهم مز در ام شه نست م‌ا جز خدمت مه هیچ ره بت ۱۲ 2 اجان ون هراه اشدذ .سم آمحاکه ای شاه باشذ شهن گفتا که فرمانداذمت من تمیدی خراسان داذعت فرت.- جوسلطان بکلب ازمردی خبر یات ازو آن مد نام بر بافت ۱۰ ۱ گ 7 هم شي ر درگه با روز آری زهی دولت زهی کار ار یکثب به پذاری نی نو به سرخ وفادازی رسی لو زنقرن خلمی حشبند جاوی .که یک یک ذزه‌ی‌بنی چوخورشيذ ۱۸ ان ده هنت اری. زان اگر کوری شوی صاحب فرانی (اپ)_ درن در ۵۴ (اب) فن :دزن 8 رن ۲۲ | وذی این چنین 8۳1 (۱۰ب) بای : زنده ۴ ۱۸۱) - در ۲ ۱9آب) یافت + داشت ۴ (۲)صردی : دربان 8 | خر : نان | اب) مت : جاوذان ۲۱ » جاویذان ار 8 ۱۲۱۸۱ زنضات 8 ۱۹۲ الفالاة اثانی عدر (۷) زرگارا که شذ کاری مها شم ابسق دید اشبا جر جلم سن در صکارن آیذ هرت شرذ گل ارت ایذ ۰ ۷ حکابت شیخ ابو سید با موق خویش فرستاذست بخ بهنه سه جبز ‏ خلالی وکلاهی وشکر نز ر معشوق» چون معلوق آن دیذ.. بذیرفت کز ماوق آ دذ " مادم گفت با شبخت چنین کوی ."که مارا بز شذ کی ان خوی خلال آ را کار یذ که پیوست . مزخون‌خوردنش چیزیدهدست چومن خون خوار؛ پبوسته باثم ."نو دافی کز خلالت رسته باشم " شکر آنرا بکار یذ که از یر سابذ خوردش یک شری زهر جو ان نی حواهذ شذ زکام . تودانیکرن شکر بائذ حرام کلام آ را بوذ که سر داشت .وبا از سر ستر موی خر داشت ۷۰ کی کر چون گریان بی‌سرآیذ ‏ کاهرگز کلاهش درخور آذ سه چیز و را فی زندگانی .ما یک چیز بس دیگر و دایب کی کو شد, خورشید, البی ‏ بدست آرذ دگر دالذ ملاهی » و دگر سر عشق دری .4 بیبرگی او دام سر در آری که گر ان سر همی خوانی جهانی ."نی بیذ سر خویشت زمای که چون از شمم سر یبد جذای ‏ سوام جمم ذ روشنای ۸ قراس رین سخت زیاس وگر زوهیندکی خه راست جو رخزی ز باطل حق دهندت.. مقند شگنی مطلق دهندت (ب) اسان <وذرا ۸1 (۲ آب) از ٩۳۱‏ اند ۸ (#ب) نایذ : ساذ 8 ۳9 ۱۷۱) کو : در نون سطر ۴ را 1 (ب) آرذ : آذ ا؟ (۲۱۱) گر : اکر 9 | خوای ! کدا 8 خرای ۸۲| جهای : زمانی 8۴ (۱۷ب) باذ ؛ کرذ 8۴۱ (۱۸ب) زو آ]8 ی ۸ القالة اثاتی عشر (۸) رز ز یش خویشتن بر ات خاست . که بان کار بشید را راست با خوش ی ای و بوست آنگاهی شوذمشوق از دست ۰ (۸) حکات باز با سلطا سمبر در خواب خوش بوذ دلش چون دیذه پکساعت بیاموذ مان آمذش ود عازی که بوذ ابدر سر او سم فرازی ۱ زحواب خوش نکردش هیچ مدار .. هزارش بوسه زذ بر هي دو رخار چوفارغ شذ زکار نومه آن شاه هي مالیذ. پیش سحرگاه اخر چون زخواب خوش درآمذ .. زشرم شاء چون آتش بر آمذ ۹ جوشاهش دیدگفت ای‌حسفت افزون جو و از آمذی من رفن اکنون دران ساعت که نو عویش بوذی . زهی وصفت که گم ش بذی دران ساع تکه دیدم جان فزاین . بوذی نو که من بونم مایت ۰۲ چوباخویش آمذی وب گم شذ . چونوطالب شذی مطاوب گم شذ.- اش ای دوس حبوب بئی .سک گر بشی نوذ محجوب بش زخوذ بگذر که نی خوذ له مای ‏ جو وذ خوش ری با خوذچرای (اب) با ان کار پسندد ۵8۴۱ (۲۲) ی آی : ی بائی ۲ (۳) در 8 قبل اززن حکابت حکایت بازدهررااس ۱۹۵ س ۱٩‏ - ص ۱۳۱۹ دازد : (۳ - ص ۱۹۵ص ۱۸) - 8 ۲۱۷-۱۱ : ااز سبر ر اك سل غفته وذ زر ساب کل جو سلطارا خر آمذ روان شذ سالن از داستان شد زر ساب دذ آشان عرقی کرده زکرما جنون ای انش بی _نشن ویکری "نی شذ سیر ازو چندانك نکریست زمای , جاش کلفشان کرد زمانی اشك بر رویش روان کرد (اب) باسوذ | )1٩۱‏ حنت افزون 1 حست موزون ۸ (۱۱) - ۲ ۳۱اب و خوز موب ۳ وله وحه (۱۱۸) مائی : باثی (؟) ۲ اب) وذ : ۷ خوذ ۴ | خوش تری "| خوش ری ۸1 | باخوذ : با ما ۴ اپی نامه - ۱۳ ۱۹ الفالة اثای عدم )٩(‏ جو مسدوی همه موجود بای جو زر هیجی هه مود بائی هیا باخوذی از نو نگریشد .ول ] وی جز نو مجوند ۴ ( حکات ماه وشرق او | آتاب رفاک من در عشق خورشید ‏ جهان بر اور خواهم کرد جاوذ ذوگفند اکر همق درن‌راست_. شاروزي شگ ی بافت خاست ۱ 6 | در وی رسی وحون رسدی درو فلی شوی در ا بدیدی سوزی آن زمان حت الشعاعش .. وجودت خفض گردذ زارناعش و از جت الشعاء آ ی بدیدار شوذ خلقل جات را خریدار ؛ بانگتتت یکدیگر اند بدذارت نظرها و نون جه افشاذت ا وری بکار زذش, ور ی آیذ بدیدار بیس رگشته فانی گشته نی اک هوذا شذ زحرم باقن خاک کرد اس ات الستفافی.. ورهار بت ما افش شب دوگفته | جدان خاش مده گرذ زقمان هلاش چو ان شب خویش آراذ مت بو کی ننگرذکو خویش پنت ۰ وله 4 که نی جون خلاش . درو بند بسن در هلاش و اهیی خوذ در یش داری .بای حاوذات با خویش داری زجرک شرکت آنگه دل یبرد صه دل در عوذی مازل بگیرذ (۱۱) جو : نو ۲ | معدوم آی وموجود ۲۱ (ب) جو: نوا | جوبا هی آمذی گود ۴ («ب) درا : وا ۴ (اب) خن | مر ۸ (1۸) زر شعاء ۴۱ | آذ 1 (ب) جبان گردذ جالش را ۴ (۲۱۰) غ کاری که ۷ ۴ | اوری : ردی ۲ ودی آ (ب) تور ی : تو دی ۲۱ (۲۱۱) گنه : کثت ۲ (ب) شذ مان خطهُ خلد ۴ (1۱۲) یک مهجور در نجت ایفای ۳ (۱۳ب) گرذ : کردذ 1 (1۱0) شي کش ور هستی در جنن )٩(‏ است ۴ اب) ی (؟) ند بعی خویش پنست ۲ (۲۱۵) گه : شب ۳ (ب) چند : خدند 1 | شوذ نظاره خلق در ۲ الفالةً اثانی عشر ۱۱-۱۰۱) ۱۹۰ زکه کرک اس توت فود ان تفت داز وسته یز (۱۰ حکات رید ان مد سائل که اورا در خوأب دید 1 شي در خواب دیف آن مردبیذار ‏ که اگه زد آمذ یار و گنا حه ای بخ زباه جه کنق | خداود گنه چن گفت ا وک ام آمذ زدرگاه ."که ای سالک جه آوردم از را مق گنم که آوردم آناهت ول شرکت باوردم زراهت دیا خورده بوذم شریی شیر شم درد شم آنذ گاوگی چوآشب دردر آهنگ جانخاست .بل کم جوخوردم شیر زان خاست حنم گنت کی گ ی ک از رام را شر کی باوردم درگاه اب ح بدین زوذی فراموشت شد ای پبر که آوردی نو شرک آخر دران شبر ۷ مک دعوی وحدت آشکاره .که نو از شرک هستی شیر خواره ۱۲ ک‌ وید 1 توحید حانت . که وی شرک اب از دهانت.- تووقی در حقیفت لو آی .که پاک از شیر خورذن فارغ ای ۱( سوال آن درویش از شبل ۰ یی رسبذ از شلی که در راه .. که وذت بدرثه اوّل 1۳ سگی را گفت دیفم رلب آب .که یکذزه بداشت از تشنگی تب ا(ب) ولکن شمرلك اوردم تراهت ۲ ۸-۱) اي در بث در ۸ مد از بن دش واثه شده ۱ برذم ۲۱ وذی ۸ (ب) شم ۴۱ شب از ۸ ۸۱ب) کنم ۱ کف ۸ | جر :6 ۲ (#ب) نباوردم_ ترا شرک ۲۱ (۱۰با نباوردم شرك ۲ ۲۱اب ترل ۲۱ شب ۸ (۱۳ب) ترك ا] شم ۸ ۱۱ص ۱۹۱ س ۱۳ - ]+ ودر ]۲ بعد از حکابت هنم والء شده ۱۹ القالا اثانی عدر (۱۲) جو دی روی خوذ در آب روشن محوردی آب از م نگ ۳ حو کت از تنگی دل سقرارش اب انگند خوذرا اگهای جواو از یش جشم خویش رحاست : چورخاست این چنین روش حسام زخوذ فالی شنم کارم بر امذ بو هم از راه جثمم خویش بر خی ٩‏ گرت موی خوذی بر جای باشذ را آن ه پنی ای مرد فرلوت ازان موسی زحنی آن که یافت ۲ حصوز او از اد مدامت ابا خوذ یبا محوذ زخوذ دور اک و بلغ اسرار گردی ۰ » طفلی مادت ه احوی نز کات دی مکی دی سل حتی ار لت آن آب در نگ زادازه برون شذ اتظارش صعه ا شذ آن تک ۹ بان خوذ او بوذان جاب» اش برخاست میم ُذ که من خوذرا ام سگی در راهم ال ره آنذت ماب و وی از ش ر خبز ۳ تتق راز زر بای باشد که از کهواره ردیدی ناوت که از کهواره در بابوت ره بافت با با خوذ دگر ابزن ی تامت که هست آن تحوذی نور عغلي نور(۱) ۲ ۰ ل ۰ ۰ ازو آوی وزو سی هه جر )۱1( ۱ ارهم ادهم ۳ مرت ار اه ادم رای در دو کی را دید با هم ۸ یک جزی یک تعوزان دگر خواست .یک تومیامذ کفر او راست (۱۳) دل : لب ۲ (ه آب) خاست : داشت 8 (۲) او : سك 8 (ب؛ آن : و 8 (1۱) هام9۳ اب) که خوذرا من عام ] که من خواحه عم 8 (1۸) از پش نم 8 از بش راه ] (ب) و : خوذ 8 ۱٩1)گرن‏ : اکر 86 (10۱۱- 8 (۱۲ب) ان : کن 8 (1۱۳) رون خوذ شو واز با خوذی دور ۲ (۱0ب) ازو ی ازو |وزو 8] گری همه جم 9 از نما شذوی بنی | (۱) سورة ۲۸ ۳۵۰ الفالة ا ای عدم (۱۲) دز ات بایان یک حو از من پس آن یک گفت از نو منم جو اراهبم اب بشنوذ در حال . جومرتی مبزذ از دهشت پر وبال ۲ گ از خوذ رفت وگ با خویش آمذ ‏ زه‌دانش ری در بش آنذ ازو رسپذ کای سلطان دن نو جه افناذت که افتاذی جنن «و جنگفتا که جون گفت ان دهم دل گفنم بگر گنت ان ادهم ۱ یک تجو ان بندهم کرد از بیک جوان ادهم آمذ آوا.- ار هی ذزه دام ی خروشذ . دل بذار خوذ آ را بوشذ نم حلت, م‌دارن بدیذی . حدیث بک شان باری شنیذی ٩‏ ۱ 1 خواهی کال حال مردان فا و دز حدث وقل صدان اش ای ذزه کر خوا یکه وی" بذ تم مامت قوس خورشذ اک هی و حاصل سوذی ...با انجابکه مرل ‏ موذی ۱۲ که هی طف یکه در خردی برد او رم ان جار جبز آسان -برد او را پن ان مه در پیش ازانست ."شب وروزت بلای خویش ازانست ول گر جام خوافی بدا بر از خویش آندر زندگانی ۱۰ شنیدم حام چم ای مد هشیار بدان کان حام حم عفلست ای دوست ۱۹۲ که هت ان کار زا بیرون مو از من یک وان سم ان دم که در کی مای وذ سار کمفز نست‌وحتش نست‌جون لوست ه‌آن ذژهکه در هی دو جپانت .هه در حام عقل, لو عبانست ۱۸ (اب) را : تو 8 ۱۲۱ من وه زامن نز ۲ اي ترس ای ترس ۸8 (ب) (تده) ان دهم ۲۱ ی تنم ۸ حق پرستم 8 ((ب) مگر کفت او يك جو ان ادهم ۱ (٩ب)‏ تبك مان باری ؛ درد مدان ب 8 حمررا باری | سوت مي‌دان ۴ (۱۰ب) در های ال مي‌دان ۲۱ ۱ مق و او اعامل 8 هر کز ۸۳۱ (ب) نایک | | منرل 8۳1 ان عز ۸ (هاب) خویشت در ۵۴۱ (۲۱۱) شنبدی ۲ شنوذم ۱ (۱۷ب) که آن مغزست وجتمت هت جون بوسن ] ووقم وحس و لومت ] ۱۹۸ الفالة اثالث عم (۱) هزاران صنمت واسرار وتفریف._. هزاران ام ولمی وحک وتف با زر عقل نت وان تاست... از روشن رت هرگ جه‌حاست ۳ ۳ فارگ تس در امذ جارمین فرزد زسا مه ارام واسایش سرا بدررا گنت | دز کانام بصذ دل طالب آب حبام ۱ ار دسم دهذ آن آب سم ور 4 همجن باذی بدسم سول آنشین شد حان ازان آب ه خور دارم روز وه شب حواب اد ادیشه دل 3 1 دارم ضشذم شنه هوای آب دارم ٩‏ جراب در از آلی آب حوارا خریذار ‏ که حائت را امل ام بدیذار ۲ گر بکنره ور سدق هستت . امل بذک گردذ زر دستت ۱۱ حکات اسکندر ردی رد فرزابه رید اسکندر روی ای طب مکرد از آنحا آشنای ۰ که با جبزی زحکت از گیرذ زشاگردی ب اس تاذ ۳3 رهت علمست اگ شام جهانی ."و ذوالفرنین کردی گر مانی ذو گنتند اعا فست دی 6 دز دن ست اورا هم بر دی 111 اسر آند حپارم بك نگورای الاژ (ب) ۳ وای الا[ (۷ب) ازان ابدشه دارم دل ِ‌ از باب ۳ ۱۸۱ - 81 (۱۱) 8 (ب) و ۱ و ]۲ القالا اثاث عم (۱) کرش ص‌دمس دبوابه خواشد وطنگه 5 لد دروازه دارد 9 فرستاد وموایدش ۱۹۹ گروی کانل وم‌دابه داشد بعزلت در ها آوازه دارد کی کامحا نذ القعته رادش ۲ پذو گفتا رسول شهکه برخبز "ملک ی خوافت منشین وستز اجب کن چه گرب نو کوانست که ذوالقرنیرن سلطا جهانست زبان گناد و گنه کمن از انم از شاه ماه ٩‏ که آنکس راک شاهت نند؛ اوست خداویدش ۳ دارش دوست ی ندگان شد؛ فا سا رفت بش او ما راست رسول امذ بداذ از مد سنفام مم امز ازو شاه ۳ ۹ پس آنکه گفت با دوه مردیت ."وا از حاهل که مردیست چومن هم بنده ام حق‌را وم دوست .که کوی حق تعالی ند اوست بارذ خود ه شاء وه درویش .مرا از بندگان ند خورش ۲ ر او رفت وک ات شش گفنا چرا کر کاربی جواش داذ مرد وگفت ای شاه آبر جبوان دست یی کنن از ال گرد یش اورنق تن وت لاس کنون ان حرس باشذ گر بدا جح در حرص وامل انگند؛ ن حوای داد در حورد شاش ما از ندگان شده خوالی 7 بای کردی عالی راه زندی بوست بای و غبری ۳ حون ندگان انگد در راه که با مالک شوی بر هفت کشور ۸ ک اورا ند؛ بسته سای خذاوید و آمذ ند من (0) در ؟ بدست دیگر در کار نوشته (10) جه گر برتو :اکر ر نو 8 ک بر نو | (۸۱) در ۲ در کار نوشنه (۱۰ب) حاهلی 9۳ | ام‌دست ۰ له ژر دیست ؟ (۲۱۲) بارذ : سا 8 ۲۰۱( در : مر ۲ جو حرصت ا امل ] ۲.۰ القالة اثاك عشم (۱) جو از حرس وامل دزنده باثی املجون شاخ زذحاوید امان خواست ۲ ول حرصت جهان میخواست ازو کی کو طالب جان وجهانست جو رحان وجهان خویش ارزی 7 جهان وان را بس حاوذان زدو چثم سکندر خون روان شذ سکندر گفت او دون ست ٩‏ بساراحت گ109 زو روخ زم مک آب زیدگای چه زبی فص سد سکندر ۲ وحود و را بت تج در س بوی در سد خوذ پاجوج وماجوج وگب رگیری از بش این سر ور اگر آزاذ کردی کردن, خویش وکرنه مذ هزاراان رده نی رکر خوا یکز آنش بگذری و 4ب ده من مه ای زو آب حیات از بر آن خواست سه جندن ازان مسخواست از لو اگر جان وجهانش ایست زائست ر حان وجهان پس هیچ رزی چر وه مد ان حان وجهای داش مگفت از نم خون نوان شذ که عافل ر ازو فرزانهٌ مست تست از سفر ان یک نوم .- سکندر جست ومد ابدر حوانی وی هس خویش از خویشبگذر و بوسته دران سد مایده درخویش که طو نی گردنت سا هست چو غوج جو عوج بن, غنی طوق عنق را رستی زن مه تم خوردن خویش درو رده حان, ده نی اش گاء دبا نگری 7 برش تین ند رهش ۱-۱۱ (1) درنده ۸ در زده | دارنده 8 (۲۲) حاوف : دام 8 (10) حو : و ] (ب) رژی: ارزی ا1» هیج‌نرزی 8 (11) جهای جان "] جهان جلی 1 جهانی بس ترا جان 8 (ب) حو و نه : تراحه ۲ 6 خود 4 | (۷ب) خون : حون | حون 8 )۱٩(‏ بسی راحت سامذ 88 (۱۱ب) بگذر : شکر 1 (۱۲ب) از خریش ۴ (۲۱۸) توگ : ۱اکر ۳ (ب) عون : طول 81 ۱ اب) جان : جان را ۴ (۲۱۸)اگر : وکر 9۳۱ (ب) یکرفی : نوی 88 | آنتی 8 القالة اثالث عشم (۳-۲) ۲۱ جو بر آش گذشان زر رات زا کر حق حاا ی نگردی نگرنساری مردم از حاباست را جدن بلادر یش آخر جپای خعم کرد آورده و وسی گر اویش ان گناهست یک فت قافای نکردی با کر سوذی که شذی راست چه میخوای بو از خویش آخر بر از مررگ آخر رد و 4 )۳( حکات ٍ گفنت از افل سلات کاگر روا شوذ خلق قبات ک یک آن برهذ از چدن ما (۳) حکات خط وجوان دادن طاوس ٩‏ بکرشذ آشکارا فحط سای سراسیمه جبایی خلق. محبوس که باران ی باید آشکارا پس آنگه گفت طاوس ای عر زان را کر چه جز باران طلب نبست جب ایست کز چدن گنه کار ار چه مغ رک آمان کرد 6 تکتافذ زموی از شوی ما 71 نداری که از مر‌دان راهی جویندار ور گرد از پش ه بش خل آنذ شک حال شذد از پر باران بش طاوس دمای 1 زحق در حواه مارا نگردذ ار ز بهوذه رزاتف اک بران نمی پرن مجپ آیست سارذ سنگ بر مدم کار مج ک رکنی زان ی نوا نکرد خورذ مارا ز امسلوی با.- گذامر رده س رگردان راهی ۱۸ کی مرده سگی برحبرد از خویش ی 4 ‌‌ ‌‌ (۱ب) ترس : ری 8 (آب) قثت ۲ (۳) ازی بت باه ص ۲۰۲ بت ۱۲ در ۳ بدست دبگر اوشته (۱۰-۸) - ۴ (۸ب) جندان | (1۱۶) آنت 8 1۱۹۱) ترک : یک ۲ (۱۷ ۳+ : کی و هست صرد رستکارش اصگر _باران نارد کر »بارش ۲ نداری که ۲ اب) کی : پبی ؟ سک 8 | مرده : مد ۴ | خویش : یش‎ )1۱٩( ۳۰۲ الثالة اثااث عشه. () ۱ حکات کر در شب معراج بر دز شب معراح اه + ملایک گرد آن استاذه خی عبر گفت ای پا کاس کار زغیب القیب جسون فرمان بداذید 1 کز آ نگ از کن گردون خمیذست وز آنگه باز گرم از آنگاه حنان داد ودر باری ساشند ٩‏ بداند وزنداری صحه دار بد شن دی که بو داری ودای ۶ بودی ۶ دیت زمان ۱ یک کاری که انجا مد کاری دریغا سوذ بسیارت زان شد دریفا محر خوذ ر باذ داذی ۰ دکر از حق جه خواهی زندگانی کیک فدر یک تجو مر نشناخت ده بر با مرت رایگی ۸ جن ری که گر خواهی زمانی یکی درییی اعظم دید در را کناذه هر یی از دنه سل زان در بش یفامبر گشاذند خذا از ور مارا افردست موی زامتت کایشان درن راه که در کارید ودرکاري ساشند دران بندار مری مگذارند .- جکوه ی کی بازارکای موذی هی دمت در دونش زبای که حون ۳3 رزوی در زر باری ک راهت مو گشت رکاروان شذ 4 یکو محر خوذرا داذ داذی که قدر ان در هم ی بدالی بگنی جر اند سر افراخت که ار باذست مر وزندکانی ۳3 فروشذت هک محانی (14) کای | 1۷۱) وز آ نگ از : ازا که باز 1 بذیی سان زار 8 | لرزم 1 (س) زنوم امنت | زرم ام "۲ که نوم انت ابثان 8 1۸۱) ودر باری : در باری 8 در بازی ۲ (۱۲ب) زعا ۲ (۱۷ب) که باذت غررا ]| وزندگای : ای زندکانی ۲ که کس نشناخت فدر زندکانی 8 (۱۸ب) هرکز : یکدم ۱ | بانی 8 الفالة اثالث عشم (۵) ۱۰۳ ۱ حکات مد حریص وهلك الوت حریمی در مبان ست وهشیار .. بسی جان‌کند وه کوشذ بسار 4 روز وش زیادت بوذ کارش .. ک ا دشار شذ سضذ هزارش فزون از صذ هزارش بوذ الاک فزون از صذ هزارش قد در خاک فزون از مذ هزار دیگرش بوذ که بش مردمان کشورش بوذ ی ی مرا موزل ترش بدل گا که نشن وهمه سا محورخوش اازانبس حون شوذحال جوشد این مال خرج خورد ولوشم اگ اذ دگ آنگ بکرم جوخوش بشست زر میخورذ خوش . بشاذی سرا می پرورذ خوش جو با خوذ کرد این ادبثه ناگاه "در آمذ زوذ مرایل جان خوا حو عررایلرا نزدیک دد او جهان ر جنم <وذ رل دید او زان بگشاذ وزاری کرد آغاز ‏ که نحری صرفی کردم در نگ واز کنون بششسته ام ] هره گرم روا داری که من بي ره مبرم عا ی گشت عررائل ازو باز ...هی حان بر گرثن_ کرد آغاز زاری مرد کفنا گر جنانست ‏ که اجار ان زمانت قصد جانست *۱ کنون دار من سیصذ هزارست .دهم یک سذ هزارت گر بکارست ی ی تّ سه روزم بهل ده بر من شای .. وزان پس بش گیر آجت بوذ رای 6 شنذ عررائل ان راز کشذش عاثیت حون شمم درگاز گ ره مد گت داذم اثرار را دو صذ هزار از مد دشار دو روزم بهل‌ده چون هست ای‌سپل ..."داز القضه عررائیل هم مهل (آب) وه : ودر 8۳ وزر | ۱ب )که آن | او ۷ ) با م‌دمان ۲۳ ک آن مر مي‌دمان | (۷) ی گفت خوش شین هه 8 (ب) ازن 8 | شوذ : بوذ ۵ (*۱ب) زمان تمدت مجااست الا[ (٩۱ب)‏ هرار از ۳۲ هر اران | نفد ودسار ۴ ‌‌‌ سِ ۳.۱ اقا اثاث عدم (۱) ها ای زاری گفت بسیار وید او" بوذش بهل وتقمودی ند او خر گفت ‏ مبخواهم اما که یک حرف بنویم زمای ماش داذ چندالی که یک حرف" نوشت از خون چثم خوذ بشنگرف هان ای خلق, مر وروزتاری سداذم با سصد هزاری ۱ که ایک ساعنی دام خرفن_. بوذم هیچ مقصود از چخیذن چنو ری شا کر ی توایذ ."نکر داریذ وقدر آن بدایذ کگراز دست شذ چون راز شتآ بفروشند وله هرگ دهذ دست ٩‏ کی کر در چین مری زین کرد .نفلت مر شین را فشسان کرد (۱) حکابت کفته شذن پسر مرزیال حکم حکیی بوذ کلمل مزبان ام که لوشروان پذو بوذیش آرام ۷ پر بوذش یی چون آقال "بر علمی دش را فنع. بای فقس کش ا که آن پمررا تست از درد جلن آن پذررا مر آن مزبارا گفت میک باد کرد آن مرا قصامی ۰ جوالی داذ اورا ممزبان زود که ای مست خونرزی چنا‌سوز که من شرت کم با او دران کار برزم زد را خون جان زار بذو گفتد پس بتان دینرا ‏ نواهم گنت هیگز آن دیت را ۸ ی ارم پسررا بایپا گرد کاخون خوردنیذازخون‌ا خورد (1۱) خوذ : جرن ‏ هر | هم 8 (10) مر روزکاری ۱ ۱٩ب)‏ زغفلت 8۲۱ | را ان ۸ را زبان ۱ ,زان 8 (۱۳ب) بوخت | (1۱1) آن ام ۸ (۱۸ب ) خون رری ‏ القالة اثالث عیم (۸-۷) ۲۰۰ 4 آن پذفیل کاری بس نکو کرد که می بایذ مرا هم کار او کرد.- کراز خون پسر خوردنروایست. چراپس‌خون‌خوذخوردز خفأیست زخون خویش آنکس خورده بْذ .که محر خویش نایم کرد اشذ ۲ را از جر بای ک دو هفته‌ست دارآ جر کان ه وذ رفهست کرفم وه کردی یک دو هفه . چه سازی جار؛ آن مر ره ۷۱ مو عظه ۹ چن گفنت آرن داند؛ پاک که هرکو در مقام‌خان؛ خاک چا در پاک ازی سر بافاخت که هی چش بوذ ایک دیفم در باخت کرنه وه کرد ونز نشکست . هر بپوذه جي داذ از دست ٩‏ ره گر عیبر هر دی کز دل بر اری ‏ که آن بی ذکر حق ماب گذاری جو جلی دا نکه در ی بازی آنرا ‏ ندارک کی نوان کرد اين زرا ۱۲ مده از دست و ماب با دست. لز هرگر چه در بش مف آَذ "ول چثم شذه ق با کف آیذ.- حکات زرجهر ! اتوشیروان حواز وزرههر افناذ در خنم دل کسری ,کشیذش میل در چثم 5 معذای ‏ فرستادند ‏ از روم کار آمحاکنند ان راز معاوم خراحش ی فرسنم واکر 4 حفا شد زما حزی دگر 4 (1۴) آنکه خورده باثی 8 آ نکه خورده باشند ۲ (ب) باثی 8 باشند ۴ ۸۱ب) دگر آثیت ( آغجی ۲) 6 پر ود 8۳ ۸۱ب) ۱ ۸8 ۱۱ )1٩(‏ گرنه : دکر ره 8 (ب) حشم : ری 8 (۱اب) که آن در ذکر حنی حاصل تداری 8۱ ۲۱۲۱) ی در ازی 9۳8 (ب) کردن زیاترا ۲ کردن زمانرا 8 کرد اي زماترا | (۱۴) ۸ : ک هی هاش که رز فرمان ساذ ‏ ار دردش بوذ دزمان ماشذ 0 ازز ۱۳۷1 5 لاه اثاث عشر ۸4۱) حکارا بم شاد کری هه گتد ال راز سپرسن ۲ رون از وی کی نشناسد ان راز حکم زانهرا توشیروان خواند حکات کرد حالی ان معماش ۱ حکنش گفت یک خمام خواهم م جون اعندالی بافت مغ خواه ک گرجه جثم من کورست انا ٩‏ جنان کردند القته که او کفت بغات شاذمان مد زو دل شاه حکش گفت جون این روی دیدی ۲ کنون آن خواهم از نو ای سرافراز شهش گفنا که من این کی نوم حکمش کفت ای شاه سر افراز ۰ مکن دی زکس جزی ستان مو حرا ی بستذی حری ک از عز ترا هی یک هس دزی عزرزست مده باذ ار آوهر سازی کی زیشان نشذ آگاه مسق جر کاز از ی وزرمپرست پرسیذ اب مارا ازو از ان خواری عم بزش #جوحان خواید که جز و کی ار ذ کرد یذاش وذان پس ساعتی ارام خواهم بخ بر من ویس ان فسه آ نگاه بذن حبلت بگوم اب سا کت ات تا ویک کشت ذ و گتا که از من حاجق خواه که کورم کردی ویر کلیذی ؟ تن یرگن ام جشم دهی باز بو خوذ دالی که من ان ی ندام جو توالی که جئم من دهی باز ک گر خواه تون داذش آن و عوض ثوالی ۱ را داذ مرگ ون ذزّت گراتر چه چپزست ک گر خوا که باز آری جه‌سازی (3۳) رون از وی کی : یکی هیچ کس ۴ ۱(ب) وزان پس: درو یک 8۳ (اب) مه : راز ۲۱ ال 8 (1۸)اکر چه 8 | کور : تب 8۳۱ (۱۱ب) که چون کورم کنی مب کئیذی؟ (۱۳ب) او مدای ۵۳ ۱۸۱ب) مرا 0۲ ۵۱اب) داذن 8 (۱۱۱) حری : ج؛می 88 (1۱۷) ترا هم اي تفس دزی ۲ ترا هم تفس دزی بي 1 ترا این مر دزی بس 9 (ب) کرامین تر ۴ ۱۸۱ب) که در بای 8 القالة اثالث عتم )٩(‏ ۲۷ و ی باید که هي‌دم بش آی نفثه چون گس نموذی هه حون رعد بانگی و درنگی را از و هزاران رده در بش و یخویشی اکر با خویش آ ی حواهندت و همگز رها کرد ا روزی و زنجا دور مان قبن میدان ک, چون آن آشنای و هي دم ا ییا خوش آی جرا جون ان وآن کور وکوذی مه چون برج. عقربکور ولگی جگوه ره بری یک ذزه در خویش رل پس روان در ش اي را بسن غرم یذ قضا کرد جرا یاه ونپجور مای بدید اب مایذ ار حذای ۷ عکابت آن مغ ک در سل چهل روز هد یی مرفیت در که باه محد شام باشد حای اورا جو نهد سمّه در حل روز تسار 1 رکه مر آیذ از راه چان از یفپا زر بر ارذ جناشان برورذ آن دایه بوست چو تجوق مه او بر برارید در ابد زوذ ماذرشان پرواز کنذ بانگی تب از دور ا گاه چو نبوشند بانگر مار خیش بسوی_ماذر ‏ خوذ باز گردند (اب) نا ی ؛ در یی 1 با یی 8 | در خویش 8 (#ب) زخیل : زجتك "8 (۱۳ب) آنگاه: که در سالی نهذ حل روز حابه ٩‏ سوی نضه رای اورا شوذ از جثمم دم ا بدینار یذ برس آن یف آنگه که ا روزی ازو مه ر ارذ که بدهذ هیجکی را آن ودر دست یکره ری در بکدیگر آرید نشبند بر سر کوش سر افراز 6 آن حنل مه گردند آ اه شود از مغ یه بر خوش وزان صغ دک از گٍ ند اه ۴ 8-0۱۸۱ (ب) روزی : رثی ۳ | کزو ۲۱ ف‌ ی چ 1 چس ف ی 2 ۰۸ القالاة اثاثة عشر: (۱۰) ا روزی دو سه ابلس مفرور ‏ گرفنت زر پر هستی و معذور ک چون کردذ خطاب حق بدار + چان شوت وکه کر آذ اجل پش اگر ش از اجل مرگیت باشذ جرانغی ‏ در باانست جانت 1 جو ان مشکات ز خاست آ بایان اب در دأت ش از تارست و هیدم و در ین بیش می آی ٩‏ 6 در هي سخوذی ودر خوذی لو که با از هي دی ابدر رم راز پرحت او دهد داشاذ می باس ۷ از آحا هي چه آذ باز ند بسوی حق شوی زابلس اجار مت مایده بوذ جان رفته سخویش زص درگ حارذان رت باشذ که مشکات آن امذ سد آنت شوذ جاوید چون خورشیذ ان نو گر که موی سار کارست زخوذ مبر وهی با خویش می آی . کی از بس جهانی بر بذی لو جهای بکری بان عوش باز دگر :دهذ خوش وآزاذ ی باش وگر ذ ات آواز ند (۰ کات لول وحلوا وربال جو الب گت بر بپاول سوداش ٩‏ شین وشاذ می‌خورد» آنیک کفت 6 حی چون ان ماما زمان دا ترا هیچ او دهذ راضی فان پاش ۸ که هي حکمتکه از بشان روانت ز ده داذ رای وحلواش که ی بدهی کی را » او ر ائفت حگره ان زمان با او بان داذ.- و دستت دهد هم داستان باس و شاسی ودرخورد وانست (۲۱ب) ناجار : بذار ۳ بزار 8 (۴ب) مانده : رضه 8۳ مرده 1 | ریش : از پش 8۳1 (اب) زم‌کت 8 (ب) نی آمذ باسیانت 98 مت شذ سد آنت 1 19۱) آن : از 8۳۱ | (اب) گر : با ۳1 (۸ب) مرو :ی شو ۵1 )1٩(‏ ودر خوذی : وبا خوذی ۵ که در خوری ۲ اب) از فی ۲ (1۱۰) که ا زان ( آن 3 ) هي بذی در رده راز 8 که ا ال هي یی زا در ره راز 1 1۱۱۱) بر چه ۲ (۱۱۲) هرجت | (۵اب) او :ان 8۳ ۱ وی 9۳ اغالة اتاث عشم ۱۲-۱۰۱) ۳۹ (۱۱۰ شرا موسی از حق سحابه رلمای نگ سید موبی از خذاونه .که ای داند؛ ی شل وماشد ز خلفان کست دشمن 1 ادوست ‏ که هم محتاج رهم درویش لو اوست دا کت ازترهان ییات ی کنر که از تست یانش کی کز قسمت, ما در وست . ارروزست وگرشب درزجیرست ۱ بند کری چنون گننت کری برفرا .کی دوه اگرخواهی و خوذرا حد برون کن از دل شاذ گت زحق رافی شو وآزاد گت ماجات آن بزرگ با حتی تمای سجرگاهی زرکی در مناحات .زین با وگفت ای تم الذات 4 ۰ من از بو راضی هم روز وه شب ."و از من بر رامي باش پارب ‌ لص جنن گفت اوکه آوازی شنیلم ...که در دعوی ترا کذاب دیذه ار خوذ بوذی رافی زنا و زبای جنی هگز رفا و اگ رافی شذی از ما نو مجنون . رضای ما جرا جستی لو اکنون کی کر در را عبن کالست حوراضتت او رضا حمن حالت ۱0 و ۰ ۱ ۲ ۰ ۹ ۱ ‌ِ ۰ ار نو رای از با چه جوی 4 حوش‌را رافی جه لوی.- رضاده سبر کل بشن وخروش چه سودا ی پزی مستز و جوس (۲ب) دانند4 ۴ ( از دارند؛ تمه شده) 8 » دارند؛ ۸1 (1۳) کیست کر از دشمن ودوست 88 4۱) او رهین مت ماست 8 ای ره لعمت ما ۸ در زمن لعت ما ۲ اي رهین مت ماست ] اب) کبد ۴ | نت ماست ا8 نسمت ما ۸ میت ما ۴ (1۷) ارذرا ۸ پار خوذرا ۲ م بر را | انرراق (۸ آب)گی : ری 8 اب) زحن ۸ نوذ 8۳ محق ۱ (۱۲ب) دعوت 8 دمرة ۴ (1۱۳) اگر : ک کر ۴۱ | بوذی کنون رافی 1 (1۱۷) جروش نشن [۳ (ب) ق بزی از یش ,شین ۴ ی بری از جوش شین | ی بزی ,شبن از جوش لا ااپی نامه - ۱۸ ۲۱۰ الفابة اثاث ععم (۱۳) زمای در ای ای سیخ ی نشنوی یک ذزه آخر که کشق از محالی عره اخر ِ (۱۳) حکات وان مود یر نه ود جنان گفنست ی مد درگاه که شخمی سموه کرت در راه بو آن سم هگفت از من خی ۱ آزا گردای زندت یی در دست و گرم وب سم چون های بیغ ,کوه جوم اصعره گت وی از راز که هچ از دست شذ گر هست حالی رها کردش قول خویش از دست ۲۱ زو کت ال 1 شنذی بت ان وروان شذ اسر کوه دروم بوز دو گوهی قوی حال ۱۰ ما گر کشتی گر ۱ ود دل آن مرد خوئین شد زغیرت بصموه گت بر آن سیم حرف ۸ در گتا باری ره هوش جوزان دوحرفی نشنیدی یی راست وین سق وسر وگردن چه خوای در آموزم سه حرف سوذمندت ۲ زسغ کء آت ! و بگوم زان بگشاذ سموه کرد آغاز رو جرت مور هگ زمای که با شذ در زمان بر شاخ بنشست مکی باور چون آن ظاهي بدشی بو گت ار در ایدوه که هر یک داصت وزل, ست مثقال مرا از دست داذی س خطا وذ گفت از لت از دیدان حبرت بکرچون گشت محر حسرام ژر که شذ دو حرف بشیت فراموش سیم را از جه باب کرد در حواست (#ن) وزن سکن سر کردان 8۴ اب) حرف :ند | #۱ب؛ برم ۸ شوم 2۳1 (۸) - ۴ اب) ا توآن 8 (وب) دا آواز 8 (۱۱ب) در زمان بر : بر زان ۴ (1۱۳) تا : بر ۴ اب) در : بر ۲ (۱۷ب) حسرم ۸ فکرم 8۳ | رف ۸ غرف ۲1 واف 8 (٩۱ب)‏ سوم را از چه دیکر بایذت خواست *] سوم زان از جه سان ی بات خواصت ظ القالة ایاث عم ()۱) راگن حور ر رنه حسرت و ر ره بی ابدوه خوردی در مفام ساشذ گوشت امروز جگوه شد اشذ در دروم گت ان ویرذ از سر کر کی کو از محال انديشه دارذ دم وان بسا آ ما که خوای که هيکو ه باصر حق قدم زذ ۱ حکان ز: زسور با مور کی زسور ی آمذ زخانه مر موری چنان دلشاذ دیذش ذ وگتا جرا شاذی چن و حواش داذ آن زسوز کای مور سحه هر حای که ی بای نشیم یام خویش کردم جبای بگفت یناخ وچون ی رب مگ از گوشت آمحا شهله بوذ وی از ضا مان مان تحاک افتاذ حالی با خبر داشت ۱۲۱ نکر باوز محال ای پا گسپرت حهل متال دو در مب افروز ترا دواه ي آیذ کنوم تاید 1 مد دز افسوس وایدوه.- شاروزی ر شه دارذ فرمان رو فرمان ککن نگای چوشم از سر بر آمذ باه دم زذ بشابت . بقرار . وشاذماه ندگی آزا دش 1 از مادی نگنی در زمن 7 جرا موذ زشاذی در در شور زهم خوردی که ی خواهم گم روان شذ ۰ یک دکانت اماب در آن زسور در زد بش را زوذ ززخم او دوه گشت زسور در امذ موز ازو نگ عه 1 داشست ک‌ فص ی ‌ (1۸) ه : ۳۱ ۱ خواهم ی نیم ۱ ک بخراهم نیم 8 (ب) خراهم ی کم | (۱) 4 2۴ ترجه ۸ عه | (ب) در آن : روان ۰۸ در (ر ا) آجا بش در رد دنه وذ ۲1 در آ جا اد ی زد حون ده وذ 8 (٩۱ب)‏ آم 8 رف اقا اثااث علمر (۱۵) بزاری ی کشیذش خوار در راء ."زان بر داشته می‌گفت آنگاه که هي کو آن خورذ کورا لد رای شید بر صاد خویش هی حای ۲ هه آ مش بای دذ ام هه‌هچون و آن یذ سرا ک یکو بر مراد خوذکنذ زیست ."جوا مرذ نان با آخرت جست جو کاه از حد خوذ بیرون ماذی "ادلی فدم در خول جاذی.- + رور ویر گ یذ رفن ره خلنی وکرم یذ گرفن ۲ از یک تجومراورا زور بازوست که وزن کوم نش در آرازوست ۲ آزاری کر و ردیاری رت زدیکتر رام بداری ۰ ...۰ ۱ عایت ینابم نک جشی جان فلت از سلمان که یکروز . نشته وذ صدر عا افروز یک حشی کرک روی جون نل .در آمذ از در مسجد. تعحیل ردای مصطنی کرت اگاه .که بامن » زمانی بای در راه ۲ بح مهبی دارم وکلون وا کرد ."دارم خواجه اما چون وان کرد وی هی ‌کیرا بار موز ."نم نی کس فناذه کار امروز سخن م‌گفت وگره انگاه مرفت . ردایش مکشیذ وراه مرفت بر دم رذب او روا شنذ . وزو لسذ ردا وهیجنان. ند وی ۱ 2 زخلق خوذ نوسبذش بر کزانجااکا ام رهر (۱ب) زان یککاذ ومکفت ] زبان برداشت وخوش مکفت 8 (۲ب) مراد خود هه جای 8۳1 (۲۳) هه 8۳۱ هی ۸ ۲۱ بش : جزش ۲۳| ناب ۸ سا 8۳ ادا (ب) آن : اي ! (اب) و !ی ۲ این : یکو 8 | اد : ندم بر حد خود باید ادن . فربان خرد باید ادن (ه) ؛ بمد از ۱ ] (ب) در : بر 1 (۱۷- 8 (1) که یک جوکر ازانش در ترازوست ۴ ک یک خروار ۲